Kuźma Galicki

Kuźma Nikitowicz Galicki (ros. Кузьма Никитович Галицкий) (ur. 24 października 1897 w Taganrogu, zm. 14 marca 1973 w Moskwie) - generał armii Armii Radzieckiej (1955), Bohater Związku Radzieckiego (19 kwietnia 1945).

Kuźma Nikitowicz Galicki
Кузьма Никитович Галицкий
ilustracja
generał armii generał armii
Data i miejsce urodzenia 24 października 1897
Taganrog
Data i miejsce śmierci 14 marca 1973
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1917 - 1962
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Red star.svg Armia Radziecka
Jednostki 3 Armia Uderzeniowa
11 Gwardyjska Armia
Specjalny Okręg Wojskowy
Przykarpacki Okręg Wojskowy
Odeski Okręg Wojskowy
Północna Grupa Wojsk
Zakaukaski Okręg Wojskowy
Stanowiska dowódca okręgu wojskowego
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
wojna zimowa
wielka wojna ojczyźniana
Późniejsza praca deputowany do Rady Najwyższej ZSRR
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa I klasy (ZSRR) Order Kutuzowa I klasy (ZSRR) Order Bohdana Chmielnickiego I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Medal jubileuszowy „W upamiętnieniu 100-lecia urodzin Władimira Iljicza Lenina” Medal „Za zdobycie Królewca” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal jubileuszowy „XX lat Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej” Medal jubileuszowy „30 lat Armii Radzieckiej i Floty” Medal jubileuszowy „40 lat Sił Zbrojnych ZSRR” 50 years saf rib.png

Urodził się w rodzinie robotniczej. W 1917 wcielony do wojska, był podoficerem. W 1918 dobrowolnie wstąpił do Armii Czerwonej. Uczestniczył w wojnie domowej na Ukrainie, w składzie Południowego i Południowo-Zachodniego Frontu, na stanowiskach dowódcy plutonu, kompanii i batalionu.

W 1922 ukończył Wyższą Szkołę Taktyczną Piechoty i Akademię Wojskową im. M. Frunzego w 1927 r. Jako dowódca dywizji brał udział w wojnie radziecko-fińskiej 1939-1940.

Po napaści Niemiec na ZSRR dowodził dywizją i korpusem, był zastępcą dowódcy armii na Zachodnim i Północno-Zachodnim Froncie (czerwiec 1941 – marzec 1942), potem od września 1942 dowódcą 3 Armii Uderzeniowej i 11 Gwardyjskiej Armii w składzie Kaliningradzkiego, 1 Bałtyckiego i 3 Białoruskiego Frontu.

Po wojnie dowodził wojskami Specjalnego Okręgu Wojskowego (1945 – 1946), Przykarpackiego (1946 – 1951) i Odeskiego Okręgu Wojskowego (1951 – 1954), Północnej Grupy Wojsk (1955 – 1958). W 1958 – 1961 dowódca Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego.

Od stycznia 1962 w stanie spoczynku. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 2. do 5. kadencji.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Ordery i medale polskie.

BibliografiaEdytuj