Otwórz menu główne

Laurentius Litta

włoski kapłan i dyplomata

Laurentius Litta, (Lorenzo Litta, Wawrzyniec Litta) (ur. 1756, zm. 1820) – dyplomata i polityk watykański, kardynał-biskup Sabiny, prefekt Kongregacji Rozkrzewiania Wiary (od 1814)[1], arcybiskup Teb, nuncjusz apostolski w Rzeczypospolitej (1794-1797), a następnie w Rosji (1797-1799). Wikariusz generalny Rzymu (1818–1820).

Laurentius Litta
kardynał biskup
Ilustracja
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 23 lutego 1756
Mediolan
Data i miejsce śmierci 1 maja 1820
Monteflavio
prefekt Kongregacji Rozkrzewiania Wiary
Okres sprawowania 1814 – 1818
prefekt Kongregacji Indeksu
Okres sprawowania 1803 – 1816
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 6 czerwca 1780
Nominacja biskupia 23 września 1793
Sakra biskupia 6 października 1793
Kreacja kardynalska 23 lutego 1801
Kościół tytularny biskup Sabiny
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 października 1793
Konsekrator Luigi Valenti Gonzaga
Współkonsekratorzy Carlo Crivelli
Giovanni Francesco Guidi di Bagno-Talenti

ŻyciorysEdytuj

Był bratem admirała floty rosyjskiej. Wrogo nastawiony do powstania kościuszkowskiego. 11 lutego 1794 został mianowany przez papieża Piusa VI nuncjuszem w Rosji, zaś 13 kwietnia 1794 w Rzeczypospolitej. Uchronił biskupa chełmskiego Wojciecha Skarszewskiego przed egzekucją. W czasie powstania współpracował z wywiadem rosyjskim i Prusakami. Pierwszy witał wkraczające do Warszawy wojska rosyjskie, potem przejmujące ją wojska pruskie. Pod jego wpływem 16 grudnia 1795 papież Pius VI wydał brewe potępiające insurekcję kościuszkowską, określając ją przedsięwzięciem bezbożnym. W 1796 w piśmie okólnym instruował księży, aby przy spowiedzi i nauce katechizmu nakłaniali wiernych do posłuszeństwa zaborcy[2].

Gdy w listopadzie armia rosyjska pod dowództwem gen. Aleksandra Suworowa pojawiła się na wschodnim brzegu Wisły i rozpoczął się szturm na Pragę i masakra, ambasador brytyjski pułkownik William Neville Gardiner i Laurentius Litta, przekroczyli rzekę, aby błagać o uratowanie życia mieszkańcom stolicy. Suworow w końcu dał się ubłagać.

PrzypisyEdytuj

  1. D. M. Cheney: Lorenzo Cardinal Litta. [dostęp 2010-04-27].
  2. Dariusz Łukasiewicz: "Niemieckie psy" i "polskie świnie" oraz inne eseje z historii kultury. Gdynia: Wydawnictwo Uraeus, 1997, s. 249, 250. ISBN 83-85732-53-5.

BibliografiaEdytuj

  • Buchholtz L. H., Powstanie kościuszkowskie w świetle korespondencji posła pruskiego w Warszawie. listy Ludwiga Buchholtza do Fryderyka Wilhelma II (styczeń-czerwiec 1794 r.), Warszawa 1983. ​ISBN 83-211-0449-5​.
  • Papiestwo wobec sprawy polskiej w latach 1772-1864. Wybór źródeł, oprac. O. Beiersdorf, Wrocław 1960.
  • Laurentius Litta

OpracowaniaEdytuj