Księstwo wrocławskie

Księstwo wrocławskie (łac. Ducatus Wratislaviensis, niem. Herzogtum Breslau, cz. Vratislavské knížectví) – rezultat podziału w latach 1248–1251 istniejącego wcześniej księstwa śląskiego pomiędzy synów Henryka Pobożnego. Po podziale tym Bolesław II Rogatka otrzymał księstwo legnickie, Konrad Iksięstwo głogowskie, a księstwo wrocławskie przypadło Henrykowi III Białemu. Po jego śmierci w 1266 objął je arcybiskup salzburski Władysław, w 1270 do 1290 – Henryk Prawy, po nim w 1291 – Henryk V Gruby. Po Henryku Grubym, jako opiekun małoletnich książąt, księstwem wrocławskim władał od 1296 do 1301 Bolko Surowy.

Księstwo wrocławskie
Ducatus Wratislaviensis
1173–1335
Herb
Herb
Stolica

Wrocław

Typ państwa

monarchia (księstwo)

Ostatni władca

Henryk VI Dobry

Status terytorium

księstwo dzielnicowe

Wydzielenie

z księstwa śląskiego
1173

Inkorporacja

do Królestwa Czech
1335

Religia dominująca

katolicyzm

Mapa

     Dzielnica wrocławska Henryka IV Prawego na mapie Śląska w okresie rozbicia dzielnicowego w Polsce

W 1311 władanie księstwem przypadło Henrykowi VI Dobremu, który w umowie z Janem Luksemburskim w zamian za dożywocie przekazał księstwo królowi Czech. Wskutek tej umowy, po śmierci Henryka Dobrego, od 1335 księstwo wrocławskie należało do królów Czech, którzy władali nim za pośrednictwem starostów aż do przejęcia w latach 1740–1742 terytorium całego Śląska przez Królestwo Prus.

Jakkolwiek do czasu przejścia we władanie czeskie terytorium księstwa wrocławskiego ulegało zmianom w zależności od bieżącej sytuacji politycznej, to w okresie czeskim księstwo wrocławskie obejmowało już trwale ziemię wrocławską, średzką i namysłowską.

BibliografiaEdytuj