Otwórz menu główne

Lew Anatolewicz Władimirski (ros.) Лев Анатольевич Владимирский (ur. 27 września 1903 w Gurjewie, zm. 7 września 1973 w Moskwie) – radziecki admirał.

Lew Anatolewicz Władimirski
Лев Анатольевич Владимирский
ilustracja
admirał admirał
Data i miejsce urodzenia 27 września 1903
Gurjewo
Data i miejsce śmierci 7 września 1973
Moskwa
Przebieg służby
Siły zbrojne Naval Ensign of the Soviet Union (1950–1991).svg Mar. Woj. ZSRR
Jednostki Flota Czarnomorska
Stanowiska dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy Wojna domowa w Rosji; II wojna światowa

Zaciągnął się do Armii Czerwonej jako ochotnik podczas rosyjskiej wojny domowej i walczył przeciwko islamskim powstańcom w Turkiestanie, później w 1921 roku ponownie się zgłosił jako ochotnik tym razem do marynarki wojennej.

W 1925 roku Władimirski ukończył Akademię Marynarki Wojennej im. Michaiła Frunzego, w 1927 roku studiował na specjalnych kursach dla oficerów dowódczych oraz na Akademii Wojskowej Sztabu Generalnego w 1952 roku.

Władimirski służył na okrętach działających na Morzu Czarnym i Azowskim jako nawigator, obserwator dowódczy, artylerzysta i starszy zastępca dowódcy niszczyciela. Od 1932 roku dowodził niszczycielem eskortowym, niszczycielem, liderem, a od 1937 roku służył jako szef sztabu brygady krążowników i oficer operacyjny brygady krążowników. Na początku 1938 roku służył na francuskim statku transportowym „Bonifacio”, który dostarczał broń i amunicję dla hiszpańskich komunistów w ostatnich fazach hiszpańskiej wojny domowej. Pod koniec 1938 roku Władimirski dowodził jednostką okrętów hydrograficznych, które ukończyły przejście z Morza Bałtyckiego na Ocean Spokojny.

Po zaakceptowaniu dostarczenia pierwszego niszczyciela typu Taszkent, od czerwca 1939 roku Władimirski dowodził dywizjonem Floty Czarnomorskiej, który już od rozpoczęcia II wojny światowej uczestniczył w walkach podczas obrony Odessy i Sewastopola. We wrześniu 1941 roku dowodził desantem morskim w rejonie Grigorewki. W maju 1943 roku Władimirski przejął dowództwo nad Flotą Czarnomorską, dowodząc siłami morskimi, które wykonywały desanty morskie w Noworosyjsku i w rejonie kerczeńsko-eltigeńskim w 1943 roku. W maju 1944 roku Władimirski został mianowany na dowódcę dywizjonu Floty Bałtyckiej. Objął dowództwo podczas brania udziału w operacji wyborskiej w 1944 roku.

W 1947 roku Władimirski został mianowany na admirała-inspektora głównej inspekcji sił zbrojnych, a później służył jako szef administracji morskich instytucji edukacyjnych i zastępca szefa inspektora sił zbrojnych dla wojskowych sił morskich (WMF). Od 1952 roku Władimirski był szefem dyrekcji wojskowych szkoleń morskich, a od kwietnia 1953 roku szefem administracji szkoleń wojskowych WMF, stając się w marcu 1955 roku zastępcą Gławkoma WMF w dziedzinie budowania okrętów. W latach 1956–1959 Władimirski był przewodniczącym komitetu naukowego i technicznego marynarki.

Od 1959 roku Władimirski pracował głównie jako naukowiec i pedagog, w tym jako zastępca szefa Akademii Marynarki Wojennej (w latach 1962–1967) i także jako profesor-konsultant akademii (w latach 1967–1970). Od 15 października 1968 roku stał na czele kilku radzieckich ekspedycji oceanograficznych; w 1968 roku – w wyprawie dookoła świata na statku oceanograficznym „Polus” (z ros. biegun).

Władimirski wycofał się ze służby w 1970 roku.

Jego imieniem został nazwany jeden z oceanicznych statków badawczych proj. 852 „Admirał Władimirskij”, zbudowany w szczecińskiej stoczni im. Warskiego[1].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Океанографическое исследовательское судно (ОИС) «Л... (ros.). W: foreign-resorts.ru «Форин Резортс» туризм и отдых вокруг света, описания достопримечательностей [on-line]. foreign-resorts.ru, 1 sierpnia 2014. [dostęp 2015-10-16].

BibliografiaEdytuj

  • Sergiej Aleksandrowicz Zonin: Faithfull to the ocean: About L.A., Vladimirsky. Moskwa: Politizdat, 1986. (Сергей Александрович Зонин: Верность океану: О Л. А. Владимирском. Политиздат, 1986. [1])