Otwórz menu główne

Leon Suchorzewski (ur. 14 września 1894 w Niedźwiadnie, zm. 17 października 1970 w Warszawie) – polski rolnik – osadnik wojskowy, burmistrz Włodzimierza Wołyńskiego, działacz społeczny, poseł na Sejm IV kadencji (1935–1938) w II Rzeczypospolitej, członek Rady Głównej Centralnego Towarzystwa Organizacji i Kółek Rolniczych od 1934 roku[1].

Leon Suchorzewski
Ilustracja
Leon Suchorzewski około 1935 roku
Data i miejsce urodzenia 14 września 1894
Niedźwiadna
Data i miejsce śmierci 17 października 1970
Warszawa
Poseł na Sejm IV kadencji
(II Rzeczypospolitej)
Okres od 1935
do 1938
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Brązowy Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Ukończył Szkołę Handlową w Łomży i Wyższe Kursy Przemysłowo-Rolnicze w Warszawie. Uczył się również w czasie I wojny światowej w konspiracyjnej Wolnej Szkole Wojskowej.

Był członkiem POW i Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. Służył w 1 pułku ułanów Legionów Polskich. Od 6 lutego do 4 kwietnia 1917 roku był słuchaczem kawaleryjskiego kursu podoficerskiego przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem bardzo dobrym. Posiadał wówczas stopień starszego ułana[2]. Latem tego roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Szczypiornie, a następnie w Łomży.

W Wojsku Polskim pełnił służbę w 7 pułku Ułanów Lubelskich. W czerwcu 1921 został zwolniony do rezerwy. Zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem1 czerwca 1919. W 1934 zajmował 183. lokatę w korpusie oficerów rezerwowych kawalerii. Pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień we Włodzimierzu. Posiadał przydział mobilizacyjny do 7 pułku Ułanów Lubelskich w Mińsku Mazowieckim[3][4].

W latach 1924–1931 prowadził gospodarstwo rolne w osadzie wojskowej Kalinówka w powiecie włodzimierskim. Był członkiem Związku Osadników Wojskowych i organizacji spółdzielczych, prezesem Wołyńskiej Izby Rolniczej. W latach 1931–1934 pełnił funkcję wiceburmistrza, a od 1934 roku – burmistrza Włodzimierza Wołyńskiego. Był również od 1932 roku przewodniczącym tamtejszego Urzędu Rozjemczego, kierował Wołyńską Izbą Rolniczą. W latach 1935–1938 był prezesem Rady Wojewódzkiej Związku Osadników w Łucku.

W wyborach parlamentarnych w 1935 roku został wybrany posłem na Sejm IV kadencji (1935–1938) 119 619 głosami z okręgu nr 57, obejmującego powiaty: kowelski, lubomelski i włodzimierski[5].

Po wybuchu II wojny światowej został, w stopniu majora rezerwy, komendantem wojennym Włodzimierza Wołyńskiego. Po wkroczeniu Armii Czerwonej do miasta 19 września, przedostał się pod okupację niemiecką, gdzie przez czas wojny był administratorem majątku Marii Lechnickiej w Bezeku.

Po wojnie pracował jako buchalter w banku w Lublinie. Następnie był księgowym w Centralnym Związku Plantatorów Przetwórczych Roślin Okopowych w Toruniu, w 1948–1950 – w tymże związku w Warszawie, pracował również w warszawskim „Argedzie”[6][7].

Życie rodzinneEdytuj

Leon Suchorzewski był synem Witolda (1857–1936, właściciela majątku Węgierskie) oraz Stefanii z domu Gołębiowskiej (1868–1937), jedynej córki właściciela majątku Niedźwiadna.

Miał czworo rodzeństwa:

Leon ożenił się 4 lutego 1924 roku z Aldoną Krzyżanowską (1897–1935) i miał z nią 2 synów:

  • Jarosława Leona (ur. w 1931), lekarza
  • Leszka Henryka (ur. w 1932), anglistę.

Po śmierci został pochowany 22 października 1970 roku na Cmentarzu Wawrzyszewskim w Warszawie.

Leon Suchorzewski był praprawnukiem Józefa Radzimińskiego, ostatniego wojewody gnieźnieńskiego[8].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Sprawozdanie Centralnego Towarzystwa Organizacyj i Kółek Rolniczych w Warszawie za 1934/5 Rok, Warszawa 1935, s. 17.
  2. CAW ↓, sygn. I.120.1.125 s. 7.
  3. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego M.S.Wojsk. Nr 37 z 24 września 1921 r., s. 250, 895.
  4. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 118, 591.
  5. Scriptor (opr.): Sejm i Senat 1935–1938 IV kadencja. Warszawa: nakładem Księgarni F. Hoesicka, 1936, s. 205.
  6. a b Mariusz Ryńca: Suchorzewski Leon. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 45: Suchorzewski Jan – Sulistrowski Antoni. Warszawa – Kraków: Polska Akademia Nauk – Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla, 2008, s. 324–325. ISBN 978-83-88909-68-9.
  7. Biblioteka sejmowa – Parlamentarzyści RP: Leon Suchorzewski. [dostęp 2012-07-15].
  8. Leon Suchorzewski h. Zaremba w Wielkiej genealogii Minakowskiego. [dostęp 2012-07-15].
  9. Dekret Wodza Naczelnego L. 3368 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1822)
  10. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410
  11. Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 705. reprint Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa, 1984

BibliografiaEdytuj