Leonid Iwanowicz Siedow (ros. Леонид Иванович Седов, ur. 14 listopada 1907 w Rostowie nad Donem, zm. 5 września 1999 w Moskwie) – radziecki fizyk, Bohater Pracy Socjalistycznej (1967).

ŻyciorysEdytuj

W 1924 skończył szkołę i podjął studia na Wydziale Pedagogicznym Rostowskiego Uniwersytetu Państwowego, 1926-1930 studiował na Wydziale Fizyczno-Matematycznym Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego, od 1931 pracował w Centralnym Instytucie Aerohydrodynamicznym im. Żukowskiego jako starszy inżynier i później szef wydziału. Aktywnie zajmował się badaniami nad hydrodynamiką, aeromechaniką i mechaniką płynów, w latach 1931–1935 był asystentem, docentem, profesorem i kierownikiem katedry w Moskiewskim Instytucie Lotniczym, od 1937 do końca życia kierował katedrą hydromechaniki Wydziału Mechaniczno-Matematycznego Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego im. Łomonosowa, 1938-1941 kierował katedrą mechaniki teoretycznej Akademii Wojskowo-Inżynieryjnej im. Kujbyszewa. W 1936 został kandydatem nauk technicznych, w 1937 doktorem nauk fizyczno-matematycznych i profesorem. Podczas wojny z Niemcami uczestniczył w badaniach i próbach techniki bojowej i lotniczej. W 1945 został pracownikiem naukowym Instytutu Matematycznego im. Stiekłowa, 1950-1953 kierował katedrą mechaniki teoretycznej Moskiewskiego Instytutu Fizyczno-Technicznego, w połowie lat 50. XX w. włączył się w prace nad programem kosmicznym w ZSRR. W latach 1957-1959 był wiceprezesem, 1959-1961 prezesem, a 1961-1980 ponownie wiceprezesem Międzynarodowej Federacji Astronautycznej. Napisał około 200 prac naukowych. W 1946 został członkiem-korespondentem, a w 1953 członkiem rzeczywistym Akademii Nauk ZSRR, od 1965 był przewodniczącym jej Rady Naukowej ds. Problemów Hydrodynamiki. W latach 1953-1999 był redaktorem naczelnym pisma Mechanika, a 1962-1999 Kosmiczeskoje Issledowanija. Był członkiem zagranicznym i doktorem honoris causa wielu światowych uczelni. Został pochowany na Cmentarzu Trojekurowskim.

Odznaczenia i nagrodyEdytuj

I medale.

BibliografiaEdytuj