Laskówka (województwo dolnośląskie)

wieś w województwie dolnośląskim

Laskówka (niem. Gierichswalde) – wieś w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie ząbkowickim, w gminie Bardo[5][6].

Laskówka
wieś
Ilustracja
Kościół filialny pw. św. Mikołaja
Państwo

 Polska

Województwo

 dolnośląskie

Powiat

ząbkowicki

Gmina

Bardo

Wysokość

330-400[2] m n.p.m.

Liczba ludności (III 2011)

158[3]

Strefa numeracyjna

74

Kod pocztowy

57-255[4]

Tablice rejestracyjne

DZA

SIMC

0851270

Położenie na mapie gminy Bardo
Mapa konturowa gminy Bardo, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Laskówka”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Laskówka”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Laskówka”
Położenie na mapie powiatu ząbkowickiego
Mapa konturowa powiatu ząbkowickiego, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Laskówka”
Ziemia50°28′43″N 16°46′38″E/50,478611 16,777222[1]
Strona internetowa
Dwór w Laskówce

Położenie

edytuj

Laskówka to wieś łańcuchowa leżąca w Górach Bardzkich, u północno-wschodniego podnóża Grzbietu Wschodniego, w północno-zachodniej części Obniżenia Laskówki, na wysokości około 330-400 m n.p.m.[2]

Toponimia

edytuj

Wieś wzmiankowana w 1260 r. pod nazwą Gerumswalde. Nazwa wsi Gierichswalde jest dzierżawcza od założyciela wsi Gerunga (Gerolda)[7].

Historia

edytuj

Lasówka została założona najprawdopodobniej około 1230 roku przez zakon cystersów z Kamieńca Ząbkowickiego oraz zasiedlona przez Niemców[2][8]. Wieś należała do zgromadzenia do 1810 roku, kiedy przeprowadzono kasatę dóbr klasztornych[2]. W 1830 roku miejscowość przeszła na własność Marianny Orańskiej, w roku 1840 były tu 83 budynki, w tym kościół, szkoła katolicka i młyn wodny[2]. W końcu XIX wieku wieś została niewielkim letniskiem, powstała tu gospoda, która cieszyła się dobrą opinią[2].

Po 1945 roku Lasówka pozostała typową wsią rolniczą, częściowo wyludniła się a tradycje letniskowe nie odrodziły się[2]. W 1978 roku było tu 49 gospodarstw rolnych, w roku 1988 ich liczba zmalała do 31[2].

Zabytki

edytuj

Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są[9]:

  • kościół filialny pw. św. Mikołaja, późnogotycki z XV-XVIII wieku. Orientowany, murowany, jednonawowy, nakryty dachami dwuspadowymi [10];
  • dwór, nr 29, pochodzący z drugiej połowy XVII wieku.

Inne zabytki[2]:

  • kaplica domkowa z przełomu XVIII i XIX wieku, nakryta dachem namiotowym, stojąca na końcu wsi;
  • kapliczka słupowa z pierwszej połowy XVIII wieku, stojąca na wzniesieniu, na terenie dawnego grodziska,
  • domy mieszkalne i zabudowania gospodarcze pochodzące najczęściej z XIX wieku.

Szlaki turystyczne

edytuj

Przez wieś przechodzi   szlak turystyczny z Barda przez Laski do Złotego Stoku[2].

Przypisy

edytuj
  1. Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 66675
  2. a b c d e f g h i j Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 12: Góry Bardzkie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1993, s. 134-138. ISBN 83-85773-04-5.
  3. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  4. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 649 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  5. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  6. GUS. Rejestr TERYT
  7. Heinrich (1812-1897) Adamy, Die schlesischen Ortsnamen, ihre Entstehung und Bedeutung. Ein Bild aus der Vorzeit. - Zweite vermehrte und verbesserte Auflage, „410 II”, 1888 [dostęp 2023-11-04].
  8. Tadeusz Mikoś, Eugeniusz Salwach, Janusz Chmura, Jerzy Tichanowicz: Złoty Stok Najstarszy ośrodek górniczo-hutniczy w Polsce. Kraków: Wyd. AGH, 2009, s. 49–50. ISBN 978-83-7464-191-3. (pol.).
  9. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 240. [dostęp 2012-11-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-29)].
  10. Józef Pilch: Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, s. 177. ISBN 83-213-4366-X.

Bibliografia

edytuj