Otwórz menu główne

Obszar księstwa oleśnickiego pierwotnie był położony w granicach księstwa wrocławskiego. W 1294, w wyniku wojny między Henrykiem III Głogowczykiem a Henrykiem V Brzuchatym, znalazło się w granicach księstwa głogowskiego.

Herzogtum Oels (niem.)
Olešnické knížectví (czes.)

Księstwo oleśnickie
1313-1884
Flaga księstwa oleśnickiego
Flaga księstwa oleśnickiego
Stolica Oleśnica
Ostatnia głowa państwa książę Wilhelm I Welf
Podział księstwa głogowskiego 1313
Włączenie do Prus 1884

Samodzielne księstwo oleśnickie powstało w 1313, skutkiem podziału księstwa głogowskiego między synów Henryka III. Księciem oleśnickim został wówczas Bolesław. Stan ten utrzymał się do 1321, kiedy to po bezpotomnej śmierci Bolesława władzę objął tam jego brat Konrad I. Książę ten w 1329 złożył hołd lenny królowi czeskiemu Janowi Luksemburskiemu. Odtąd władztwo Piastów i ich następców należało do korony królestwa czeskiego jako jego lenno. Stan ten uległ zmianie dopiero 1742, w wyniku wojen śląskich, kiedy księstwo weszło w skład królestwa pruskiego. W skład księstwa oprócz stołecznej Oleśnicy wchodziły wówczas także Milicz, Bierutów, Syców i Kąty Wrocławskie.

W rękach potomków Konrada I księstwo oleśnickie pozostało, aż do wymarcia miejscowej linii Piastów, to znaczy do 1492. Następnie księstwo znalazło się kolejno we władzy: Podiebradów (1495-1647), książąt wirtemberskich (1647-1792), książąt brunszwickich (1792-1815), Welfów (1815-1884), wreszcie jako uposażenie dla następcy tronu niemieckiego (1884-1918). W 1683 wprowadzono w księstwie obowiązek szkolny.

W 1492 z księstwa oleśnickiego zostały wydzielone wolne państwa stanowe. Państwem żmigrodzkim władały kolejno rody Kurzbachów, Schaffgotschów i Hatzfeldtów. Państwem milickim rządził ród Kurzbachów, a od 1590 Maltzanów. W późniejszym okresie z państwa milickiego wydzielono wolne państwa stanowe w Sułowie, Cieszkowie i Nowym Zamku – Wierzchowicach[1]. W 1489 wydzielono państwo sycowskie dla rodu von Haugwitz. Później rządzili w nim von Maltzanowie, von Braunowie von Dohna-Schlobitten, von Biron-Kurland.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dolina Baryczy. ziemiamilicka.pl. [dostęp 2011-03-30].