Leningrad (film)

serial
Ten artykuł dotyczy filmu wojennego. Zobacz też: inne znaczenie tego słowa.

Lenigrad (ros. Ленинград) – rosyjsko-brytyjski dramat wojenny z 2009 roku w reż. Aleksandra Burawskiego. Film jest kinową wersją (pozbawioną kilku wątków) 4-odcinkowego miniserialu telewizyjnego z 2007 roku pod tym samym tytułem. W wersji anglojęzycznej rozpowszechniany był jako Attack on Leningrad (Atak na Leningrad).

Leningrad
Ленинград
Gatunek dramat wojenny
Rok produkcji 2009
Data premiery 15 maja 2009 (MFF Cannes)
Kraj produkcji  Rosja
 Wielka Brytania
Język rosyjski, angielski, niemiecki
Czas trwania 120 min
Reżyseria Aleksandr Burawski
Scenariusz Aleksandr Burawski
Główne role Mira Sorvino, Olga Sutułowa, Gabriel Byrne
Muzyka Jurij Potiejenko
Zdjęcia Władimir Klimow
Scenografia Alim Matwiejczuk, Aleksandr Boim, Paweł Nowikow
Kostiumy Giuliumżan Biejszanowa, Julia Zalmanowa, Tatiana Pojarkowa, Natalia Zamachina
Montaż Marina Wasiliewna, Marija Siergiejenkowa, Wadim Ostrowski
Produkcja Siergiej Milekumow, Aleksandr Burawski, Marina Szmidt, Chris Curling, Peter Doyle, David Gamburg, Andre Gromkovski, Leo Zisman
Wytwórnia Pierwyj kanał, Leningrad Production, Szmidt i partniory, Non-stop Production
Budżet 7 000 000 $
Nagrody
2007TEFI (wersja serialowa) za najlepszą reżyserię, scenariusz, zdjęcia i rolę żeńską (Olga Sutułowa)

Opis fabułyEdytuj

Koniec 1941 roku. Zamyka się pierścień niemieckiego okrążenia wokół Leningradu. Do miasta można dotrzeć jedynie drogą lotniczą lub wodną przez Ładogę. Do oblężonego miasta przybywa grupa zachodnich korespondentów wojennych z Angielką Kate Davis. Podczas wizyty w strefie przyfrontowej dziennikarze zostają nieoczekiwanie zaatakowani przez lotnictwo niemieckie, wszyscy giną, a sama Kate, oszołomiona, cudem uchodzi z życiem. Zostaje uznana za zaginioną, a następnie za martwą. Dociera jednak do miasta i trafia na posterunek milicji. Tu pomocy udziela jej milicjantka Nina Cwietkowa, która zabiera ją do swojego domu. Wie, że cudzoziemce bez dokumentów grozi ze strony władz śmiertelne niebezpieczeństwo. Postanawia jej pomóc i ukryć, załatwia "lewe" dokumenty i ukrywa u zaprzyjaźnionych sąsiadów – Krasków. W tym czasie NKWD dowiaduje się, że Kate to córka białego generała – imigranta z Rosji i wroga ludu. Wkrótce od swoich przełożonych dowiaduje się o tym i Cwietkowa, jednak za wszelką cenę chce ratować Kate. Ponieważ w przeszłości była świetną narciarką, zostaje przez dowództwo obrony Leningradu skierowana do oddziału mającego za zadanie wytyczenie szlaku zaopatrzeniowego przez zamarzniętą Ładogę. Operacja udaje się i w nagrodę Cwietkowa otrzymuje możliwość ewakuacji z pierwszym konwojem bliskich z oblężonego i głodującego miasta. Ponieważ jest samotna, postanawia zabrać Kate i rodzinę zaprzyjaźnionych sąsiadów u których przebywa dziennikarka – Sonię Krasko i jej dwoje dzieci: Jurę i Simę. W tym czasie Sonia zmarła już z wycieńczenia, a Jura nie może chodzić, ewakuuje się więc tylko Kate i Sima oraz kilkuletnia córka szefa Cwietkowej, którą ta zabiera na jego gorącą prośbę. Ewakuacja udaje się i Kate w końcu trafia w opiekuńcze ramiona ukochanego – kolegi po fachu Phillipa Parkera, który czeka na nią po drugiej stronie Ładogi. Jeszcze tego samego dnia może opuścić Leningrad i zapomnieć o koszmarze ostatnich miesięcy. Widząc jednak, że Cwietkowa wraca wraz z konwojem i żywnością do oblężonego miasta, dołącza do niej. Wie, że nie może opuścić przyjaciół, z którymi tyle przeżyła. W ostatniej scenie filmu, w 1965 roku, Jura, Sima i Parker spotykają się w Leningradzie. Sima pokazuje Parkerowi nazwiska Cwietkowej i Kate umieszczone pośród wielu innych na pamiątkowej tablicy – obydwie zginęły w 1943 roku.

Główny wątek filmu przeplatany jest dramatycznymi wydarzeniami dnia codziennego oblężonego miasta. W filmie pojawiają się również postacie historyczne, takie jak: Hitler, Żdanow, von Leeb i in.

Główne roleEdytuj

KrytykaEdytuj

Film, po raz pierwszy pokazany w Rosji w 2007 roku w wersji serialu TV, spotkał się z chłodnym przyjęciem zarówno krytyków jak i widzów (te drugie opinie wyrażane były głównie na blogach internetowych). Historycy (Lisoczkin, Piernawski) i krytycy zarzucali mu nieścisłości z faktami historycznymi, ogólną "komiksowość" i położenie głównego akcentu w filmie na "sensacyjność"[1][2].

CiekawostkiEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Grigorij Piernawski: Lieningred (ros.). W: Aktualnaja istorija. Nauczno-publicisticzeskij żurnał [on-line]. [dostęp 20 kwietnia 2011].
  2. Igor Lisoczkin: Podajtie sliepomu na kino! (ros.). W: Sankt-Pietierburgskije [on-line]. 2007-02-26. [dostęp 20 kwietnia 2011].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj