Otwórz menu główne

Leżachów

wieś w województwie podkarpackim

Leżachówwieś w południowo-wschodniej Polsce, położona w województwie podkarpackim, w powiecie przeworskim, w gminie Sieniawa[4], oddalona od Sieniawy o 3 km.

Leżachów
Kościół filialny w Leżachowie
Kościół filialny w Leżachowie
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat przeworski
Gmina Sieniawa
Liczba ludności (2011) 500[1][2]
Strefa numeracyjna 16
Kod pocztowy 37-530[3]
Tablice rejestracyjne RPZ
SIMC 0611235
Położenie na mapie gminy Sieniawa
Mapa lokalizacyjna gminy Sieniawa
Leżachów
Leżachów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Leżachów
Leżachów
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Leżachów
Leżachów
Położenie na mapie powiatu przeworskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu przeworskiego
Leżachów
Leżachów
Ziemia50°08′36″N 22°36′55″E/50,143333 22,615278
Dom Ludowy
Cerkiew w Leżachowie
Budowa pałacu w 2006
Kapliczka w Leżachowie
Figurka Krzyża Świętego
Galicyjska droga Sieniawa - Przeworsk, z końca XIX wieku
Linia energetyczna 750 kV
San na podpromiu
Cmentarz w Leżachowie

Według danych z 31 grudnia 2006 wieś miała 523 mieszkańców[5].

Wieś Lezechow należąca do jarosławskich dóbr szlacheckich, położona była na przełomie XVI i XVII wieku w powiecie przemyskim ziemi przemyskiej województwa ruskiego[6]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego. W miejscowości znajduje się drewniany, nieczynny kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa (dawna cerkiew greckokatolicka pw. Św. Nykyty).

Spis treści

Części wsiEdytuj

Integralne części wsi Leżachów[7][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0611241 Chałupki część wsi
0611258 Kliny część wsi

HistoriaEdytuj

Pierwsze udokumentowane wzmianki o Leżachowie są już w dokumencie ustanowienia Ordynacji Jarosławskiej z 1470 roku. Wzmiankowane są Jarosław, Przeworsk i wsie; obok Leżachowa są w pobliżu wymieniane: Dobra, Manasterz, Radawa, Nielepkowice, Dąbrownica, Las Gorliczyna, Gniewczyna, Tryńcza, Grodzisko i inne. W 1519 roku ordynacja ta została zniesiona.

Następnie wieś wzmiankowana jest w regestrach poborowych, które zapisali poborcy podatkowi ziemi przemyskiej w 1515 roku jako Lyazechow[8] i 1589 roku, jako Lezechow[9][a]. Po podziale obszaru Jarosławskiego ziemie te weszły w skład dóbr Sieniawskich, a następnie Czartoryskich.

Wieś była również wzmiankowana jako Lezechow w 1628[10], 1651[11], 1658[12] i 1674[13]. W 1674 roku w Leżachowie było 30 domów.

W 1897 roku wybrano zwierzchność gminną w Leżachowie, której naczelnikiem został Jędrzej Midyło, a sekretarzem Fryderyk Lichtenberg. W 1902 roku w Leżachowie było 977 ludzi, zamieszkałych w 168 domach; w obszarze dworskim (podległym pod dwór w Pełkiniach) było 87 ludzi w 6 domach[14]. W 1925 roku zbudowano murowany dom ludowy. Od 1934 roku Leżachów należy do Gminy Sieniawa.

12 czerwca 1909 roku przez most na Sanie przejeżdżał bp Józef Sebastian Pelczar, który wizytował parafię w Sieniawie[15].

Przed 1893 rokiem władze galicyjskie zbudowały drewniany most na Sanie i nowy kamienny gościniec (trakt Przeworsk-Sieniawa). W latach 1914-1915 były walki frontowe nad Sanem wojsk rosyjskich i austriackich, podczas których most został spalony. Po I wojnie światowej decyzją Czartoryskich z Pełkiń, ziemia z folwarku w Leżachowie-Osadzie została rozparcelowana i przekazana chłopom. Na terenie folwarku za Sanem, powstał nowy przysiółek Kolonia Leżachowska, którego mieszkańcami byli Polacy. W 1921 roku w Leżachowie było 175 domów (w tym 27 w Kolonii Leżachowskiej - przysiółku za Sanem).

Po I wojnie światowej na Sanie był prom linowy, a w 1924 roku władze państwowe zastanawiały się nad planem budowy mostu. W 1933 roku w Leżachowie było zamieszkałych 1010 osób (w tym: 720 Ukraińców, 210 Polaków i 20 Żydów)[16]. W latach 1939-1941 na Sanie była okupacyjna granica niemiecko-radziecka, a Leżachów był w radzieckiej strefie okupacyjnej. W 1940 roku w powodu tzw. czyszczenia 800 m. pasa granicznego, część mieszkańców wysiedlono w rejon Kamionki Strumiłowej i do Besarabii, a budynki rozebrano. Mieszkańcy powrócili na swoje miejsca dopiero po wojnie.

W lipcu 1944 roku wyzwolicielska Armia Radziecka zbudowała drewniany most na Sanie. Wieś w latach 1944-1945 była atakowana, przez oddziały tzw. „dzikiej partyzantki” z Zasania i z terenu Sieniawskiego. Mieszkańcy przez pewien czas ukrywali się w lesie, a partyzanci z Zasania dokonywali mordów i rabunków na miejscowej ludności[17]. 18 kwietnia 1945 roku partyzanci spalili połowę wsi i zamordowali 10 osób. W maju 1945 roku wysiedlono na Ukrainę 287 mieszkańców z 72 domów[18]. 26 października 1945 roku most został spalony, a później mordów dokonywali już tylko partyzanci z terenu Sieniawskiego. W czerwcu 1947 roku podczas Akcji „Wisła”, Wojsko Polskie, wysiedliło 38 osób na ziemie odzyskane. We wsi pozostało 320 osób - miejscowi Polacy, koloniści którzy zasiedlili opuszczone gospodarstwa i osoby, które przyjęły wyznanie rzymsko-katolickie i obywatelstwo polskie.

22 lipca 1958 roku przez San przepłynął (z Przemyśla do Leżajska) młodzieżowy spływ kajakowy, który prowadził ks. Karol Wojtyła[19].

W 1962 roku staraniem działacza społecznego z Kolonii Leżachowskiej przygotowano projekt techniczny budowy mostu na Sanie[20], ale władze państwowe z tej budowy zrezygnowały.

Z czasem Kolonia Leżachowska, stała się samodzielną wsią jako Leżachów-Osada, która 1 stycznia 1996 roku, przyłączyła się do gminy Jarosław. W 1998 roku na górze Kamień, rozpoczęła się budowa prywatnego pałacu. W 1999 roku prom linowy na Sanie został ostatecznie zlikwidowany. W latach 1999-2000 w centrum wsi zbudowano murowany kościół filialny. W 2015 roku rozpoczęto generalny remont i prace badawczo-konserwatorskie dawnej cerkwi.

KościółEdytuj

Cerkiew GreckokatolickaEdytuj

Cerkiew w Leżachowie istniała już jakiś czas przed 1515 rokiem (wzmiankowana po raz pierwszy w regestrach poborowych z 1515 roku)[8]. Cerkiew ta została zniszczona w wyniku pożaru. W 1796 roku kosztem parocha Jana Chodaniewicza sprowadzono ponadstuletnią, drewnianą cerkiew z Czerniawki koło Hruszowa (z 1684 roku[21]), która po dodaniu nowych elementów drewnianych została obudowana przez cieślę Szymona Dziobka z Borchowa. Cerkiew, konstrukcji zrębowej, otoczona sobotami, zbudowana jest na rzucie krzyża greckiego. Nad częścią centralną dach namiotowy, zwieńczony latarnią z cebulastym hełmem.[22] W 1884 roku przed wejściem dobudowano kruchtę.[23]

Była to cerkiew parafialna należąca do dekanatu Jarosławskiego. W 1858 roku była wizytacja kanoniczna eparchy Hrihorija Jahimowycza. Od 1918 roku należała do nowo utworzonego dekanatu Sieniawskiego[24]. Parochia pw. św. Nykyty w Leżachowie istniała do 1945 roku. W 1947 roku świątynia została przekazana parafii katolickiej i zamieniona na kościół filialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. W 1970 r. remontowana, obecnie nieużytkowana. Wewnątrz znajduje się zachowany ikonostas i malowidła ścienne.[22]. W 2015 roku rozpoczęto prace konserwatorsko-remontowe.

W 1830 roku parochia w Leżachowie posiadała 1021 wiernych (w tym: w Leżachowie - 687 i w Czercach 334).

W 1905 roku było 1517 wiernych (w tym: w Leżachowie - 909 i w Czercach - 608). W tym czasie kilkadziesiąt osób wyjechało do Ameryki. Parochia posiadała 10 morgi pola, była czytelnia „Proświty” z 30 członkami i gromadzka kasa pożyczkowa. W 1905 roku w Leżachowie było 100 rzymsko-katolików, a w Czercach 200. Żydów było 21 w Leżachowie i 10 w Czercach.

Parochowie w Leżachowie.
Lata Paroch Uwagi
1764– ? Teodor Wysoczański
1795 (?)-1830 Jan Chodaniewicz[25] zmarł w wieku 75 lat, 4 marca 1830 r. w Leżachowie
1830-1872 Mikołaj Ludkiewicz[26] ur. w 1800 r., wyświęcony w 1826 r., paroch w Gorzycach i Leżachowie, zmarł 3 sierpnia 1872 r. w Leżachowie
1872-1911 Cyprian Dobrzański[27] ur. w 1845 r., wyświęcony w 1868 r., w 1869 r. wikariusz w Dobrej, w latach 1873-1911 paroch w Leżachowie, zmarł 27 kwietnia 1911 r. w Leżachowie
1911-1912 Julian Lewicki[28] ur. w 1885 r., wyświęcony w 1910 r., w latach 1911-1912 paroch w Leżachowie, w latach 1912-1920 paroch w Postołowie, od 1920 r. paroch w Ruskim Siole
1912-1927 Jan Kliufas[29] ur. w 1877 r., wyświęcony w 1902 r., w latach 1903-1905 wikariusz w Samborze, w latach 1906-1912 paroch w Postołowie, w latach 1913-1927 paroch w Leżachowie, od 1926 r. paroch w Kulikowie
1927-1945 Andrzej Nakoneczny[30] ur. w 1872 r., wyświęcony w 1900 r., w latach 1901-1905 wikariusz w Dachnowie, w latach 1905-1927 paroch w Zamiechowie, w latach 1927-1945 paroch w Leżachowie
Tabela wzrostu liczby wiernych rzymskokatolickich w Leżachowie.
Rok 1853 1855 1858 1860 1869 1874 1875 1878 1887 1892 1913 1916 1927 1930 1938
Leżachów 18 16 10 8 18 22 36 68 89 93 206 192 269 274 293

Kościół RzymskokatolickiEdytuj

Rzymsko-katolicy należeli do parafii w Sieniawie, a po II wojnie światowej przejęli dawną cerkiew, na kościół filialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa.

W 1997 roku podjęto decyzję o budowie nowego kościoła, który wybudowano w centrum wioski w latach 1999-2000. Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego został poświęcony 15 września 2002 roku przez abp. Józefa Michalika. Świątynia jest kościołem filialnym należącym do Parafii Wniebowzięcia NMP w Sieniawie[31].

OświataEdytuj

Początki szkolnictwa na ziemi sieniawskiej rozpoczęły się dość wcześnie: w 1789 roku powstała męska Szkoła Ludowa w Sieniawie, założona przez księcia Adama Czartoryskiego. Na jakiś czas przed 1830 rokiem powstała szkoła parafialna przy cerkwi św. Nykyty w Leżachowie[25] pojawia się w nim zapis: Schola Parochialis (szkoła parafialna). W 1835 i 1848 roku nauczycielem był adjutor Daniel Doda (w 1848 roku w szkole w Leżachowie było czterech uczniów - 4 juv.). W 1859 roku na 134 zdolnych do szkoły uczęszczało tylko 6 dzieci, a nauczycielem był Daniel Doda.

W 1868 roku powstała szkoła trywialna w Leżachowie[32]. W 1870 roku książę Jerzy Czartoryski wybudował drewniany budynek szkolny; w 1871 roku szkoła została zmieniona na filię szkoły sieniawskiej. W 1874 roku nastąpiła ogólnokrajowa ustawowa zmiana większości szkół na publiczne, a szkoła w Leżachowie została zmieniona na 1-klasową.

Przydatnym źródłem archiwalnym umożliwiającym poznanie historii oświaty w Galicji są austriackie Szematyzmy Galicji i Lodomerii, które podają wykaz szkół ludowych, wraz z nazwiskami ich nauczycieli. Pierwszym nauczycielem był Piotr Biega. Najpierw były na wsiach tylko szkoły męskie; dopiero w 1890 roku powstały szkoły mieszane (koedukacyjne).

Od 1908 roku szkoła posiadała nauczycieli pomocniczych, którymi byli: Janina Kadlewicz (1907-1908) roku[33], Helena Lihaczewska (1908-1010)[34], Maria Pikulska (1911-1920). W 1912 roku szkoła była już dwuklasowa (płatna 40 koron i 2 korce zboża). W 2008 roku szkoła została zlikwidowana, a później budynek rozebrano.

Kierownicy szkoły.
1870-1871. Piotr Biega[35].
1871-1872. Józef Geronis[36].
1872-1875. posada nieobsadzona[37].
1875-1877. ks. Nestor Horoszkiewicz[38].
1877-1878. Ignacy Horoszkiewicz[39].
1878-1880. Ignacy Antoniak[40].
1880-1922. Piotr Pikulski[41][b].
1922- ?. Maria Pikulska.

ZobaczEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Z zapisu regestru z 1515 roku wynika że, w Leżachowie istniała już cerkiew (słowo pop oznacza że był duchowny, który był opodatkowany), a wieś posiadała 10 łanów kmiecych. Cerkwie i parochie istniały też w pobliskich wsiach: Dobra, Piskorowice, Laszki, Radawa, Manasterz, Wysocko, Grzęska. W 1589 roku ponownie jest wpis o cerkwi (pop), ponadto we wsi było 4 ogrodników i 2 lokatorów biednych. Dowiadujemy się że w latach 1515-1589 powstał Dekanat Jarosław (protopop) i kilka nowych cerkwi: Wietlin, Wiązownica, Cetula, Mirocin.
  2. Nauczyciel kierujący Piotr Pikulski, zmarł 7 marca 1922 roku, w 71 roku życia i 48 roku służby nauczycielskiej. [źródło - Dziennik Urzędowy dla Okręgu Szkolnego: wydawany przez Kuratorjum O.S.L. we Lwowie. Rok 1922. (Nr 4) (str. 96)]

UwagiEdytuj

Analiza źródeł.
  • W dokumencie z wizytacji parafii, pochodzącym z Biskupstwa Greckokatolickiego w Przemyślu, (sygn. 370), znaleziono informację o zakupieniu cerkwi w Czerniawce[42] koło Hruszowa (obecnie Ukraina) w 1796 roku. Prof. Tomasz Ważny, za pomocą badań dendrologicznych, ustalił datę budowy cerkwi na rok 1684. Wiek cerkwi został ustalony, ale pierwotne miejsce jej powstania nie jest pewne. Pomimo że wymienia je archiwalny dokument, ale brak jest potwierdzenia w innych źródłach. Również nie można znaleźć w schematyzmach potwierdzenia istnienia parafii w Czerniawce.
  • Na mapie topograficznej Galicji z lat 1779-1783 (tzw. mapa Miega), że w miejscu opisanym Czarna łąka (osada w pobliżu Hruszowa), zaznaczona jest świątynia. Na mapach późniejszych, w tym miejscu, ani w pobliżu nie ma zaznaczonej świątyni. Na mapie z lat 1806-1869 nie ma już Czarnej łąki, ale jest Czerniawka. Na mapach WIG z lat 30. XX w. Czerniawka jest przysiółkiem o 15 domach a obecnie jest tam tylko las[42].
  • W 1621 roku bracia Lityńscy wydali przywilej na założenie nad rzeczką Czerniawką (w lesie Hruszowskim), monasteru św. Trójcy. Prawdopodobnie też zbudowano cerkiew. W 1626 roku mnisi zostali przeniesieni do nowo powstałego monasteru w Szczepłotach (przysiółek Hruszowa). Monaster uległ kasacie w 1788 roku, i później za pewnie sprzedano cerkiew do Leżachowa[42].
  • Tu jednak okazuje się pewna niedokładność, bo mnisi odeszli z Czerniawki w 1626 roku, a cerkiew zbudowana dopiero w 1684 roku.
  • Obecnie obok Leżachowa jest rzeczka Czerniawka (uchodzi do Sanu, ale jest też na mapach druga nazwa "Czerniawa"). Prawdopodobnie nazwa rzeczki powstała jako upamiętnienie tego wydarzenia. Jest również na Ukrainie wieś Czerniawa (ukr. Чернилява), w schematyzmach jest wymieniana tam parafia pw. św. Mikołaja (w dekanacie Jaworowskim), a cerkiew zbudowana w 1781 roku[43]. Można wysuwać hipotezę że może po zbudowaniu nowej cerkwi w Czerniawie w 1781 roku, starą cerkiew w 1796 roku sprzedano. Niektóre strony podawały błędne wezwanie św. Mikołaja, skoro parafia była pw. św. Nykyty. Być może nastąpiło na przestrzeni dziejów z powodu upływu czasu, pomieszanie nazw (św. Mikołaja w Czerniawie lub św. Nykyty w Lezachowie; oraz rzeczka Czerniawka lub Czerniawa). Dlatego jako pochodzenie cerkwi można brać pod uwagę obie miejscowości: Czerniawka i Czerniawa.

PrzypisyEdytuj

  1. Portal polskawliczbach.pl
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2018-04-17].
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. s. według wyboru. [dostęp 2014–03–09].
  4. a b TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  5. Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego: Strategia Rozwoju Miasta i Gminy Sieniawa na lata 2007-2013. Przeworsk – Sieniawa: Urząd Miasta i Gminy Sieniawa, 2007, s. 15.
  6. Atlas historyczny Rzeczypospolitej Polskiej wydany z zasiłkiem Akademii Umiejętności w Krakowie , [T. 1] , Epoka przełomu z wieku XVI-ego na XVII-sty. Dział II-gi. "Ziemie Ruskie" Rzeczypospolitej, Dział opracowany przez Aleksandra Jabłonowskiego [...], k. 2, tam jako Leżakow
  7. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013–02–15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014–03–09]. 
  8. a b Aleksander Jabłonowski. Źródła dziejowe. Tom XVIII, część I. Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. Tom VII, część 1. Ziemie Ruskie, Ruś Czerwona. (str. 135)
    [Cytat: Lyazechow, lan 10, tab. gr. 18, pop gr. 15.]
  9. Aleksander Jabłonowski. Źródła dziejowe. Tom XVIII, część I. Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. Tom VII, część 1. Ziemie Ruskie, Ruś Czerwona (str. 4)
    [Cytat: Lezechow, lan. 10, pop, taber., hort. c. agr. 4, inq. c. pec. 8, inq. paup. 2.]
  10. Zdzisław Budzyński i Kazimierz Przyboś. Polska południowo-wschodnia w epoce nowożytnej. Źródła dziejowe tom I, część 1. Rejestr poborowy ziemi przemyskiej 1628. Wydawnictwo WSP. Rzeszów 1997 ​ISBN 83-87288-55-1​ (str. 184)
    [Cytat: Lezechow: de laneis 10 per gr 30; pop de sinagoga fl. 2; tabernator de particula agri gr 6; a propinatione vini cremati gr 6; hortulani in agris residentes 2 per gr 6; inquilini pecora habentes 8 per gr 8; inquilini pauperes 8 per gr 2 ...........................15/14/0.]
  11. Zdzisław Budzyński i Kazimierz Przyboś. Polska południowo-wschodnia w epoce nowożytnej. Źródła dziejowe tom I, część 2. Rejestr poborowy ziemi przemyskiej 1651. Wydawnictwo WSP. Rzeszów 1997 ​ISBN 83-87288-55-1​ (str. 140)
    [Cytat: Lezechow: de laneis 8 per gr 30, sinagoga libera, tabernator de particula agri gr 6, a propinatione vini cremati gr 6, hortulani in agris 2 per gr 6, inquilini cum pecore 8 per gr 8, inquilini pauperes 8 per gr 2 ...........11/14/0.]
  12. Zdzisław Budzyński i Kazimierz Przyboś. Polska południowo-wschodnia w epoce nowożytnej. Źródła dziejowe tom I, część 3. Rejestr poborowy ziemi przemyskiej 1658. Wydawnictwo WSP. Rzeszów 2000 ​ISBN 83-87288-55-1​ (str. 218)
    [Cytat: Lezechow: de laneis 7 cum medio per gr 30, ecclesia libera, tabernator de particula agri gr 6, a propinatione vini cremati gr 6, hortulani in agris 2 per gr 6, inquilini cum pecore 8 per gr 8, inquilini pauperes 8 per gr 2 ..........10/29/0
    Lanei vero 2 cum medio, hortulani in agris 2 desolati et abiurati ...........12/27/0.]
  13. Zdzisław Budzyński i Kazimierz Przyboś. Polska południowo-wschodnia w epoce nowożytnej. Rejestr pogłównego ziemi przemyskiej 1674. Wydawnictwo WSP. Rzeszów 2000 ​ISBN 83-87288-55-1​ (str. 116)
    [Cytat: Lezechow, g[e]n[er]osi Grudzinski: a personis subditorum utriusque sexus cum popone n[umer]o viginti novem in summa fl. .......30/0.]
  14. Podkarpacka Biblioteka Cyfrowa Skorowidz Powiatu Jarosławskiego na rok 1902 str. 55 [dostęp 2017-03-03]
  15. Kronika Diecezji Przemyskiej. R. IX, z. 7-8 (str. 408)
  16. Apokryf Ruski. Nadsanie. Leżachów
  17. Apokryf Ruski. Mordy na ludności Ukraińskiej 1944-1947. Czerwona Wola - fragment wspomnień...
    [Cytat: ...Jednego razu polska banda złapała w Leżachowie 10-letniego chłopca (...). Wzięła go ze sobą, by zrzucić z mostu leżachowskiego do Sanu. Chłopiec zaczął płynąć do brzegu, więc dostał kulę i popłynął Sanem dalej, jak setki innych Ukraińców...]
  18. Державний Архів Львівської Області Нові дхерела щодо примусового переселення Українців у 1944-1946 роках (за матеріалами Державного Архіву Львівської Області) (ua) [dostęp 2019-01-19]
  19. Artykuł o spływie kajakowym ks. Karola Wojtyły na Sanie
  20. Archiwum Państwowe w Rzeszowie [Sygn. akt: AP Rzeszów 59/210/0/-/1007 1962
  21. Cerkiew w Leżachowie starsza niż przypuszczano
  22. a b Zieliński Krzysztof: W poszukiwaniu klucza. Leżachów, w: „Skarby podkarpackie” nr 2 (3), marzec-kwiecień 2007, ISSN 1898-6579, s. 6;
  23. Cerkiewne tematy/Leżachów
  24. Dmytro Błażejowśkyj: Historical sematism of the Eparchy of Peremysl including the Apostolic Administration of Lemkivscyna (1828-1939), Lwów 1995
  25. a b Schematismus Universi Venerabilis Cleri Dioeceseos Graeco Catholicae Premisliensis pro anno domini MDCCCXXX str. 28 [dostęp 2017-03-03]
  26. Schematismus Universi Venerabilis Cleri Dioeceseos graeco catholicae Premislinsis pro Anno Domini M.D.CCCXXXV (str. 25) [Dostęp 2017-05-17]
  27. Shimatism’ Vsego Klira Katolikov’ Obradu Grečesko-Ruskogo Eparhij Peremyskoj na God’ ot’ Rožd. Hr. 1873 (str. 142) [Dostęp 2017-05-17]
  28. Shimatism’ Vsego Klira Greko-Katoličeskogo Eparhij Soedinenyh’ Peremyskoj, Samborskoj i Sânockoj na God’ ot’ Rozd. Hr. 1912 (str. 455) [Dostęp 2017-05-17]
  29. Shimatizm’ Vsego Klira Greko-Katoličeskogo Eparhij Soedinenyh’ Peremyskoj, Samborskoj i Sânockoj na God’ ot’ Rozd. Hr. 1918 (str. 195) [Dostęp 2017-05-17]
  30. Šematism Vsego Greko-Katolic’kogo Duhovenstva Zlučenih’ Eparhij Peremysoї, Sambirsoї i Sânickoї na Rik Božij 1938-39 (str. 107) [Dostęp 2017-05-17]
  31. Opis na stronie diecezji
  32. Podkarpacka Biblioteka Cyfrowa Skorowidz Powiatu Jarosławskiego na rok 1902 str. 142 [dostęp 2017-03-03]
  33. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1908 (str. 591) [dostęp 2017-03-04]
  34. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1910 str. 641 [dostęp 2017-03-03]
  35. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1871 (str. 403) [dostęp 2017-03-04]
  36. Szematyzm Królestwa Galicji Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1872 (str.389) [dostęp 2017-03-04]
  37. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1875 (str. 421) [dostęp 2017-03-03]
  38. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1876 (str. 431) [dostęp 2017-03-04]
  39. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1878 (str. 400) [dostęp 2017-03-04]
  40. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1879 (str. 393) [dostęp 2017-03-04]
  41. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1914 str.759 [dostęp 2017-03-03]
  42. a b c Analiza źródeł
  43. Šematizm greko-katolickogo duhovenstva zlučenih eparhij peremis′koï, sambirs′koï i sânic′koї za rik božij 1930 str. 214 [dostęp 2017-03-03]

Linki zewnętrzneEdytuj