Ościk Krystyn Syrpuciowicz

(Przekierowano z Krystyn Ościk z Kiernowa)

Ościk Krystyn Syrpuciowicz „z Kiernowa” (lit. Kristinas Astikas) (ur. ok. 1390, zm. ok. 1444) – syn Syrpucia, legendarnego przodka rodu Radziwiłłów[1]. Został adoptowany przez polski ród na mocy Unii horodelskiej zyskując herb Trąby[2][3]. Był kasztelanem wileńskim i senatorem I Rzeczypospolitej[1].

Ościk Krystyn Syrpuciowicz
Ilustracja
Rycina przedstawiająca Ościka
Herb
Trąby
Ościk Krystyn Syrpuciowicz h. Trąby
Rodzina Radziwiłłowie herbu Trąby
Data urodzenia 1390 r. (około)
Data śmierci 1444 r. (około)
Ojciec Syrpuć
Matka nieznana
Żona

Anna

Dzieci

Radziwiłł Ościkowicz
Stanisław Ościkowicz
Mikołaj Ościkowicz
Bartłomiej Ościkowicz

Rodzeństwo

Dargis

BiografiaEdytuj

Podpisał pokój toruński 1411 roku[4]. W 1413 r. na mocy postanowień Unii horodelskiej został adoptowany przez jeden z polskich rodów heraldycznych otrzymując herb Trąby za pośrednictwem adoptującego go arcybiskupa gnieźnieńskiego Mikołaja Trąby[1][3][5]. W latach 1416–1442 pełnił funkcję kasztelana wileńskiego i senatora I RP[1]. Był sygnatariuszem pokoju mełneńskiego w 1422 roku[6]. 15 października 1432 roku podpisał akt unii grodzieńskiej[7]. 20 stycznia 1433 roku był świadkiem aktu unii trockiej[8]. 31 grudnia 1435 roku podpisał akt pokoju w Brześciu Kujawskim[9].

W latach swojego żywota zebrał ogromny majątek pochodzący z nadań Wielkiego Księcia Litewskiego, a także własnej akcji kolonizacyjnej[10].

Życie prywatneEdytuj

Był synem protoplasty rodu Radziwiłłów, Syrpucia i nieznanej z imienia matki. Z małżeństwa rodziców miał jeszcze brata, Dargisa. Przed rokiem 1437 wziął ślub z wybranką o imieniu Anna, miał z nią czwórkę dzieci[1][10];

GenealogiaEdytuj

 
 
Ościk Krystyn Syrpuciowicz
 
 
Narymunt
 
Lizdejko
 
Wirszyłło
 
Syrpuć
 
 
 
 
 
 
 
 
Dargis
 

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Ostik Krystian Syrpuciowicz h. Trąby, Sejm-Wielki.pl [dostęp 2021-01-12].
  2. Czarne trąby Radziwiłłów, Newsweek.pl [dostęp 2021-01-12] (pol.).
  3. a b Herby i roszczenia litewskich panów – Archiwum Rzeczpospolitej, archiwum.rp.pl [dostęp 2021-01-12].
  4. Codex epistolaris saeculi decimi quinti. T. 2, 1382-1445, Kraków 1891, s. 42.
  5. Poznań Supercomputing and Networking Center-dL Team, Portret Mikołaja I Radziwiłła (1366-1466?), postaci legendarnej, FBC [dostęp 2021-01-12] (pol.).
  6. Maciej Dogiel, Codex Diplomaticus Regni Poloniae Et Magni Ducatus Litvaniae: In Quo Pacta, Foedera, Tractatus Pacis, Mutuae Amicitiae, Subsidiorum, Induciarum, Commerciorum Nec Non Conventiones [...] Aliaque Omnis Generis Publico Nomine Actorum, Et Gestorum Monumenta. T. 4, In Quo Totius Prussiae Res Continentur, Wilno 1764, s. 115.
  7. Stanisław Kutrzeba, Władysław Aleksander Semkowicz, Akta unji Polski z Litwą, 1385-1791. Kraków 1932, s. 81.
  8. Stanisław Kutrzeba, Władysław Aleksander Semkowicz, Akta unji Polski z Litwą, 1385-1791. Kraków 1932, s. 94.
  9. Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał Maciej Dodgiel, t. 4, Wilno 1764, s. 133.
  10. a b Rafał JAWORSKI, Z najdawniejszych dokumentów do dziejów domeny Radziwiłłowskiej.

BibliografiaEdytuj

  • W. Semkowicz, O litewskich rodach bojarskich zbratanych ze szlachtą polską w Horodle 1413 r., [w:] Rocznik Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie t. V – rok 1920, Kraków 1921, s. 39–41 (Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa)