Otwórz menu główne

Leon Loria (ur. 5 listopada 1883 w Warszawie, zm. 8 kwietnia 1932 w Zakopanem) – polski prawnik, taternik, narciarz i podpułkownik obserwator Wojska Polskiego żydowskiego pochodzenia[1].

Leon Loria
podpułkownik obserwator podpułkownik obserwator
Data i miejsce urodzenia 5 listopada 1883
Warszawa
Data i miejsce śmierci 8 kwietnia 1932
Zakopane
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svgLegiony Polskie
Orzełek II RP.svgWojsko Polskie
Roundel of Poland (1921-1993).svglotnictwo Wojska Polskiego
Jednostki 1 Pułk Ułanów Legionów Polskich
12 Eskadra Wywiadowcza
1 Pułk Lotniczy
Stanowiska dowódca eskadry,
dowódca dywizjonu,
zastępcą dowódcy pułku,
komendant Głównego Portu Lotniczego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Polowa Odznaka Obserwatora
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie żydowskiej, jako syn Abrahama (Adolfa) Lorie (Loria) i Felicji Fried[2]. Leon Loria po ukończeniu gimnazjum i uzyskaniu matury w Krakowie rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1913 roku obronił doktorat i został koncyptem adwokackim w Nowym Targu.

W latach 1909–1914 dokonał wielu pierwszych wejść w Tatrach, głównie z Mariuszem Zaruskim, Henrykiem Bednarskim, Józefem Lesieckim oraz Stanisławem Zdybem. 23 lipca 1910 roku zdobył z nimi południową ścianę Zamarłej Turni.

Zaliczył również pierwsze zimowe wejścia na takie szczyty jak: Mnich, Zadni Mnich, Mały Kozi Wierch, Wielka Buczynowa Turnia, Banówka, Rohacze, Salatyński Wierch. Leon Loria organizował wiele wypraw narciarskich.

W latach 1911–1914 był prezesem klubu Sekcji Narciarskiej PTT. Brał udział w licznych trudnych wyprawach TOPR-u, w którym służył jako ratownik górski. Wyruszył między innymi w wyprawie po ciało Mieczysława Karłowicza pod Mały Kościelec.

Był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. Podczas pierwszej wojny światowej, 5 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich, gdzie służył w 1 pułku ułanów, a następnie w 1 pułku artylerii[3].

Po wojnie, od listopada 1918 do kwietnia 1919 był oficerem ordynansowym Naczelnego Wodza. W tym samym czasie szkolił się w pilotażu we Francuskiej Szkole Pilotów w Warszawie. Od 1 lutego 1920 służył na froncie podczas wojny polsko-bolszewickiej jako obserwator lotniczy w 1 Eskadrze Wielkopolskiej (późniejszej 12 Eskadrze Wywiadowczej)[3].

Po wojnie polsko-bolszewickiej dowodził tą eskadrą, a od sierpnia 1921 – I dywizjonem 1 Pułku Lotniczego. 15 czerwca 1923 roku został odkomenderowany do Wyższej Szkoły Pilotów w Grudziądzu, w charakterze ucznia–pilota[4].

Od 1925 był zastępcą dowódcy tego pułku. Od 20 października 1926 był komendantem Głównego Portu Lotniczego na Polu Mokotowskim w Warszawie[3]. W 1928 przeszedł do Departamentu Aeronautyki Ministerstwa Spraw Wojskowych, 6 lipca 1929 odwołany z Departamentu z oddaniem do dyspozycji szefa Sztabu Głównego[5], po czym odszedł w stan spoczynku z uwagi na zdrowie[3]. Zmarł 8 kwietnia 1932 roku w Zakopanem na skutek choroby. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[3].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Żydzi w szeregach Legionów muzeumpilsudski.pl
  2. Drzewo genealogiczne rodziny Loria/Lorie – Dan Hirschberg ics.uci.edu
  3. a b c d e Księga Pamiątkowa 1933 ↓, s. 384.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 45 z 7 lipca 1923 roku, s. 452.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 6 lipca 1929 r.
  6. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 68)
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928 roku, s. 437.

BibliografiaEdytuj