Krzesło kurulne

Krzesło kurulne (łac. sellă cŭrūlĭs) – w starożytnym Rzymie specjalne krzesło należące do insygniów władzy, niskie siedzisko bez oparcia na czterech nożycowo skrzyżowanych nogach[1].

Wygląd i konstrukcja krzesła kurulnego
Cesarska moneta Makrynusa zasiadającego z synem na krzesłach kurulnych (rewers)

Wykonane było z metalu bądź z drewna i metalu (później także z marmuru z metalowymi częściami), początkowo zdobione kością słoniową. Najczęściej składane, jako krzesło polowe mogło być zabierane w podróż lub na wojnę[1][2].

Podobne do taboretu krzesło tego rodzaju znane było w starożytnym Egipcie i Grecji; Rzymianie przejęli je od Etrusków z Vetulonii. W Rzymie początkowo przysługiwało ono królom, a w okresie republiki także wyższym urzędnikom (magistratus curules)[3]. Traktowano je jako oznakę władzy i prawo zasiadania na nim mieli w trakcie sprawowania swych funkcji urzędnicy kurulni, tacy jak konsul, pretor, edyl kurulny i kwestor; także dyktator i (w późniejszych czasach) cesarz jako imperator[1][2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Słownik kultury antycznej (red. L. Winniczuk). Wyd. 5. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1988, s. 250, ISBN 83-214-0406-5
  2. a b Mała encyklopedia kultury antycznej A–Z (red. Z Piszczek). Wyd. 5. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s. 670, ISBN 83-010-3529-3
  3. Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Wyd. 4. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 222, ISBN 83-01-12365-6