Księstwo zwienigorodzkie (dzielnica Księstwa Karaczewskiego)

Księstwo zwienigorodzkie[a] (ros. Звенигородское княжество) – księstwo udzielne z centrum w Zwienigorodzie nad Oką (Zwienigorodzie Siewierskim) w ramach księstwa karaczewskiego, jednego z księstw wierchowskich, istniejące w XIV-XV w.[1]

HistoriaEdytuj

Księstwo zwienigorodzkie powstała na skutek rozdrobnienia dawnego księstwo czernihowskiego jako dzielnica we wschodniej części księstwa karaczewskiego. Pod względem znaczenia zajmowała trzecie miejsce wśród innych dzielnic Karaczewszczyzny: po księstwie karaczewskim i księstwie kozielskim[2]. W 2 poł. XIV w., podobnie jak inne księstwa wierchowskie stało się lennem Wielkiego Księstwa Litewskiego. W 2 poł. XV w. Zwienigorod i jego okolice, już wcześniej wyludnione, zostały spustoszone w wyniku wojen litewsko-moskiewskich, a terytorium księstwa ostatecznie przyłączono do Moskwy (wojna litewsko-moskiewska 1492-1494)[2].

Książęta zwienigorodzcyEdytuj

Gleb Aleksandrowicz, syn Aleksandra Fiodorowicza, był kniaziem Zwienigorodskim jedynie z nazwiska. Przypuszcza się, że zmarł przed 1408 r., ponieważ wraz z ojcem i braćmi nie przeszedł na służbę moskiewską. Jego potomkowie służyli książętom twerskim[4].

Jako książę zwinogorodzki wymieniany jest także wyżej wspomniany (Wasyl Pantalejmonowicz(ros.)), udzielny książę karaczewski[6].

Od Aleksandra Fiodorowicza i jego synów wywodzi się ród kniaziów Zwienigorodskich, którego przedstawiciele sprawowali w Rosji urzędy okolniczych, wojewodów i namiestników[7].

UwagiEdytuj

  1. Zgodnie z zasadami polskiej ortografii: Księstwo Zwienigorodzkie jako nazwa własna państwa, regionu, prowincji (sjp.pwn.pl/zasady) lub księstwo zwienigorodzkie jako nazwa okręgu administracyjnego w obrębie państwa (sjp.pwn.pl/zasady)

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj