Krasnolud (Śródziemie)

rasa w Legendarium J.R.R. Tolkiena

Krasnoludowie (zwani przez elfów Hadhodami i Naugrimami, zaś sami nazywali się Khazadami) – rasa inteligentnych stworzeń ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia.

Wyobrażenie krasnoluda

Biogramy krasnoludów zostały przedstawione w artykule Lista krasnoludów Śródziemia.

PoczątkiEdytuj

Informacje o początkach rasy krasnoludów pojawiają się w Silmarillionie.

Aulë, jeden z Valarów, w smutku i tęsknocie za pojawieniem się pierwszych Dzieci Ilúvatara, stworzył w tajemnicy siedmiu krasnoludów w ciemnościach Śródziemia (w czasie trwania Lat Drzew). Bardzo pragnął również przekazać swoją wiedzę (dotyczącą rzemiosła i obróbki materiałów martwych) i umiejętności. Nie wiedząc, jak wyglądać będą Dzieci Ilúvatara, nadał im cechy niezbędne do przetrwania w świecie zdominowanym przez Melkora. Były to siła, wytrwałość, nieustępliwość, a także umiłowanie do rzemiosła i bogactw o charakterze materialnym. Stworzył dla nich także język Khuzdûl. Iluvatar pozwolił krasnoludom istnieć, pod warunkiem, że przebudzą się nie wcześniej niż elfowie.

Na górze Gundabad obudził się pierwszy z Ojców, Durin. Był on założycielem plemienia Długobrodych, którzy wraz z nim wybudowali i osiedli w największej krasnoludzkiej siedzibie – Khazad-dûm (Morii). Dwaj kolejni z Ojców przebudzili się w pobliżu góry Dolmed w paśmie Ered Luin. Plemiona na czele których stali – Szerokoramiennych i Ognistobrodych – założyły dwa wielkie krasnoludzkie miasta-twierdze: Belegost na północ od Dolmed oraz Nogrod pod górą i na południe od niej. Pozostali czterej obudzili się daleko na wschodzie Śródziemia: osobno Ojcowie Żelaznorękich i Sztywnobrodych, osobno Ojcowie Czarnowłosych i Kamiennostopych. Nie ma żadnych informacji czy plemiona na wschodzie utworzyły jakieś miasta lub twierdze. Wiadomo jednak, że przetrwały Pierwszą Erę, gdyż w Drugiej Sauron podarował krasnoludom siedem Pierścieni Władzy – po jednym dla każdego z plemion.

Istnieją przesłanki, według których Aulë stworzył trzynaścioro Krasnoludów (siedmiu Ojców i sześć Matek). Nie jest jednak jasne dlaczego w tym wypadku akurat tylko Durin pozostał sam. W dodatku także tylko on nie miał w czasie snu żadnego innego z Ojców w swoim pobliżu, podczas gdy pozostałych sześciu Ojców było uśpionych w parach. Według starszej wersji tolkienowskiego Silmarillionu Plemię Durina miało także powstać w wyniku wymieszania się Krasnoludów z pozostałych sześciu plemion.

Informacje ogólneEdytuj

Krasnoludowie lepiej niż wszystkie inne obdarzone mową stworzenia znosili trudy, głód i cielesne rany. Żyli też długo, o wiele dłużej niż ludzie, lecz nie byli nieśmiertelni. Elfowie niegdyś sądzili, że krasnoludowie po śmierci wracają do ziemi i kamieni, z których powstali, lecz oni sami myśleli inaczej. Wierzyli, że Aulë, którego nazywają Mahalem, opiekuje się nimi i umarłych zabiera do Mandosu, gdzie są przygotowane dla nich osobne siedziby; wedle rozpowszechnionej wśród krasnoludów legendy Aulë objawił ich praojcom, że Ilúvatar ich uświęci i przyjmie pomiędzy swoje Dzieci, gdy się dopełnią Dni. Ich zadaniem będzie wtedy służenie Aulemu i pomaganie mu w odbudowie Ardy po Ostatniej Bitwie. Wierzą też, że Siedmiu Ojców powraca do życia, każdy w swoim plemieniu, i z tym samym co na początku imieniem: najsławniejszy z nich był w późniejszych wiekach Durin, ojciec plemienia najbardziej zaprzyjaźnionego z elfami i osiadłego w Khazad-dûmie.

Krasnoludowie byli niscy, krępi, bujnie owłosieni, dla innych ras kobiety były nie do odróżnienia od mężczyzn, ponieważ nosiły brody i miały podobną budowę ciała. Było ich także niewiele i w związku z tym krasnoludowie rozmnażali się bardzo wolno. Posługiwali się Khuzdûlem, który był ich ojczystym językiem, a także Iglishmêkiem i Westronem. Łatwo przyswajali także mowę elfów, zwłaszcza gdy przebywali w pobliżu ich siedzib.

PlemionaEdytuj

Krasnoludowie byli podzieleni na siedem plemion, każdy ze szczepów pochodzący od jednego z Ojców Krasnoludzkiego Plemienia.

Oprócz tego istniało jeszcze plemię krasnoludów-wygnańców, nazywanych przez elfów Krasnoludami Poślednimi (sin. Noegyth Nibin). Byli to skarlali krasnoludowie, żyjący w lasach nad Narogiem w Beleriandzie. Wykluczeni ze swych plemion podczas pokoju Ardy, byli pierwszymi krasnoludami, jacy dotarli do Beleriandu, gdzie tępili ich nieświadomi ich natury Sindarowie. Swoje siedziby wydrążyli pod Amon Rûdh i Nulukkizdin. Większość z nich wymarła jeszcze przed powrotem Ñoldorów do Śródziemia. W piątym stuleciu Pierwszej Ery jedynymi żyjącymi Noegyth Nibin byli Mîm i jego synowie Ibun i Khîm.

SiedzibyEdytuj

Krasnoludowie po znalezieniu sobie siedziby, niemal zawsze w pobliżu kopalni, zakładali potężne miasta i forty, gdzie gromadzili swoje bogactwa, prowadząc wojny tylko po wyraźnych zaczepkach. Stali się zaciekłymi wrogami smoków i orków, od których bardzo wiele ucierpieli. Jednak rzadko prowadzili otwarte wojny przeciwko innym istotom (zazwyczaj elfom). Mieli siedem pierwotnych siedzib, zamieszkiwali także Erebor, Żelazne Wzgórza i Ered Mithrin.

Zobacz teżEdytuj