Kurt Cobain

amerykański muzyk rockowy, wokalista, gitarzysta

Kurt Donald Cobain (ur. 20 lutego 1967 w Aberdeen, zm. 5 kwietnia 1994 w Seattle[1]) – amerykański piosenkarz i muzyk grunge’owy, najbardziej znany jako wokalista, gitarzysta, kompozytor i autor tekstów założonego w 1987 wraz z Kristem Novoselicem i Aaronem Burckhardem zespołu Nirvana.

Kurt Cobain
ilustracja
Imię i nazwisko

Kurt Donald Cobain

Data i miejsce urodzenia

20 lutego 1967
Aberdeen

Data i miejsce śmierci

5 kwietnia 1994
Seattle

Przyczyna śmierci

samobójstwo

Instrumenty

gitara elektryczna, perkusja, gitara akustyczna

Typ głosu

tenor

Gatunki

grunge[1], pop alternatywny[1], rock alternatywny[1], indie rock[1]

Zawód

piosenkarz, gitarzysta, kompozytor, autor tekstów

Aktywność

1985–1994

Wydawnictwo

Sub Pop, Geffen Records

Zespoły
Fecal Matter (1985–1986)
Nirvana (1987–1994)
Faksymile

W 2003 został sklasyfikowany na 12. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu „Rolling Stone”[2], a w 2006 na 20. miejscu listy 100 najlepszych wokalistów wszech czasów według „Hit Parader“[3]. Uznawany za jedną z najbardziej kultowych postaci rockowej muzyki alternatywnej.

Życiorys

Urodził się 20 lutego 1967 w Aberdeen w stanie Waszyngton jako syn Donalda Kobaina i jego żony Wendy z domu Fradenburg[4], którzy pobrali się 31 lipca 1965. Jego ojciec pracował jako mechanik, a matka zajmowała się dziećmi[5]. 24 kwietnia 1970 urodziło im się kolejne dziecko, córka Kimberly. W lutym 1976 Cobainowie się rozstali, co spowodowało, że Kurt zamknął się w sobie i znienawidził oboje rodziców[6]. Mimo że sąd przyznał matce prawo do opieki nad synem, chłopiec zamieszkał z ojcem, a matkę odwiedzał w weekendy[7]. Z czasem przeszedł nastoletni bunt, który objawiał się pyskowaniem, odmawianiem wykonywania obowiązków i tyranizowaniem innych dzieci[7].

Od dzieciństwa interesował się muzyką, początkowo słuchał zespołów The Beatles i The Monkees, a pod koniec lat 70. zainteresował się twórczością grup: Kiss, Black Sabbath, Sex Pistols i The Clash[1]. W 1985 założył punkowy zespół Fecal Matter, w którym grał z Dale Croverem i Buzzem Osbornem. Zespół nie odniósł sukcesu i szybko zakończył działalność.

Międzynarodową sławę przyniósł Cobainowi założony w 1987 z Kristem Novoselicem grunge’owy zespół Nirvana, którego był wokalistą, gitarzystą oraz autorem tekstów[1][8].

W lutym 1992 podczas skromnej uroczystości na Waikiki Beach na Hawajach poślubił Courtney Love, liderką zespołu Hole[9]. 18 sierpnia 1992 urodziła im się córka, Frances Bean[10].

W sierpniu 1992 Nirvana zagrała koncert na Reading Festival[11], który przeszedł do historii jako jeden z najlepszych koncertów Nirvany. Cobain – z powodu olbrzymiej fali plotek o jego pogłębiającym się uzależnieniu i pogarszającym stanie zdrowia – wjechał na scenę na wózku inwalidzkim, ubrany w szpitalne odzienie, po czym wstał i zagrał koncert, który porwał tłum. Niecałe dwa tygodnie później Nirvana dała kolejny ważny występ, tym razem na rozdaniu MTV Video Music Awards. Cobain pokazał tam swój buntowniczy charakter – zaśpiewał początek utworu „Rape Me” pomimo wyraźnych zakazów dyrektorów MTV, a gdy skończył grać utwór „Lithium”, zaczął dewastować instrumenty znajdujące się na scenie.

Nałóg

Od wczesnej młodości cierpiał na chroniczne bóle brzucha, których jednak nie potrafili zdiagnozować lekarze. Brał narkotyki – bo jak twierdził – tylko one pomagały mu w uśmierzeniu bólu.

Po raz pierwszy miał styczność z narkotykami w wieku 13 lat, kiedy to po raz pierwszy zapalił konopie indyjskie. Z wiekiem zaczął eksperymentować i zażywać różne rodzaje substancji, m.in. LSD. Był również podatny na alkoholizm. W 1986 po raz pierwszy zażył heroinę, która w latach 80. i 90. była bardzo popularna i łatwo dostępna w Waszyngtonie, rodzinnym stanie Cobaina. Później zażywał heroinę sporadycznie – dopiero w latach 90. na skutek zwiększającej się sławy i bólu brzucha uzależnienie muzyka się pogłębiło.

Samobójstwo

Pogłębiające się uzależnienie od narkotyków spowodowało, że Cobain 30 marca 1994 zgłosił się do kliniki odwykowej w Los Angeles, gdzie po raz ostatni spotkał się z córką. Znajomi wspominają, że nic nie wskazywało na zły nastrój Cobaina i zbliżającą się tragedię. Artysta po dwóch dniach pobytu uciekł z kliniki. 3 kwietnia Courtney Love zatrudniła prywatnego detektywa, Toma Granta, aby odnalazł jej męża. Nirvana wycofała się z udziału w Festiwalu Lollapalooza, co 7 kwietnia rozpętało plotki o rozpadzie zespołu.

8 kwietnia 1994 w pomieszczeniu nad garażem przy rezydencji Cobainów odnaleziono ciało Kurta. Znalazł je elektryk Gary Smith, który przyjechał zainstalować system ochronny. Sekcja zwłok wykazała, że muzyk zmarł już trzy dni wcześniej z powodu postrzału w głowę. Przy ciele muzyka znaleziono strzykawki oraz list pożegnalny skierowany do fanów, córki i żony. W liście napisał: Od lat nie ekscytuje mnie ani słuchanie, ani pisanie muzyki. Z tego powodu mam tak silne poczucie winy, że trudno mi wyrazić je słowami. Chodzi o to, że nie mogę was nabierać. (...) Największą zbrodnią, jaką mógłbym popełnić, byłoby zniechęcenie ludzi do mojej twórczości udawaniem, pozorowaniem, że doskonale się bawię. (...) Nie mogę się uwolnić od poczucia winy i frustracji, od empatii dla wszystkich. Tyle w was dobra i po prostu za bardzo kocham ludzi. Tak bardzo, że jest mi zbyt... smutno i czuję się mało wrażliwy oraz niewdzięczny... Więc pamiętajcie: lepiej ze sobą skończyć, niż stopniowo odchodzić w cień[12].

Urna z prochami Cobaina została złożona przez Courtney Love w buddyjskim klasztorze Namgyal w Ithace w stanie Nowy Jork[10].

Wybrana filmografia

Tytuł Rok Rola Uwagi Źródło
1991: The Year Punk Broke 1992 jako on sam film dokumentalny, reżyseria: David Markey [13]
Kurt & Courtney 1998 jako on sam (mat. arch.) film dokumentalny, reżyseria: Nick Broomfield [14]
Rock Babylon film dokumentalny, reżyseria: Rik Lander [15]
(This Is Known as) The Blues Scale 2004 film dokumentalny, reżyseria: David Markey [16]
Kurt Cobain About a Son 2006 film dokumentalny, reżyseria: AJ Schnack [17]
Cobain: Montage of Heck 2015 film dokumentalny, reżyseria: Brett Morgen [18]

Dziedzictwo

Billy Corgan z The Smashing Pumpkins stwierdził, że Cobain otworzył drzwi dla wszystkich na alternatywnej scenie rockowej lat 90.[19]

W 2018 r. przekształcono jego odręczne pismo na czcionkę komputerową[20].

Zobacz też

Przypisy

  1. a b c d e f g Kim Summers: Kurt Cobain Biography. allmusic.com. [dostęp 2010-11-08]. (ang.).
  2. Rolling Stone’s „The 100 Greatest Guitarists of All Time” Do you agree?. theinsider.com. [dostęp 2010-05-22]. (ang.).
  3. Hit Parader’s Top 100 Metal Vocalists of All Time. www.hearya.com. [dostęp 2010-06-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-08)]. (ang.).
  4. Gressor Cook ↓, s. 208.
  5. Kurt Cobain Biography. www.biography.com. [dostęp 2012-11-07]. (ang.).
  6. Gressor Cook ↓, s. 208–209.
  7. a b Gressor Cook ↓, s. 209.
  8. Michael Azerrad: Come as You Are: The Story of Nirvana. Doubleday, 1993. ISBN 0-385-47199-8.
  9. Gressor i Cook 2005 ↓, s. 209–210.
  10. a b Gressor i Cook 2005 ↓, s. 211.
  11. Nirvana Biografia. www.rmf.fm. [dostęp 2016-02-05]. (pol.).
  12. Gressor Cook ↓, s. 207.
  13. 1991: The Year Punk Broke (1992). www.imdb.com. [dostęp 2016-02-05]. (ang.).
  14. Kurt & Courtney (1998). www.imdb.com. [dostęp 2016-02-05]. (ang.).
  15. Rock Babylon (1998). www.imdb.com. [dostęp 2016-02-05]. (ang.).
  16. (This Is Known as) The Blues Scale (2004). www.imdb.com. [dostęp 2016-02-05]. (ang.).
  17. Kurt Cobain About a Son (2006). www.imdb.com. [dostęp 2016-02-05]. (ang.).
  18. Cobain: Montage of Heck (2015). www.imdb.com. [dostęp 2016-02-05]. (ang.).
  19. Billy Corgan Praises Kurt Cobain & Dave Grohl, web.archive.org, 19 września 2015 [dostęp 2021-05-20] [zarchiwizowane z adresu 2015-09-19].
  20. Odręczne pismo Bowiego, Cobaina i Lennona do pobrania za darmo w formie czcionek komputerowych. Agora SA, 2018-04-10. [dostęp 2018-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-02-27)]. (pol.).

Bibliografia

  • Megan Gressor, Kerry Cook: Największe romanse wszech czasów. Bożenna Stokłosa (tłum.). Klub Dla Ciebie, 2005. ISBN 83-7404-194-3.