Otwórz menu główne

Kuźniaki

wieś w województwie świętokrzyskim

Kuźniakiwieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Strawczyn.

Kuźniaki
Wielki piec hutniczy
Wielki piec hutniczy
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat kielecki
Gmina Strawczyn
Liczba ludności (2006) 470
Strefa numeracyjna (+48) 41
Kod pocztowy 26-067[1]
Tablice rejestracyjne TKI
SIMC 0273502
Położenie na mapie gminy Strawczyn
Mapa lokalizacyjna gminy Strawczyn
Kuźniaki
Kuźniaki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kuźniaki
Kuźniaki
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Kuźniaki
Kuźniaki
Położenie na mapie powiatu kieleckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kieleckiego
Kuźniaki
Kuźniaki
Ziemia50°58′30″N 20°21′34″E/50,975000 20,359444
Integralne części wsi Kuźniaki[2][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
0273519 Chrapy część wsi
0273525 Dudków część wsi
0273531 Gajówka część wsi
0273548 Kopytowskie część wsi
0273554 Mesne część wsi
0273560 Piecowa Góra część wsi
0273577 Pociejów część wsi

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

W XVIII w. w Kuźniakach zbudowano wielki piec (obecnie zachowany), w czasach Księstwa Warszawskiego istniała przy nim kuźnica wodna. W 1844 pracowały tu trzy fryszerki. W latach 1860–1870 zbudowano nowy wielki piec, w którym jeszcze w 1875 wytopiono 64,468 puda (ok. 1055 kg) surowca. Piec pracował do 1897.

Kuźniaki są punktem początkowym szlak turystyczny niebieski niebieskiego szlaku turystycznego prowadzącego do miejscowości Pogorzałe oraz punktem końcowym szlak turystyczny czerwony Głównego Szlaku Świętokrzyskiego im. Edmunda Massalskiego prowadzącego z Gołoszyc. Przez wieś przechodzi szlak rowerowy zielony zielona ścieżka rowerowa do Strawczyna.

Według spisu ludności z 1827 miejscowość liczyła 19 domów i 114 mieszkańców[4].

ZabytkiEdytuj

Zespół zakładu wielkopiecowego z lat 1860–1870, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A/464/1-4 z 18.10.1934, z 28.10.1971 i z 28.04.1984)[5]:

  • teren zakładu,
  • ruiny wielkiego pieca,
  • urządzenia hydrotechniczne: dawny przelew i przepust wodny.



PrzypisyEdytuj

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. s. według wyboru. [dostęp 2014–03–09].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013–02–15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014–03–09]. 
  3. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  4. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, „Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich”, Warszawa 1880, tom V s. 11.
  5. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 2018-09-30. s. 31. [dostęp 2015-11-16].

Linki zewnętrzneEdytuj