Otwórz menu główne

Leon Schmidt-Borudzki

Leon Aleksander Schmidt-Borudzki (ur. 1 kwietnia 1892 w Werchniaczce, zm. ?) – major saperów inżynier Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych.

Leon Aleksander Schmidt-Borudzki
major saperów major saperów
Data i miejsce urodzenia 1 kwietnia 1892
Werchniaczka
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 15 Pułk Ułanów Poznańskich
2 Pułk Strzelców Konnych
2 Pułk Saperów Kolejowych
1 Pułk Saperów Kolejowych
Armia „Modlin”
Stanowiska dowódcą saperów Armii
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie)

ŻyciorysEdytuj

Leon Aleksander Schmidt-Borudzki urodził się 1 kwietnia 1892 roku w Werchniaczce (obecnie w rejonie chrystyniwskim na Ukrainie), w rodzinie Aleksandra i Eweliny z Borudzkich. Był żonaty z Heleną z Przeździeckich.

W latach 1919–1920, w czasie wojny z bolszewikami, walczył w szeregach 15 pułku Ułanów Poznańskich między innymi jako dowódca dywizjonu. W latach 1921–1923 był odkomenderowany na Politechnikę Warszawską celem dokończenia studiów. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 50. lokatą w korpusie oficerów jazdy[1]. Po ukończeniu studiów pełnił służbę w 2 pułku strzelców konnych w Hrubieszowie[2]. Następnie został przeniesiony do korpusu oficerów saperów kolejowych. W 1924 roku pełnił obowiązki dowódcy II batalionu 2 Pułku Saperów Kolejowych w Jabłonnie[3]. W latach 1925–1928 był wykładowcą mostów w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie i równocześnie pełnił funkcję asystenta Katedry Mostów Politechniki Warszawskiej[4]. 12 kwietnia 1927 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów saperów kolejowych[5]. Z dniem 13 października 1928 roku został przeniesiony do 1 Pułku Saperów Kolejowych w Krakowie na stanowisko dowódcy batalionu[6]. Z dniem 4 grudnia 1928 roku został przeniesiony z korpusu oficerów saperów kolejowych do korpusu oficerów inżynierii i saperów[7]. W październiku 1929 roku, po rozformowaniu 1 Pułku Saperów Kolejowych, został przeniesiony na stanowisko zastępcy delegata Sztabu Głównego przy Dyrekcji PKP w Radomiu. Z dniem 26 listopada 1929 roku został przydzielony na 12 miesięczne studia fortyfikacyjne przy Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie[8]. W latach 1930–1932 pełnił służbę w Sztabie Głównym na stanowisku kierownika Komisji Fortyfikacyjnej[9]. W 1939 roku był kierownikiem Kierownictwa Robót Nr 8 w Jastarni, odpowiedzialnym za budowę ośrodka oporu Jastarnia. 8 lipca 1939 roku został oficerem saperów w składzie osobowym generała do prac przy generalnym inspektorze sił zbrojnych, generała brygady Emila Krukowicz-Przedrzymirskiego. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był dowódcą saperów Armii „Modlin”, a następnie dowódcą saperów Armii generała Krukowicz-Przedrzymirskiego.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 159, tu podano, że urodził się 20 marca 1892 roku.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 657, 678.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 899, 906.
  4. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 635, 639.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 120.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 346.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 11.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 388, 415.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 249, 422.

BibliografiaEdytuj