Larcjusze

Larcjusze (łac. Lartii albo Larcii) – patrycjuszowski ród rzymski pochodzenia etruskiego. Założycielem rodu był Spuriusz Larcjusz, konsul z 506 p.n.e. i 490 p.n.e. Kolejną osobą z tej rodziny był Tytus Larcjusz, po którym w źródłach antycznych nie są wzmiankowane żadne osoby z tej rodziny. Dopiero w I wieku p.n.e. pojawiają się kolejne osoby, które zwane są Larcjuszami.

CzłonkowieEdytuj

  • Spuriusz Larcjusz, konsul w 506 p.n.e. i w 490 p.n.e.[1]
  • Tytus Larcjusz, konsul w 501 p.n.e. i w 498 p.n.e., dyktator w 501 p.n.e.[2]
  • Lucjusz Larcjusz, senator w 73 p.n.e.[3]
  • Marek Larcjusz Magnus Pompejusz Silon, konsul suffectus w 82 n.e.
  • Aulus Larcjusz Pryskus, konsul suffectus w 110 n.e.
  • Aulus Larcjusz Macedon, konsul suffectus w 124 n.e.

PrzypisyEdytuj

  1. Liwiusz II 15
  2. Liwiusz II 18, 21
  3. Kwintylian, Kształcenie mówcy VI 3 § 96