Leon Bąkowski

Leon Stanisław Bąkowski (ur. 27 października 1894 w Wiązownej, zm. 27 grudnia 1954 w Warszawie) – oficer Legionów Polskich i Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, pułkownik ludowego Wojska Polskiego. Kawaler orderu Virtuti Militari.

Leon Bąkowski
Kirkor
Ilustracja
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 27 października 1894
Wiązowna
Data i miejsce śmierci 27 grudnia 1954
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie (II RP)
AK DYSK.png Armia Krajowa
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Jednostki Pierwsza Kompania Kadrowa
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Order Krzyża Grunwaldu III klasy Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Wiązownej w rodzinie Ludwika i Antoniny z Choińskich[1]. Absolwent szkoły średniej i Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Od 1913 w Polskich Drużynach Strzeleckich. W lipcu 1914 rozpoczął naukę w szkole podoficerskiej w Nowym Sączu[1].

6 sierpnia 1914 z 4 plutonem 1 kompanii kadrowej wyruszył z Krakowa do Kielc[2][3]. W czasie walk został ranny. Po krótkim pobycie w szpitalu w Częstochowie, przeniesiony do Warszawy do pracy w Polskiej Organizacji Wojskowej. Tam pełnił funkcje sekretarza, komendanta kompanii i komendanta obwodu. Ukończył też szkołę oficerską i został instruktorem w szkole podoficerskiej w Dęblinie[1]. W 1917, w Departamencie Wojskowym Tymczasowej Rady Stanu, pełnił obowiązki podchorążego służbowego przy komendancie Józefie Piłsudskim.

W listopadzie 1918 rozbrajał w Lubartowie Austriaków i objął funkcję komendanta garnizonu. W styczniu 1919 rozpoczął naukę w szkole podchorążych w Warszawie. W lipcu tego roku zameldował się w Wilnie do dyspozycji Oddziału II Sztabu Głównego. We wrześniu mianowany dowódcą kompanii we Froncie Litewsko-Białoruskim. 17 lipca 1920, w czasie składania broni Litwinom przez XL Brygadę Piechoty płk. Stefana Pasławskiego, uciekł, a w Belwederze złożył meldunek o sytuacji w Równem. Za czyn ten odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[4]. W 1920 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 6 marca 1924 został przeniesiony do rezerwy.

Po zwolnieniu z wojska początkowo pracował w Ministerstwie Rolnictwa i Dóbr Państwowych, a później prowadził własne gospodarstwo rolne. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 56. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty[5].

W 1939 walczył w obronie stolicy. W czasie okupacji aktywny członek Armii Krajowej. W lipcu 1944 wcielony do 2 Armii Wojska Polskiego. Był organizatorem i komendantem armijnej szkoły oficerskiej w Kąkolewnicy. 26 stycznia 1946 został przeniesiony do rezerwy w stopniu pułkownika[4]. Po wojnie był więziony przez Urząd Bezpieczeństwa i skazany na obóz pracy.

Zmarł w Warszawie; spoczywa na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (A29 rząd 2 grób 30)[6].

Żonaty ze Stefanią Nazarewicz. Miał z nią córkę Annę (ur. 1922) i syna Zbigniewa (1923-1944)[4]

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Polak (red.) 1991 ↓, s. 16.
  2. Piłsudski.org
  3. Pierwsza Kadrowa...
  4. a b c d e f g Polak (red.) 1991 ↓, s. 17.
  5. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 602.
  6. Miejsce pochówku. [dostęp 2019-12-21].
  7. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 100 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.

BibliografiaEdytuj

  • Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2004. ISBN 978-83-7188-691-1.