Otwórz menu główne

Leon Kmiotek

wojskowy polski, żołnierz podziemia

Leon Kmiotek ps.Dołęga”, „Pomian” (ur. 4 kwietnia 1889 w Rosku, pow. Czarnków, zm. 15 lipca 1942 w niemieckim więzieniu we Wrocławiu) – major piechoty Wojska Polskiego, w czasie okupacji niemieckiej założyciel Wielkopolskiej Organizacji Wojskowej, a następnie dowódca Wojskowej Organizacji Ziem Zachodnich.

Leon Kmiotek
Dołęga, Pomian
Major Major
Data i miejsce urodzenia 4 kwietnia 1889
Rosko Królestwo Prus
Data i miejsce śmierci 15 lipca 1942
Wrocław III Rzesza
Przebieg służby
Lata służby od 1918
Siły zbrojne Orzełek Wojsk Wielkopolskich.svg Armia Wielkopolska
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 67 Pułk Piechoty
84 Pułk Strzelców Poleskich
Stanowiska dowódca Wojskowej Organizacji Ziem Zachodnich
Główne wojny i bitwy powstanie wielkopolskie, wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa,
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Brał udział w Powstaniu Wielkopolskim (1918–1919) i wojnie polsko-bolszewickiej (1919–1920). Pełnił służbę w 67 pułku Piechoty Wielkopolskiej, a w latach 20. i 30. XX wieku, w 84 pułku piechoty w Pińsku.

Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. w szeregach Armii „Poznań”. Uniknął niewoli niemieckiej i 7 października 1939 powrócił do Poznania. Już 11 października założył Wielkopolską Organizację Wojskową, na czele której stanął. Pod koniec lutego 1940 rozpoczął rozmowy z innymi organizacjami konspiracyjnymi o charakterze wojskowym, działającymi na terenie Poznania. W ich wyniku w końcu marca 1940 z połączenia Wielkopolskiej Organizacji Wojskowej, Wielkopolskiej Organizacji Zbrojnej i Wojska Ochotniczego powstała Wojskowa Organizacja Ziem Zachodnich, której został dowódcą. Był autorem planu powstania planu zbrojnego „Północ–Południe”, które miało objąć Wielkopolskę i Pomorze.

6 czerwca 1940 wraz z żoną Melanią i adiutantem Aleksandrem Kubskim został aresztowany przez Gestapo. Podczas aresztowania Niemcy przejęli także archiwum organizacyjne WOW. Był więziony w Forcie VII w Poznaniu, następnie w więzieniu przy ul. Młyńskiej w Poznaniu, we Wronkach, w Berlinie-Neukölln i Wołowie. Skazany na karę śmierci za przygotowanie zdrady stanu, został stracony 15 lipca 1942 w więzieniu we Wrocławiu.

AwanseEdytuj

  • kapitan – zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 r. (w 1924 r. zajmował 666 lokatę w korpusie oficerów zawodowych piechoty, w 1928 r. – 318 lokatę i w 1932 r. – 141 lokatę)

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Encyklopedia konspiracji wielkopolskiej 1939-1945, pod red. Mariana Woźniaka, Poznań 1998.
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 282, 359.
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 98, 191.
  • Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 43, 612.