Krzysztof Zbaraski

Krzysztof Zbaraski herbu własnego (ur. ok. 1580, zm. 6 marca 1627 w Końskowoli[1]) – koniuszy koronny w latach 1610–1627, starosta krzemieniecki, solecki i tryliski[2], książę, ambasador Rzeczypospolitej w Imperium Osmańskim w latach 1622–1624[3], starosta wiślicki w 1617 roku[4].

Krzysztof Zbaraski
Ilustracja
Herb
Zbaraski
Rodzina

Zbarascy herbu własnego

Data urodzenia

1580

Data i miejsce śmierci

6 marca 1627
Końskowola

Ojciec

Janusz Zbaraski

Matka

Anna Czetwertyńska

Rodzeństwo

Jerzy Zbaraski

ŻyciorysEdytuj

Był synem Janusza Zbaraskiego i Anny Czetwertyńskiej, bratem Jerzego Zbaraskiego. Nie ożenił się i nie miał dzieci. Był przedostatnim z rodziny Zbaraskich.

Był koniuszym wielkim koronnym, członkiem komisji do spraw kozackich i taryf cenowych, starostą wiślickim, hrubieszowskim. Za długi Tęczyńskich przejął klucz końskowolski.

Poseł województwa sandomierskiego na sejm 1620 roku i sejm 1621 roku[5], sejm 1624, 1625 i sejm nadzwyczajny 1626 roku[6].

Był też wysyłany w misje zagraniczne. Do legendy przeszło jego poselstwo do Konstantynopola (1622–1624), a to ze względu na fantastyczny przepych towarzyszący jego orszakowi, w dużej mierze własnego sumptu. Misja przeprowadziła m.in. wykup polskich jeńców, w tym Stanisława Koniecpolskiego. Poselstwo to zostało opisane przez jednego z uczestników Samuela Twardowskiego w poemacie: Przeważna legacyja, Jaśnie Oświeconego Książęcia Krzysztofa Zbaraskiego.. Był też fundatorem kolegium jezuickiego w Winnicy.

W 1618 pisał do Tomasza Zamoyskiego: Żem miał gościa, (...) któremu, będąc rad, takem się wystroił, że i teraz mało co wiem o sobie i dlatego do Waszmości Pana ręką swą nie odpisuję, bom ledwo żyw po czci wczorajszej[7].

Był jednym z prywatnych uczniów Galileusza[8].

Pochowany w kaplicy Zbaraskich przy krakowskim kościele dominikanów pw. św. Trójcy.

PrzypisyEdytuj

  1. Nagrobek Krzysztofa Zbaraskiego w Krakowie.
  2. Urzędnicy centralni i nadworni Polski XIV-XVIII wieku. Spisy”. Oprac. Krzysztof Chłapowski, Stefan Ciara, Łukasz Kądziela, Tomasz Nowakowski, Edward Opaliński, Grażyna Rutkowska, Teresa Zielińska. Kórnik 1992, s. 217.
  3. Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938, Warszawa 1938, s. 139.
  4. Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795. Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 143.
  5. Jerzy Pietrzak, Po Cecorze i podczas wojny chocimskiej. Sejmy z lat 1620 i 1621, Wrocław 1983, s. 170.
  6. Jan Seredyka, Parlamentarzyści drugiej połowy panowania Zygmunta III Wazy, Opole 1989, s. 94.
  7. Dorota Lewandowska. Szlachecka namiętność – pijaństwo.
  8. Zwoje (The Scrolls) 3 (36), 2003, zwoje-scrolls.com [dostęp 2017-11-24] [zarchiwizowane z adresu 2013-04-28].

Linki zewnętrzneEdytuj