Leszek Schneider (ur. 6 sierpnia 1925 w Drohobyczu, zm. 22 stycznia 1984 w Krakowie) – polski filolog, rusycysta, językoznawca.

Leszek Schneider
Data i miejsce urodzenia 6 sierpnia 1925
Drohobycz
Data i miejsce śmierci 22 stycznia 1984
Kraków
Miejsce spoczynku cmentarz Rakowicki w Krakowie[1]
Zawód, zajęcie nauczyciel akademicki, filolog, rusycysta, językoznawca
Narodowość polska
Tytuł naukowy docent
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński
Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Krakowie
Uniwersytet Śląski
Stanowisko kier. Zakładu Języka Rosyjskiego UJ (1979/1980)
kier. Zakładu Języka Rosyjskiego UŚ (1975–1977)
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z rodziny nauczycieli gimnazjalnych. Od 1937 w rodzinnym Drohobyczu uczęszczał do gimnazjum, a po aneksji miasta przez ZSRR – do „dziesięciolatki” (szkoły dziesięcioklasowej). W 1944 został wcielony do wojska, w 1947 zdemobilizowany w stopniu kaprala. Zamieszkał w Sulęcinie, dokąd została repatriowana jego rodzina; tam w roku 1948 uzyskał maturę[2].

W latach 1948–1952 odbył studia polonistyczno-slawistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Był uczniem Kazimierza Nitscha i Jana Janowa. Od roku akad. 1950/1951 przez dwa lata pracował jako młodszy asystent w Zakładzie Języków Ruskich Studium Słowiańskiego UJ, następnie jako lektor w Państwowej Szkole Pracy Społecznej[2], Akademii Sztuk Pięknych[3] oraz na Wydziałach Politechnicznych AGH[2][3]. Na UJ powrócił w 1954, otrzymując stanowisko asystenta w Katedrze Filologii Rosyjskiej, gdzie pracował aż do nagłej śmierci w 1984 roku. Napisaną pod kierunkiem prof. Tadeusza Lehra-Spławińskiego rozprawę doktorską pt. Słowotwórstwo przymiotników odrzeczownikowych w języku staroruskim XI–XVII w. obronił w 1964[2] (według innego źródła w 1967[3]). W 1971 został docentem, a w 1974 na podstawie rozprawy Systemy morfosemantyczne rzeczowników sufiksalnych we współczesnym języku rosyjskim uzyskał habilitację w zakresie językoznawstwa rosyjskiego[2][3]. W macierzystym uniwersytecie pełnił funkcje kierownika Studium Zaocznego Filologii Rosyjskiej (1971–1983) oraz kierownika Zakładu Języka Rosyjskiego (1979/1980). Poczynając od 1957 przez wiele lat był zatrudniony równolegle w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie[2][4]. W latach 1975–1980 pracował też w nowo powstałym Instytucie Filologii Rosyjskiej na Uniwersytecie Śląskim[2], gdzie w latach 1975–1977 kierował Zakładem Języka Rosyjskiego[5]. We wszystkich trzech uczelniach wykształcił ponad stu magistrów i siedmiu doktorów[3]. Był członkiem Komisji Słowianoznawstwa (od 1963) oraz Komisji Językoznawstwa (od 1966) Oddziału PAN w Krakowie[3].

Naukowo zajmował się zarówno językoznawstwem diachronicznym, jak i synchronicznym, głównie rusycystycznym, choć także ruskocerkiewnym, ukrainistycznym i białorutenistycznym[3]. Najwięcej prac poświęcił słowotwórstwu rosyjskiemu.

PublikacjeEdytuj

Spis wszystkich publikacji: Bibliografia prac docenta doktora habilitowanego Leszka Schneidra. „Slavia Orientalis”. 1984, rocznik XXXIII, nr 2. s. 236–238. 

Książki

  • Zarys gramatyki historycznej języka rosyjskiego, cz. 1 (1958).
  • Słowotwórstwo przymiotników odrzeczownikowych w języku staroruskim XI–XVII w. (1965).
  • Język białoruski (seria: „Nauka dla Wszystkich”, 1968).
  • Z problematyki słowotwórstwa i morfosemantyki rzeczowników (1974).

PrzypisyEdytuj

  1. Lista pamięci Uniwersytetu Jagiellońskiego UJ (pol.). www.uj.edu.pl. [dostęp 2012-01-22].
  2. a b c d e f g Wiesław Witkowski. Leszek Schneider (06.08.1925–22.01.1984). „Slavia Orientalis”. 1984, rocznik XXXIII, nr 2. s. 235–236. 
  3. a b c d e f g Wiesław Witkowski: Leszek Schneider. W: Złota księga Wydziału Filologicznego. Jan Michalik (red.), Wacław Walecki (red.). Kraków: Księgarnia Akademicka, 2000, s. 720–721.
  4. Historia filologii rosyjskiej na UP w Krakowie (pol.). www.wsp.krakow.pl. [dostęp 2012-01-22].
  5. Zakład Języka Rosyjskiego Instytutu Filologii Wschodniosłowiańskiej UŚ (pol.). www.ifw.fils.us.edu.pl. [dostęp 2012-01-22].