Leon Bobicki

Leon Bobicki (ur. 10 kwietnia 1887, zm. ?) – pułkownik dyplomowany saperów Wojska Polskiego.

Leon Bobicki
pułkownik dyplomowany saperów pułkownik dyplomowany saperów
Data urodzenia 10 kwietnia 1887
Przebieg służby
Lata służby 1914–1929
Siły zbrojne II Korpus Polski w Rosji
Wojsko Polskie na Wschodzie
Armia Polska we Francji
Wojsko Polskie
Jednostki 4 Dywizja Strzelców Polskich
1 Pułk Saperów
DOK VIII
10 Dywizja Piechoty
Stanowiska szef sztabu
attaché wojskowy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Krzyż Wojenny (Francja) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 10 kwietnia 1887. Brał udział w I wojnie światowej. Służył w II Korpusie Polskim w Rosji, później w Wojsku Polskim na Wschodzie. Pod koniec 1917 w stopniu kapitana został wybrany prezesem Związku Wojskowych Polaków Frontu Rumuńskiego z siedzibą w Jassach[1][2]. Został oficerem Armii Polskiej we Francji gen. Józefa Hallera. W stopniu podpułkownika sprawował stanowisko szefa sztabu 4 Dywizji Strzelców Polskich[3].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego przez Naczelnego Wodza Wojsk Polskich w 1919[4]. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W tym czasie od 4 czerwca 1920 pełnił funkcję szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu oraz 10 Dywizji Piechoty. 31 lipca 1920 został mianowany szefem sztabu Gubernatorstwa Wojskowego Warszawy i Dowództwa Okręgu Generalnego Warszawa[5]. Następnie był szefem sztabu Naczelnego Dowództwa Wojsk Litwy Środkowej[6]. Po zajęciu Litwy Środkowej przez wojska gen. Lucjana Żeligowskiego (bunt Żeligowskiego), 9 października 1920 był jednym z sygnatariuszy odezwy „Do ludności Litwy Środkowej”, którzy jako członkowie Tymczasowej Komisji Rządzącej podpisali ją obok generała[7][8][9]. W strukturze Tymczasowej Komisji Rządzącej 12 października 1920 Leon Bobicki został mianowany przez Naczelnego Dowódcę Wojsk Litwy Środkowej gen. Lucjana Żeligowskiego na stanowisko dyrektora Departamentu Obrony Krajowej[10].

W latach 20. II Rzeczypospolitej był oficerem 1 pułku saperów w Modlinie[11][12]. Został awansowany do stopnia pułkownika saperów ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[13][14][15]. Został mianowany attaché wojskowym w Konstantynopolu i pełnił tę funkcję[16][17] od 1921 do 1924. Z dniem 31 grudnia 1924 został przeniesiony w stan nieczynny na okres dwóch lat, otrzymując zgodę na wykonywanie zawodu cywilnego[18]. W 1928 jako oficer nadetatowy 1 pułku saperów pozostawał w dyspozycji szefa Departamentu Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych[19]. Z dniem 31 marca 1929 został przeniesiony w stan spoczynku[20]. W 1934 jako pułkownik w stanie spoczynku był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III[21].

Był autorem relacji pt. O tworzeniu się II Korpusu Polskiego na Ukrainie[22].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Zbigniew Markowiak: 6. Wojsko Polskie na Wschodzie. komb.agh.edu.pl. [dostęp 2015-11-11].
  2. Mieczysław Wrzosek. Dokumenty polskiego ruchu wojskowego w formacjach rosyjskiego frontu rumuńskiego i losy II Korpusu Wojsk Polskich 1917–1918. „Studia Podlaskie”. XVIII, s. 329–420, 2009/2010. 
  3. Jacek Woyno: Materiały archiwalne do dziejów polskich formacji wojskowych w Rosji (1914–1920). Centralne Archiwum Wojskowe. s. 19. [dostęp 2015-11-11].
  4. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 93 z 25 października 1919 roku, poz. 3533.
  5. Piotr Krzysztof Marszałek. Wojskowy Gubernator Warszawy. Sierpień–wrzesień 1920 roku. „Acta Universitatis Wratislaviensis”. 2616, s. 237–260, 2004. Wrocław. 
  6. Zmiany w w placówce w Attaché Wojskowego w Rzymie. pilsudski.org. [dostęp 2015-11-11].
  7. Do ludności Litwy Środkowej. „Dziennik Urzędowy Tymczasowej Komisji Rządzącej”, s. 1–2, nr 1 z 17 listopada 1920. Tymczasowa Komisja Rządząca. 
  8. Odezwa rządu Litwy środkowej. „Kurjer Warszawski”, s. 1–2, nr 296 z 25 października 1920. 
  9. Joanna Gierowska-Kałłaur. Straż Kresowa wobec kwestii białoruskiej. Deklaracje i praktyka. „Studia z Dziejów Rosji i Europy Środkowo-Wschodniej”. XLIV, s. 32, 2009. ISSN 1230-5057. 
  10. Dekret no 2 Naczelnego dowódcy Wojsk Litwy Środkowej. „Dziennik Urzędowy Tymczasowej Komisji Rządzącej”, s. 2, nr 1 z 17 listopada 1920. Tymczasowa Komisja Rządząca. 
  11. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 873.
  12. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 797, 827.
  13. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 905.
  14. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 827.
  15. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 590.
  16. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1547.
  17. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 797.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 20 lutego 1925 roku, s. 82.
  19. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 581.
  20. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 34.
  21. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 349, 852.
  22. Jacek Woyno: Materiały archiwalne do dziejów polskich formacji wojskowych w Rosji (1914–1920). Centralne Archiwum Wojskowe. s. 12. [dostęp 2015-11-11].
  23. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 3 marca 1926 r.

BibliografiaEdytuj