Krzysztof Kiersznowski

polski aktor

Krzysztof Kiersznowski (ur. 26 listopada 1950 w Warszawie) – polski aktor filmowy, telewizyjny i teatralny. Wystąpił w filmach takich jak Vabank (1981), Vabank II, czyli riposta (1984), Kiler (1997), Kiler-ów 2-óch (1999), Cześć Tereska (2001) i Statyści (2006), Chwila nieuwagi, czyli drugi sztos (2011), a także w serialach: Samo życie, Twarzą w twarz, Barwy szczęścia i Blondynka.

Krzysztof Kiersznowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 listopada 1950
Warszawa
Zawód aktor
Lata aktywności od 1976

ŻyciorysEdytuj

Wczesne lataEdytuj

Urodził się i dorastał w Warszawie[1]. Pasją do aktorstwa zaraziła go matka, Wanda, która pracowała jako referent w wydziale spraw lokalowych Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy i wydziale kultury Stołecznej Rady Narodowej[2], a w czasie II wojny światowej z narażeniem życia nosiła meldunki do majora Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki”[1]. Jego ojciec, Leopold Kiersznowski[1], był żołnierzem AK, dostał awans na stopień majora i order Virtuti Militari za udział w Powstaniu warszawskim, a po wojnie trafił na kilka miesięcy do więzienia[3]. Jego dziadek ze strony matki, Napoleon Banaszewski[1], przedwojenny oficer z Wileńszczyzny, Sybirak, pochodził z Wilna, po wojnie znalazł pracę jako bileter w kinie „Świt”, dzięki czemu Kiersznowski chodził na wszystkie projekcje filmów, a potem także do Teatru Współczesnego[3]. Kiedy jego rodzice rozwiedli się, Kiersznowski został pod opieką matki, a ojca widywał sporadycznie[1]. Dopiero po latach, gdy sam założył rodzinę naprawił relacje z ojcem[1]. W latach 1957-1964 uczęszczał do warszawskiej Szkoły Podstawowej nr 48 im. Adama Próchnika[4]. Do szesnastego roku życia bywał agresywny, dużo czasu spędzał na ulicy w środowisku, które nie stroniło od alkoholu, używek i nieodpowiedzialnych zabaw, powtarzał ostatnią klasę liceum[5]. Jego podejście do życia zmieniła ówczesna przyjaciółka[6]. W 1968, po maturze próbnej, zgłosił się do wojska[2], a po odbyciu służby zdał maturę. Jako nastolatek zmagał się jąkaniem[5]. Chodził więc do logopedy, z tą dolegliwością pomógł mu też sąsiad, Andrzej Krasicki, ówczesny dyrektor Teatru Polskiego, który zlecił mu ćwiczenia[6]. Kiersznowski zdał za pierwszym razem na Wydział Aktorskim PWSFTviT w Łodzi[6]. Ukończył studia w 1977, a rok później uzyskał dyplom[2].

KarieraEdytuj

W wieku dwudziestu sześciu lat trafił do filmu Andrzeja Wajdy Człowiek z marmuru (1976), gdzie jako towarzysz wręczał kwiaty i gratulował Birkutowi rekordu. W 1976 zadebiutował na scenie Ośrodka Kultury Teatralnej Teatru Ochoty w roli naczelnika w przedstawieniu Jana Pawła Gawlika Egzamin. W 1978 został dostrzeżony na XIX Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych we Wrocławiu i otrzymał wyróżnienie za rolę prokuratora w sztuce Krzywa płaska[2] Jana Szymańskiego w reżyserii Jana Machulskiego w warszawskim Teatrze Ochoty, z którym był związany w latach 1977–1980 i 1989–1990. Występował także w teatrach warszawskich: Studio (1979–1987), Sceny Prezentacje (1980-1981), Komedia (1999, 2011), Rampa (2003), Rozmaitości (2006), „Polonia” (2008, 2016), Capitol (2014), tm (2016), IMKA i Kamienica (2020)[7] oraz Teatrze Polskim w Bydgoszczy (1988–1989), Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze (2006), Teatrze im. Adama Mickiewicza w Częstochowie (2007) i Teatrze Nowym w Łodzi (2010).

Stał się rozpoznawalny dzięki drugoplanowym rolom filmowym w produkcjach Juliusza Machulskiego: jako gangster nieudacznik „Nuta”, brat „Moksa” (Jacek Chmielnik) w Vabanku (1981) i Vabanku II (1984), gangster „Wąski” w Kilerze (1997) i Kiler-ach 2-óch (1999), porucznik Tarkowski, oficer Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Superprodukcji (2002) oraz ślusarz w Ile waży koń trojański? (2008). Kreacja ojca Tereski w dramacie psychologicznym Roberta Glińskiego Cześć Tereska (2001) przyniosła mu Polską Nagrodę Filmową Orła 2002. Wystąpił też w dramacie historycznym Volkera Schlöndorffa Strajk (2006) i Ballada o Piotrowskim (2007) w roli tytułowej życiowego nieudacznika. Za drugoplanową rolę Edwarda Gralewskiego w komedii Michała Kwiecińskiego Statyści (2006) zdobył nagrodę na 31. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni i Orła 2007.

W 2007 przyjął rolę Stefana Górki, ojca Kasi (Katarzyna Glinka) w serialu TVP2 Barwy szczęścia. W serialu TVN Twarzą w twarz (2007) zagrał podinspektora Janusza Wnuka, który prowadzi śledztwo w sprawie śmierci policjanta[8].

Życie prywatneEdytuj

Był żonaty z Francuzką Martin, która pracowała w dyplomacji. Mają dwoje dzieci – syna Maksa (ur. 1978), asystenta na wydziale prawa, i córkę Katarzynę (ur. 1984), która ukończyła architekturę wnętrz.

25 lipca 2018 na rondzie w centrum Warszawy przeżył wypadek drogowy. Jego samochód po uderzeniu innego pojazdu został doszczętnie zniszczony[6].

FilmografiaEdytuj

TeledyskiEdytuj

Rok Tytuł Wykonawca Rola
1985 „Nasze randez-vous” Kombi strażak
2012 „1000 metrów nad ziemią” Mrozu gość na imprezie
2013 „To nie przyjaźń tylko miłość” Classic ochroniarz[9]
2015 „Miłego dnia” ksiądz
„Megiera” Sławomir uci­śnio­ny przez Me­gie­rę[10]

NagrodyEdytuj

Rok Nagroda Kategoria Tutuł
1978 XIX Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych we Wrocławiu Za rolę prokuratora Krzywa płaska
2002 Orzeł (Polskie Nagrody Filmowe) Najlepsza drugoplanowa rola męska za rok 2001 Cześć Tereska (2001)
2006 31. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni Najlepsza drugoplanowa rola męska Statyści (2006)
2007 Orzeł (Polskie Nagrody Filmowe) Najlepsza drugoplanowa rola męska za rok 2006

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f „Moi rodzice nie umieli być razem” (pol.). Interia.pl. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-13)].
  2. a b c d erbe (2013-12-28): „Moja twarz faktycznie jest jakaś bandycka” (pol.). „Gazeta Olsztyńska”. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-13)].
  3. a b Krzysztof Kiersznowski: Spełnił marzenie mamy (pol.). „Styl”. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-13)].
  4. Szkoła Podstawowa nr 48 (Klasa A 1957-1964) (pol.). nk.pl. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-13)].
  5. a b Gwiazdor „Barw szczęścia” jąkał się i powtarzał klasę (pol.). „Super Express”. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-13)].
  6. a b c d Gabriela Czernecka (2019-01-05): Mocne wyznanie Krzysztofa Kiersznowskiego: „Mogłem skończyć w więzieniu” (pol.). „Viva!”. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-13)].
  7. Krzysztof Kiersznowski (pol.). Teatr Kamienica. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-13)].
  8. Policja rodzi się na naszych oczach (pol.). policja.pl. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-13)].
  9. Monika Ordowska w ramionach Krzysztofa Kiersznowskiego (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-19)].
  10. Sławomir – „Megiera” (pol.). Onet.pl. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-17)].

Linki zewnętrzneEdytuj