Otwórz menu główne

Laurence Olivier

brytyjski aktor, reżyser, producent

Laurence Olivier, właśc. Laurence Kerr Olivier[1], baron Olivier (ur. 22 maja 1907 w Dorking, zm. 11 lipca 1989 w Steyning, hrabstwo West Sussex) – angielski aktor, zdobył światową sławę dzięki rolom bohaterów szekspirowskich w teatrze i filmie, reżyser teatralny, producent. American Film Institute umieścił go na 14. miejscu na liście największych aktorów wszech czasów (The 50 Greatest American Screen Legends)[2].

Laurence Olivier
Ilustracja
Laurence Olivier (lata 40. XX wieku)
Imię i nazwisko Laurence Kerr Olivier
Data i miejsce urodzenia 22 maja 1907
Dorking
Data i miejsce śmierci 11 lipca 1989
Steyning
Strona internetowa

W 1949 nagrodzony dwukrotnie Oscarem za film Hamlet w kat. „najlepszy film” i „najlepsza rola męska”, a w 1978 Oscarem honorowym za całokształt pracy aktorskiej[3].

Określany często największym aktorem szekspirowskim epoki. Za osiągnięcia teatralne Elżbieta II nadała mu tytuł „Sir”. Wieloletni dyrektor Teatru Narodowego w Londynie.

Jeden z pretendentów do roli Vito Corleone w Ojcu chrzestnym, której przyjęcia odmówił z powodów zdrowotnych i ostatecznie przyjął ją Marlon Brando.

Wystąpił w ponad 100 filmach, z których wiele mogło poszczycić się wysokimi pozycjami w zestawieniach amerykańskiego box office’u[4].

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Dorking, w hrabstwie Surrey, jako najmłodszy z trojga dzieci Agnes Louise (z domu Crookenden; 1871–1920) i Gerarda Kerra Oliviera (1869–1939)[5]. Miał starszą siostrę Sybille (1901–1989) i starszego brata Gerarda Dacresa „Dickie’go” (1904–1958). Jego prapradziadek wywodził się z francuskich hugenotów. Ojciec Laurence'a rozpoczął karierę jako nauczyciel, ale po trzydziestce odkrył silne powołanie zakonne i został wyświęcony na kapłana Kościoła anglikańskiego[5]. W 1916 Laurence Olivier został przyjęty do chóru Church of All Saints Choir School[6] w centrum Londynu. W 1917, mając dziesięć lat, zachwycił publiczność jako Brutus w szkolnej inscenizacji Juliusz Cezar. Później zdobywał pochwały za role w innych produkcjach uczniowskich – Marii w Wieczorze Trzech Króli (1918) i Katarzyny w Poskromieniu złośnicy (1922). W latach 1920–1924 uczęszczał do St. Edward's School w Oksfordzie[6]. W 1924 podjął studia aktorskie w Central School of Speech Training and Dramatic Art[6].

Był trzykrotnie żonaty. To właśnie w teatrze poznał młodą aktorkę, Jill Esmond, którą poślubił 25 lipca 1930[7]. Mieli syna Tarquina. 29 stycznia 1940 rozwiedli się[7]. Był jeszcze żonaty, gdy w listopadzie 1936 związał się z Vivien Leigh, z którą ożenił się 31 sierpnia 1940[7]. Tylko Olivier wiedział, że Leigh zmagała się z chorobą maniakalno-depresyjną. 6 stycznia 1961 doszło do rozwodu[7]. 17 marca 1961 poślubił Joan Plowright[7]. Mieli trójkę dzieci: Richarda Kerra, Tamsin Agnes Margaret i Julie Kate. Byli małżeństwem przez 28 lat aż do śmierci Oliviera w 1989.

Był biseksualistą[8][9]. Spotykał się m.in. z Peterem Finchem, Shelley Winters, Noëlem Cowardem[7], Richardem Burtonem, Johnem Gielgudem, Ivorem Novello, Elissą Landi, Margot Fonteyn, Siegfriedem Sassoonem, Danny'm Kaye (1949–1950)[7], Marlonem Brando (1951)[7] i Sarah Miles (1960)[10].

Wybrana filmografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Personalidade: Laurence Olivier (Reino Unido) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2018-12-14].
  2. AFI's 100 YEARS...100 STARS (ang.). American Film Institute. [dostęp 2018-12-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-12-30)].
  3. Laurence Olivier (wł.). MYmovies.it. [dostęp 2018-12-14].
  4. Laurence Olivier (22 de Maio de 1907) (port.). Filmow. [dostęp 2018-12-14].
  5. a b Laurence Olivier Biography (1907-1989) (ang.). FilmReference.com. [dostęp 2018-12-14].
  6. a b c (Lord) Laurence Olivier - Actors and Actresses (ang.). FilmReference.com. [dostęp 2018-12-14].
  7. a b c d e f g h Laurence Olivier Dating History (ang.). FamousFix. [dostęp 2018-02-20].
  8. Bob Thomas (2005-12-30): New Olivier bio: Actor had a gay affair—but not with Danny Kaye (ang.). Advocate. [dostęp 2012-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-20)].
  9. The Sexuality of Laurence Olivier (ang.). Classic Hollywood 101. [dostęp 2012-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-20)].
  10. Michael Thornton (2006-09-01): Larry gay? Of course he was (ang.). Daily Mail. [dostęp 2012-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-20)].

Linki zewnętrzneEdytuj