Otwórz menu główne

Leon Borowski (inżynier)

polski inżynier, specjalista budowy dróg
Grób profesora Leona Borowskiego na cmentarzu powązkowskim.

Leon Borowski (ur. 14 kwietnia 1884 w Humaniu na Podolu, zm. 10 marca 1951 w Warszawie), polski inżynier, specjalista budowy dróg, profesor Politechniki Warszawskiej, członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

Był synem Jana (lekarza) i Zofii z Niedźwieckich. Uczęszczał do gimnazjum w Humaniu, w latach 1907-1913 studiował w Instytucie Politechnicznym w Kijowie. Pracował jako inżynier drogowy w Taraszczy i okręgu kijowskim, podczas I wojny światowej zajmował się budową mostów na froncie wschodnim. W 1920 przybył na stałe do Polski. Był nauczycielem w Państwowej Średniej Szkole Drogowej w Warszawie (1924-1921) oraz starszym asystentem w Katedrze Budowy Dróg i Robót Ziemnych Politechniki Warszawskiej (od 1922), jednocześnie pracował w Okręgowej Dyrekcji Robót Publicznych w Warszawie (1920-1932). W 1934 uzyskał na Politechnice habilitację (praca Gęstość sieci drogowej i jej miernik) i został docentem w Katedrze Budowy Dróg i Robót Ziemnych; po wojnie, wraz z nominacją na profesora zwyczajnego (1946), objął kierownictwo tej katedry. Przewodniczył Radzie Naukowej Instytutu Badawczego Budownictwa w Warszawie (1946-1949). Na Politechnice Warszawskiej prowadził wykłady z podstaw nauk inżynierskich, ekonomiki gospodarki drogowej i budowy dróg; w czasie wojny wykładał inżynierię budowlaną w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej w Warszawie (1942-1944).

Niezależnie od obowiązków dydaktycznych pozostawał związany z administracją państwową drogownictwa. Był kierownikiem Oddziału Drogowego Urzędu Wojewódzkiego Warszawskiego (1932-1934), naczelnikiem Wydziału Komunikacyjno-Budowlanego tego urzędu (1935-1939), pracownikiem Wydziału Technicznego Magistratu miasta Warszawy (1940-1941), doradcą ministra komunikacji ds. odbudowy zniszczonych dróg (1945-1946), starszym radcą ds. techniki drogowej w Departamencie Dróg Publicznych Ministerstwa Komunikacji (od 1950). W 1948 uczestniczył w Międzynarodowym Kongresie Drogowym w Paryżu z ramienia władz polskich. W 1949 powołany na członka zwyczajnego Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, działał także w innych organizacjach naukowych, m.in. pełnił funkcję prezesa Związku Inżynierów Drogowych (1921). Był odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1946)[1] oraz Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 (1946).

Zajmował się w pracy naukowej budową dróg i systemami komunikacyjnymi. Przedstawił projekt odbudowy komunikacji drogowej w Polsce po zniszczeniach I wojny światowej wraz z planem zagęszczenia sieci drogowej. Pracował nad nowymi metodami ulepszania dróg gruntowych i wymulania rowów przydrożnych, badał zagadnienie trakcji i mechaniki ruchu na drogach oraz zainicjował badania pomiarowe współczynników oporu ruchu nawierzchni drogowej w ośrodku warszawskim. Niektóre prace naukowe:

  • Warunki techniczne projektowania ulepszonych dróg gruntowych (1928)
  • Wyniki badań laboratoryjnych materjałów kamiennych używanych do budowy i utrzymania dróg w Polsce (1929)
  • Organizacja pracy i skład osobowy drugiej instancji Administracji Drogowej (1932)

Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 99-III-4)[2].

PrzypisyEdytuj

  1. M.P. z 1947 r. nr 52, poz. 366
  2. Elżbieta Borysowicz: Wykaz zmarłych Profesorów Politechniki Warszawskiej pochowanych na Powązkach w Warszawie. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 2015, s. 15-16. ISBN 978-83-7814-461-8.

ŹródłaEdytuj

  • Biogramy uczonych polskich, Część IV: Nauki techniczne, Wrocław 1988