Otwórz menu główne

Lech Andrzej Sokół (ur. 21 lutego 1942 w Koprzywnicy) – polski historyk dramatu i teatru, witkacolog, profesor nauk humanistycznych, ambasador RP w Norwegii (1991–1996).

Lech Sokół
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 21 lutego 1942
Koprzywnica
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia i teoria teatru, teatr i dramat francuski i skandynawski, teatrologia
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 1972
Habilitacja 1990 – historia sztuki
Instytut Sztuki PAN
Profesura 11 czerwca 2015
Profesor
Jednostka Instytut Sztuki PAN
Akademia Teatralna w Warszawie
SWPS
Ambasador RP w Norwegii
Okres spraw. 1991–1996
Poprzednik Karol Nowakowski
Następca Stanisław Czartoryski
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim w 1964, magisterium uzyskał na podstawie pracy pt. Dramaturgia Stanisława Ignacego Witkiewicza wobec teorii Czystej Formy. W 1972 obronił pracę doktorską zatytułowaną Teatr groteskowy Stanisława Ignacego Witkiewicza, którą opublikował jako pozycję książkową Groteska w teatrze Stanisława Ignacego Witkiewicza (Ossolineum, Wrocław 1973). Habilitował się w 1990 na podstawie rozprawy Witkacy i Strindberg: studium porównawcze, opublikowanej jako Witkacy i Strindberg: dalecy i bliscy (Wiedza o Kulturze, Wrocław 1995). Książka ta otrzymała nagrodę Polskiego Ośrodka Międzynarodowego Instytutu Teatralnego w 1995. Ponadto jest autorem książki August Strindberg (Czytelnik, Warszawa 1981) oraz około 200 publikacji w czasopismach (w tym angielskich, niemieckich, francuskich, norweskich, szwedzkich). Wykładał i uczestniczył w licznych konferencjach w Europie i USA. W 2015 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych[1].

Zawodowo związany z Instytutem Sztuki Polskiej Akademii Nauk. Był dyrektorem tej jednostki. Został w jej ramach także kierownikiem Zakładu Historii i Teorii Teatru oraz Pracowni Historii Porównawczej Dramatu i Teatru. Stanowiska profesorskie obejmował również w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (trzykrotnie prodziekan) oraz w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej.

W latach 1991–1996 był ambasadorem RP w Norwegii, od 1992 był akredytowany również w Islandii. Został jednym z fundatorów fundacji Instytut Witkacego[2].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Prezydent wręczył nominacje profesorskie 47 osobom, prezydent.pl, 23 czerwca 2015 [dostęp 2015-06-23].
  2. O Piśmie i Instytucie Witkacego, witkacy.eu [dostęp 2018-10-03].
  3. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 sierpnia 2011 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2011 r. nr 107, poz. 1082).
  4. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 czerwca 2002 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2002 r. nr 57, poz. 777).

BibliografiaEdytuj