Otwórz menu główne
Zobacz też: Lary w innych znaczeniach tego słowa.
Lar familiaris – brązowa statuetka z Hiszpanii (I wiek)

Lary (łac. Lares, genii loci) – dusze zmarłych, czczone w Rzymie jako chroniące od nieszczęść bóstwa opiekuńcze domu i pomyślności.

W kapliczkach (larariach) umieszczano ich statuetki, modląc się do nich i składając ofiary. Z okazji wesela, urodzin lub rodzinnej uroczystości otrzymania przez chłopca bulli lub toga virilis, otwierano domowe kapliczki i składano im ofiary z ciasta, wina, kadzidła, całość zdobiąc kwiatami. Przeciwieństwem ich były złe dusze (larvae)[1].

Do najważniejszych należały Lares Familiares opiekujące się rodziną i domem; w wierzeniach starożytnych Rzymian były to dusze zmarłych przodków, sprawujące pieczę nad żyjącymi krewnymi. Wizerunki ich znajdowały się przy ognisku domowym w atrium lub w osobnym pomieszczeniu zwanym lararium. Na wstępie posiłku składano im ofiarę z pokarmu, a z okazji wyjazdu lub przyjazdu odprawiano do nich modły.

Wyróżniano też inne odmiany larów:

  • Lares Compitales i Lares Viales – opiekunowie dróg i ich rozstajów;
  • Lares Permarini – opiekunowie przed niebezpieczeństwami na morzu;
  • Lares Hostilii – broniący miasta od nieprzyjaciół;
  • Lares Rurales – sprawujący opiekę na polu;
  • Lares Militares – zapewniający opiekę w wojsku i podczas podróży;
  • Lares Urbani – sprawujący opiekę nad państwem;
  • Lares Publici – opiekujący się całym miastem.

Czczono je składaniem ofiar podczas oficjalnych uroczystości zwanych Laraliami[potrzebny przypis].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Mała encyklopedia kultury antycznej A-Z. Warszawa: PWN, 1983, s. 406.