Kuter trałowy – mały okręt przeznaczony do oczyszczania akwenów morskich z min morskich za pomocą holowanych trałów (trałowania), a także do zadań pomocniczych, mniejszy od trałowca.

Radziecki kuter trałowy projektu 151

Wyporność kutrów trałowych wynosi od ok. 20 do 100 ton, lecz klasyfikowane tak są też jednostki większe (np. polskie proj. B410-IVS - 206 t).

Wyposażenie trałowe kutrów trałowych jest zbliżone do trałowców, lecz zwykle uboższe. Uzbrojenie stanowią zwykle wielkokalibrowe karabiny maszynowe lub małokalibrowe działka automatyczne kalibru do 20 mm. Kutry trałowe z racji rozmiarów nie są wyposażane w stacje hydrolokacyjne, z reguły nie przenoszą też min morskich. Z racji niewielkich rozmiarów przeznaczone są z reguły do trałowania wód przybrzeżnych, ich rola jest pomocnicza w stosunku do trałowców. Podobnie jak trałowce, kutry trałowe zostały od lat 80. XX wieku w znacznym stopniu wyparte przez niszczyciele min.

W Polskiej Marynarce Wojennej służyły od 1946 cztery poniemieckie kutry desantowe przebudowane na szybkobieżne kutry trałowe nr 1 - 4, lecz nie były używane do trałowania min, ale do zadań pomocniczych. Od 1955 do lat 70. w PMW służyło 7 kutrów trałowych typu TR-41 (proj. 151), a od 1958 do 1982, 25 kutrów trałowych projektu 361T. Jednostki obu typów budowane były w Polsce na licencji radzieckiej i masowo były używane w ZSRR. Od 1983 używane są dwa duże proj. B410-IVS, opracowane w Polsce na bazie projektu trawlera rybackiego.

Zobacz też edytuj