Otwórz menu główne

Leon Andrzejewski

działacz komunistyczny, pułkownik Urzędu Bezpieczeństwa

Leon Andrzejewski właściwie Leon Ajzef vel Lajb Wolf Ajzen (ur. 25 grudnia 1910 w Sawinie, zm. 18 stycznia 1978 w Warszawie) – działacz komunistyczny, pułkownik Urzędu Bezpieczeństwa (UB).

Leon Andrzejewski
Leon Ajzef
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 25 grudnia 1910
Sawin
Data i miejsce śmierci 18 stycznia 1978
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 19441957
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg LWP
Stanowiska kierownik ochrony PKWN, dyrektor Gabinetu Ministra Bezpieczeństwa Publicznego, zast. komendanta Centrum Wyszkolenia MBP w Legionowie, p.o. dyrektora Departamentu IV MBP
Późniejsza praca pełnomocnik rządu ds. energii jądrowej
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy Order Sztandaru Pracy II klasy

ŻyciorysEdytuj

Urodzony w rodzinie pochodzenia żydowskiego. Uczęszczał do szkół żydowskich w Łodzi. Był członkiem Komunistycznej Partii Polski (od 1928), Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

W latach 1929-1933 i 1934-1939 przebywał w więzieniu za działalność antypaństwową. W 1939-41 współpracował z władzą radziecką w okupowanym Lwowie jako funkcjonariusz MOPR. Od połowy 1940 był kierownikiem wydziału w fabryce mydła, a w 1941 został przewodniczącym Komitetu Obwodowego Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Olejarsko-Mydlarskiego. Od sierpnia 1941 do maja 1942 służył w batalionie budowlanym (strojbatalionie), następnie był dyrektorem fabryki zapałek. Od maja 1943 oficer polityczny 1 DP im.Tadeusza Kościuszki. Szef Wydziału Polityczno-Wychowawczego w Centralnej Szkole Podchorążych w Riazaniu. Był wykładowcą na kursie NKWD w Kujbyszewie. Od 22 sierpnia 1944 był kierownikiem ochrony PKWN. Od 12 października 1944 do 19 czerwca 1946 był zastępcą kierownika Wydziału Personalnego Resortu Bezpieczeństwa Publicznego, jednocześnie dowódcą Szkoły Oficerskiej Urzędu Bezpieczeństwa.

W latach 1946-1948 pełnił funkcję dyrektora Gabinetu Ministra Bezpieczeństwa Publicznego, w okresie 1948-1949 zastępcy komendanta Centrum Wyszkolenia Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego (MBP) w Legionowie, 1949-1953 wicedyrektora Departamentu IV MBP, a od 1953 do 1954 p.o. dyrektora Departamentu III MBP. Następnie, do 1955 był jego wicedyrektorem. Od 1955 do 1956 pełnił taką funkcję w Departamencie IV Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego, a w latach 1956-57 w Departamencie I Komitetu ds. BP.

30 stycznia 1957 został odwołany z funkcji. W MSW pracował do 1960. W 1962 objął funkcję Pełnomocnika Rządu ds. Wykorzystania Energii Jądrowej. Współodpowiedzialny za zbrodnie okresu stalinowskiego w Polsce[potrzebny przypis].

Syn Stefana (właśc. Bencjona), mąż Krystyny Żywulskiej, ojciec Tadeusza. Był odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II klasy i Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy.

BibliografiaEdytuj

  • Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 1, suplement, Warszawa 1985.

Linki zewnętrzneEdytuj