Leon Tyszyński

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Leon Tyszyński (ur. 25 listopada 1896, zm. ?) – podpułkownik dyplomowany saperów Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Leon Tyszyński
Ilustracja
podpułkownik dyplomowany saperów podpułkownik dyplomowany saperów
Data urodzenia 25 listopada 1896
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Inżynieryjny,
3 Pułk Saperów,
Pluton Minerów przy Dywizji Litewsko-Białoruskiej,
20 Dywizja Piechoty,
Armia „Prusy”
Stanowiska wykładowca
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Komandor Orderu Świętego Sawy

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 25 listopada 1896, w rodzinie Kazimierza[1]. Został studentem Uniwersytetu w Piotrogrodzie. Podczas I wojny światowej służył w Armii Imperium Rosyjskiego[2]. Do 1918 mieszkał na obszarze Imperium Rosyjskiego.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Od 25 stycznia 1919 był podporucznikiem 1 pułku inżynieryjnego. W tym samym stopniu brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 3 pułku saperów, a za swoje czyny otrzymał Order Virtuti Militari. W szeregach plutonu minerów przy Dywizji Litewsko-Białoruskiej 19 kwietnia 1919 wysadził most kolejowy na linii Baranowicze-Łuniniec oraz dwa drewniane mosty drogowe i 10 małych mostków. Został awansowany do stopnia porucznika w korpusie inżynierii i saperów ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3][4]. W 1923 pełnił służbę na stanowisku II oficera sztabu 20 Dywizji Piechoty w Słonimiu, pozostając oficerem nadetatowym 3 pułku saperów. W tym czasie przysługiwał mu, obok stopnia wojskowego, tytuł „oficer przydzielony do Sztabu Generalnego”[5][6]. W kwietniu 1924 został odkomenderowany z 20 DP do Kościuszkowskiego Obozu Szkolnego Saperów w Warszawie, w charakterze słuchacza III kursu doszkolenia oficerów saperów[7].

Ukończył naukę w Wyższej Szkoły Wojennej[8]. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. Był wykładowcą w WSWoj. Został awansowany do stopnia majora saperów ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932[9]. W 1932 był oficerem biura ogólnoorganizacyjnego I wiceministra spraw wojskowych[10]. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 i 9. lokatą w korpusie oficerów saperów[11]. W 1939 roku znajdując się w rezerwie personalnej oficerów przy Inspektorze Saperów był przydzielony do składu osobowego inspektora armii gen. dyw. Stefana Dąb-Biernackiego na stanowisko oficera saperów[12].

Po wybuchu II wojny światowej 1939 podczas kampanii wrześniowej był dowódcą saperów Armii „Prusy”.

20 września 1939 dostał się do niewoli radzieckiej. Przebywał w Obozie NKWD w Griazowcu[13][1]. 10 października 1940 został przewieziony z obozu w Kozielsku do Moskwy, gdzie był przesłuchiwany i uczestniczył w rozmowach z przedstawicielami władz sowieckich[14]. Od 31 października 1940 przebywał w tzw. „willi rozkoszy” w Małachówce. Podczas pobytu tam zajmował się tłumaczeniem podręczników w swojej dziedzinie wojskowości[15]. Był w grupie kilku starszych oficerów, którzy przystali na propozycję tworzenia wojska polskiego przy armii ZSRR[2].

Leon Tyszyński został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[16].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Griazowiec ↓, s. 35.
  2. a b Jaczyński 2011 ↓, s. 69.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 909.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 832.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 111, 878.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 802.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 36 z 9 kwietnia 1924 roku, s. 203.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1365.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 250.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 430.
  11. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 243.
  12. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 419, 427.
  13. Jerzy Turski: Lista jeńców z obozu w Griazowcu. W: Zdzisław Peszkowski: Wspomnienia jeńca z Kozielska. Warszawa: Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1989, s. 73. ISBN 83-85015-66-3.
  14. Jaczyński 2011 ↓, s. 65, 68.
  15. Jaczyński 2011 ↓, s. 73-74.
  16. Lista pochowanych. Leon Tyszyński. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-01-25].
  17. M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 12 grudnia 1929 roku, s. 361.

BibliografiaEdytuj