Otwórz menu główne

Leon Krakówka (ur. 18 maja 1871, zm. 20 maja 1928 w Bielsku[1]) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Leon Krakówka
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data urodzenia 18 maja 1871
Data i miejsce śmierci 20 maja 1928
Bielsko
Przebieg służby
Lata służby do 1927
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Jednostki 36 Pułk Piechoty
XV Brygada Piechoty
XVI Brygada Piechoty
1 Dywizja Górska
21 Dywizja Piechoty Górskiej
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca brygady piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941)

ŻyciorysEdytuj

Leon Krakówka urodził się 18 maja 1871. Był zawodowym oficerem cesarskiej i królewskiej Armii.

W Wojsku Polskim pełnił służbę na stanowisku dowódcy Placu Cieszyn. Na tym stanowisku 11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, „w piechocie, w grupie byłej armii austriacko-węgierskiej”.

18 lipca 1920 w Wasiliszkach objął dowództwo 36 pułku piechoty Legii Akademickiej. Dowodził pułkiem w czasie odwrotu, a następnie w Bitwie Warszawskiej. W październiku 1920 objął dowództwo XV Brygady Piechoty. W następnym roku dowodził XVI Brygadą Piechoty, pozostając na ewidencji 36 pp[2][3].

Po zakończeniu działań wojennych został wyznaczony na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 1 Dywizji Górskiej, która 14 kwietnia 1925 została przemianowana na 21 Dywizję Piechoty Górskiej. Wykonując obowiązki dowódcy piechoty dywizyjnej pozostawał na ewidencji 1 pułku strzelców podhalańskich w Nowym Sączu[4]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 10. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. 6 lipca 1922 ukończył Kurs dowódców pułków i piechoty dywizyjnej w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Armii w Rembertowie[6]. Z dniem 30 kwietnia 1927 został przeniesiony w stan spoczynku. Zmarł 20 maja 1928 w Bielsku.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 5 listopada 1928 r., Nr 14, s. 390.
  2. Stefan Pomarański, Zarys historii wojennej …, . 41, 52.
  3. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r., s. 123, 711.
  4. Rocznik oficerski 1923, s. 95, 376, 395.
  5. Rocznik oficerski 1924, s. 75, 326, 339.
  6. Zakończenie kursów dowódców piechoty. „Polska Zbrojna”. 184, s. 1-2, 1922-07-10. Warszawa. 
  7. Dekret Wodza Naczelnego L. 3447 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 43, s. 1725)
  8. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 64)
  9. Pamiętnik Historyczny Bojowników o Niepodległość Śląska Zaolzańskiego. Cieszyn: 1938, s. 88.

BibliografiaEdytuj

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki oficerskie 1923, 1924.
  • Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego M.S.Wojsk. Nr 37 z 24 września 1921 r.
  • Stefan Pomarański, Zarys historii wojennej 36-go Pułku Piechoty Legii Akademickiej, Warszawa 1930.