Otwórz menu główne

Kutaisi (gruz. ქუთაისი, nazwy antyczne: Aea/Aia, Kutaisi) – miasto w zachodniej Gruzji nad rzeką Rioni, na wysokości 125 – 300 m n.p.m. Liczy ponad 147 tys. mieszkańców, jest tym samym trzecim pod względem wielkości miastem Gruzji i stolicą prowincji Imeretia. Od 2012 siedziba Parlamentu Gruzji[2][3]. Oddalone od stolicy – Tbilisi ok. 221 km; lotnisko Kutaisi leży 14 km od miasta.

Kutaisi
ქუთაისი
Ilustracja
Panorama miasta
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Gruzja
Region Imeretia
Burmistrz Szota Murgulia
Powierzchnia 70 km²
Wysokość 125-300 m n.p.m.
Populacja (2014)
• liczba ludności
• gęstość

147,900[1]
2112,85 os./km²
Nr kierunkowy +995 431
Kod pocztowy 4600
Położenie na mapie Gruzji
Mapa lokalizacyjna Gruzji
Kutaisi
Kutaisi
Położenie na mapie Europy
Mapa lokalizacyjna Europy
Kutaisi
Kutaisi
Położenie na mapie Imeretii
Mapa lokalizacyjna Imeretii
Kutaisi
Kutaisi
Ziemia42°15′00″N 42°42′00″E/42,250000 42,700000
Strona internetowa
Satelitarny widok Kutaisi
Panorama Kutaisi

W mitologii greckiej występuje jako Ai, miasto w Kolchidzie, do którego wybrał się Jazon i Argonauci po złote runo.

KlimatEdytuj

Miasto położone jest w strefie klimatu wilgotnego subtropikalnego; średnia roczna temperatura to 14,5 °C, najchłodniejszym miesiącem jest styczeń (według badań z lat 1881–1960) z temperaturą średnią 5,2 °C, najcieplejszym zaś lipiec – 23,6 °C; latem średnio przez 10 dni temperatura przekracza 35 °C; najwyższa temperatura została odnotowana 31 sierpnia 2006 roku to 42 °C, natomiast najniższa to –17 °C; średnia wielkość opadów atmosferycznych w Kutaisi to 1530 mm; cechą charakterystyczną dla Kutaisi są silne wiatry w okresie jesienno-wiosennym.

HistoriaEdytuj

Pierwsze wzmianki o Kutaisi pochodzą z VI-III wieku p.n.e., od 806 roku było stolicą Imperium Abchaskiego, do czasu wyzwolenia Tbilisi spod panowania Turków Seldżuckich (1122 r.) znajdowała się tam rezydencja władców gruzińskich; od XV wieku stolica królestwa Imeretii; w latach 1760-1770 Kutaisi znajdowało się w rękach Turków, następnie okupowane i zdobyte przez wojska rosyjskie, przyłączone w 1810 roku do Imperium Rosyjskiego, w latach 1811-1840 centrum Okręgu Imeretii; w 1846 r. zostało centrum guberni kutaiskiej; w czasach władzy radzieckiej Kutaisi było drugim co do wielkości ośrodkiem przemysłowym Gruzji – wybudowano tam zakłady, produkujące m.in.: traktory, samochody i sprzęt elektromechaniczny. Od października 1945 r. w Kutaisi osadzono w dwóch podobozach aresztowanych w Wilnie Polaków (żołnierzy Okręgu Wileńskiego AK). Polacy pracowali przy budowie fabryki samochodów i zakładów pomocniczych wchodzących w skład tej fabryki. Pracowano również przy budowie dróg, w kamieniołomach, cegielniach. Śmiertelność w obozie w Kutaisi była wysoka. Polacy zorganizowali bunt w kwietniu 1947 r. 22 kwietnia władze oficjalnie poinformowały o zwolnieniu Polaków do domów. Ogłosiły, iż wszyscy wyjadą z Kutaisi w grupach od 1 do 20 maja. Podzielono ich na trzy grupy i skierowano do następnych obozów.

DemografiaEdytuj

Skład narodowościowy i etniczny w 1897 roku na podstawie danych z rosyjskiego spisu powszechnego[4]:

  1. Gruzini: 22 017 (67,79%)
  2. Rosjanie: 3 684 (11,34%)
  3. Żydzi: 3 419 (10,53%)
  4. Ormianie: 1 264 (3,89%)
  5. Ukraińcy: 616 (1,90%)
  6. Polacy: 487 (1,50%)
  7. Grecy: 177 (0,55%)
  8. Litwini: 146 (0,45%)

ZabytkiEdytuj

W mieście znajduje się Katedra Bagrati wpisana niegdyś na listę światowego dziedzictwa UNESCO (usunięta z niej ze względu na rekonstrukcję katedry do formy nie odpowiadającej ściśle historycznym przekazom), zaś kilka kilometrów na północny wschód od miasta w graniczącej z nią wiosce Gelati znajduje się Monastyr Gelati[5][6].

GaleriaEdytuj

OświataEdytuj

W latach 1943-1946 w Kutaisi mieściła się Kutaiska Suworowska Szkoła Wojskowa.

Urodzeni w KutaisiEdytuj

Miasta partnerskieEdytuj

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj

PrzypisyEdytuj