Otwórz menu główne

Lew Michajłowicz Dowator (ros. Лев Михайлович Доватор (ur. 20 lutego 1903[1] w Chotino, zm. 19 grudnia 1941 w Polaszkino) – radziecki wojskowy, Bohater Związku Radzieckiego, generał major, Białorusin.

Lew Michajłowicz Dowator
Лев Михайлович Доватор
Ilustracja
generał major generał major
Data i miejsce urodzenia 20 lutego 1903
Chotino, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 19 grudnia 1941
Polaszkino, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 19241941
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska dowódca 3 Korpusu Kawalerii, 2 Gwardyjskiego Korpusu Kawalerii
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonej Gwiazdy
Znaczek pocztowy z 1942 roku poświęcony gen. Dowatorowi i jego kawalerii

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się we wsi Chotino w obwodzie witebskim w rodzinie chłopskiej.

W 1924 roku wstąpił na ochotnika do Armii Czerwonej. W 1926 roku ukończył szkołę oficerska kawalerii, następnie pełnił funkcję dowódcy plutonu, instruktora politycznego i komisarza szwadronu kawalerii. Uczestniczył w realizacji filmu Aleksander Newski jako konsultant i kaskader w scenie pojedynku na lodzie[2]. W 1939 roku ukończył Akademię Wojskową im. M. Frunzego, a następnie był szefem sztabu pułku i brygady kawalerii.

W momencie rozpoczęcia agresji Niemiec na ZSRR był w dyspozycji sztabu Frontu Zachodniego. W sierpniu 1941 roku został dowódcą Grupy Kawalerii składającej się z dwóch dywizji – 50 i 53 dywizji kawalerii, w skład których wchodziły pułki Kozaków. Na czele tej grupy dokonał rajdu na tyły wojsk niemieckich atakujących na kierunku moskiewskim, przebywając odległość 100 km na tyłach wojsk niemieckich.

Po powrocie zza linii frontu walczył na kierunku wołokamskim w składzie 16 Armii. W dniu 20 listopada 1941 roku został dowódcą 3 Korpusu Kawalerii utworzonego na bazie jego Grupy Kawalerii. Już w dniu 27 listopada korpus został przemianowany na 2 Gwardyjski Korpus Kawalerii.

W dniu 11 grudnia 1941 roku dowodzony przez niego korpus został przerzucony w rejon Kubinki, powtórnie przeszedł linię frontu i rozpoczął rajd na tyłach wojsk niemieckich.

Poległ w dniu 19 grudnia 1941 roku w czasie ataku na silnie bronioną wieś Polaszkino, broniącej przeprawy przez rzekę Ruza.

W dniu 21 grudnia 1941 roku został pośmiertnie wyróżniony tytułem Bohaterem Związku Radzieckiego.

Został pochowany na cmentarzu Nowodziewiczym.

AwanseEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

Dowator w literaturzeEdytuj

W latach 1952-1953 Wydawnictwo MON opublikowało przekład dwutomowej radzieckiej książki Pawła Fiodorowa "Generał Dowator".

PrzypisyEdytuj

  1. Według kalendarza juliańskiego – 7 lutego
  2. Jak kniaź Aleksander ...

BibliografiaEdytuj