Księstwo Neopatrii

Księstwo Neopatrii znane także jako Księstwo Neopatras (kataloński: Ducat de Neopàtria, grecki: Δουκάτο Νέων Πατρών) – jedno z państw założonych przez łacinników na terenie Grecji w okresie znanym jako Frangokratia, zapoczątkowanym przez zdobycie Konstantynopola przez siły IV wyprawy krzyżowej. Księstwo znajdowało się w środkowej części Grecji, były to głównie ziemie leżące wokół miasta Neai Patrai (Νέαι Πάτραι), współczesnego Ipati. Miasto to leży w dolinie rzeki Spercheios, na zachód od Lamii.

Księstwo Neopatrii
Ducat de Neopàtria
1319-1390
Herb Księstwa Neopatrii
Herb Księstwa Neopatrii
Język urzędowy

kataloński

Stolica

Ipati

Typ państwa

monarchia

podbój

1319

Data likwidacji

1390

Religia dominująca

prawosławie

Mapa Księstwa Neopatrii

Między 1318 a 1319 rokiem Almogawarzy z Kompanii Katalońskiej, po podbiciu większości ziem Księstwa Ateńskiego, ruszyli na tereny Despotatu Epiru w południowej Tessali. Ich dowódcą był Alfonso Fadrique, infant Królestwa Sycylii. Zdobyte przez niego tereny dostały status księstwa i zostały połączone z Księstwem Aten. Nowo powstałe księstwo podzielono na kapitanaty Siderokastron, Neopatria i Salona.

Część tych ziem weszła w 1337 roku w skład Serbii rządzonej przez Stefana Duszana. W 1377 roku tytuł księcia Neopatrii został przyznany Piotrowi IV Aragońskiemu. Jego następcy zachowywali go tak, iż do dzisiaj jest używany w pełnej tytulaturze królów Hiszpanii.

Kampanie Bizancjum prowadziły do stopniowego odzyskiwania utraconych terenów, a w 1390 roku resztki ziem księstwa przejęła Republika Florencji.

Istniała tu katolicka archidiecezja Neopatras, której podlegał jeden biskup sufragan we współczesnej Lamii.

BibliografiaEdytuj

  • Kenneth Setton, Catalan Domination of Athens 1311–1380, wyd.2, Variorum, London 1975.