Leon Sulima

Leon Sulima (ur. 22 marca 1926 w Wierzchowiskach w powiecie Janów Lubelski, zm. 10 kwietnia 2016) – generał brygady WP.

Leon Sulima
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1926
Wierzchowiska
Data śmierci 10 kwietnia 2016
Przebieg służby
Lata służby 1944–1990
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
Grób gen. bryg. Leona Sulimy i jego żony Jadwigi na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

ŻyciorysEdytuj

Przed wybuchem wojny w 1939 skończył szkołę podstawową w Seroczynie, a podczas okupacji 3 klasy gimnazjum w Warszawie. W 1944 zdał tzw. małą maturę w Siedlcach. 1 grudnia 1944 wstąpił ochotniczo do WP. Żołnierz 21 zapasowego pułku artylerii we Włodawie. Od stycznia 1945 słuchacz Oficerskiej Szkoły Artylerii w Chełmie/Olsztynie/Toruniu. Od maja 1946 podporucznik i dowódca plutonu sztabowego w 55 pułku artylerii lekkiej w Olsztynie, od 1948 oficer zwiadu pułku w Morągu. Oficer zwiadu i szef sztabu dywizjonu artylerii rakietowej w Toruniu. Od czerwca 1951 dowódca 12 dywizjonu artylerii rakietowej w Komorowie k. Gubina. Od 1953 w Szefostwie Artylerii Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu. W 1956 zdał maturę we Wrocławiu, a 1957–1958 był na kursie w Akademii Sztabu Generalnego WP, po którym został podpułkownikiem. Pracował w Szefostwie Artylerii WP w Warszawie jako starszy pomocnik i później szef wydziału. Od 1968 pułkownik. 1969–1971 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, po czym został zastępcą szefa Wojsk Rakietowych i Artylerii Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy, a w styczniu 1973 dowódcą 2 Pomorskiej Brygady Rakiet Operacyjno-Taktycznych w Choszcznie. 1974–1976 szef oddziału w Szefostwie Wojsk Rakietowych i Artylerii WP, później szef Służby Topograficznej WP. W październiku 1978 Rady Państwa PRL mianowała go generałem brygady.

W okresie stanu wojennego w Polsce (1981–1983) był pełnomocnikiem Komitetu Obrony Kraju – komisarzem wojskowym na województwo krakowskie[1].

Od 1983 szef Sekretariatu Komitetu Obrony Kraju i zastępca sekretarza tego Komitetu (do 10 kwietnia 1990). W 1990 roku zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony w stan spoczynku.

Jest pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach kwatera D24, rząd 19, grób 3[2].

OdznaczeniaEdytuj

i wiele innych.

PrzypisyEdytuj

  1. "Środki masowego zakłamania. Gadzinówki w okresie stanu wojennego", Instytut Pamięci Narodowej, Oddział w Szczecinie, Szczecin 2016, s. 66
  2. Miejsce pochówku. [dostęp 2019-03-04].

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. III:M-S, Toruń 2010, s. 556-557.