Otwórz menu główne

Lewitacja – w parapsychologii zdolność do swobodnego unoszenia własnego ciała dzięki sile woli. Istnienie zjawiska lewitacji nie jest udowodnione naukowo i dlatego zalicza się je do pseudonauki[1]. Zwolennicy niektórych guru i innych indyjskich mistrzów duchowych twierdzili, że ich mistrzowie potrafią lewitować. Chrześcijaństwo uznaje lewitację za łaskę mistyczną i odróżnia ją, jako rzeczywistość wiary, od zjawisk paranormalnych, należących do nurtu ezoterycznego.

Spis treści

Lewitacja w chrześcijaństwieEdytuj

Umiejętność lewitacji obserwowano w życiu również niektórych mistyków katolickich, np. św. Józefa z Kupertynu (1603-1663). Ten włoski franciszkanin często doznawał lewitacji, w czasie których trwał zawieszony w powietrzu. Z tego powodu zabroniono mu chodzenia do chóru zakonnego na modlitwy, jak również brania udziału w procesjach i uroczystościach kościelnych. Urządzono mu małą kaplicę w celi klasztornej, by nie pojawiał się publicznie i nie budził sensacji wśród wiernych[2]. W teologii katolickiej uznaje się lewitację za jeden z darów charyzmatycznych i odróżnia się to doświadczenie od zjawisk paranormalnych, uznawanych za ezoteryczne. Lewitacja, jako łaska mistyczna, jest zapowiedzią, antycypacją zmartwychwstania ciał, w myśl słów św. Pawła z Tarsu: zasiewa się ciało zmysłowe - powstaje ciało duchowe. Jeżeli jest ciało ziemskie powstanie też ciało niebieskie (1 Kor 15,42-44). Lewitację w postaci chodzenia po falach morskich opisują również Ewangelie. Dokonywał tego zarówno sam Jezus Chrystus, jak i jego uczeń Piotr Apostoł, mocą wiary w Jezusa:

 
Lecz o czwartej straży nocnej /Jezus/ przyszedł do nich, krocząc po jeziorze. Uczniowie, zobaczywszy Go kroczącego po jeziorze, zlękli się myśląc, że to zjawa, i ze strachu krzyknęli. Jezus zaraz przemówił do nich: Odwagi! Ja jestem, nie bójcie się! Na to odezwał się Piotr: Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie! A On rzekł: Przyjdź! Piotr wyszedł z łodzi, i krocząc po wodzie, przyszedł do Jezusa. Lecz na widok silnego wiatru uląkł się i gdy zaczął tonąć, krzyknął: Panie, ratuj mnie! Jezus natychmiast wyciągnął rękę i chwycił go, mówiąc: Czemu zwątpiłeś, małej wiary? Gdy wsiedli do łodzi, wiatr się uciszył (Mt 14,22-33).

W tradycji polskiej, przekazywany jest cud św. Jacka Odrowąża przeprawy przez Dniepr na płaszczu, który faktycznie też był lewitacją.

Osoby, którym przypisuje się zdolność lewitacjiEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Levitation (ang.). The Skeptic's Dictionary. [dostęp 2013-01-24].
  2. Francis Mershman: St. Joseph of Cupertino. W: Catholic Encyclopedia. 1913. (ang.)
  3. Vincent J. Daczynski: Human Levitation! Yogi Pullavar - Self Levitation (ang.). [dostęp 28 maja 2009].
  4. Vayu: Indian Yogi Subbayah Pullavar’s Levitation act (ang.). Social Parivar *Dharmo Rakshati Rakshitaha*. [dostęp 28 maja 2009].
  5. Francine Hornberger: Najsłynniejsi prorocy i jasnowidze świata. Krzysztof Kurek (tłum.). Wyd. 1. Wydawnictwo Amber, 2005. ISBN 83-241-2288-5.
  6. XII. Mity, symbole i rytuały paralelne. W: Mircea Eliade: Szamanizm i archaiczne techniki ekstazy. Krzysztof Kocjan (tł.), Jerzy Tulisow. (opr. nauk.). Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 476. ISBN 83-01-11354-5.
  7. Maria Franciszka Kozłowska: POCZĄTEK ZAWIĄZKU ZGROMADZENIA KAPŁANÓW. (pol.). 1922. [dostęp 2017-06-21].

BibliografiaEdytuj

  • Gabriele Amorth, Egzorcyści i Psychiatrzy, Wydawnictwo Świętego Pawła, 2005.