Otwórz menu główne

Linia kolejowa nr 404linia kolejowa w północno-zachodniej Polsce, łącząca Szczecinek z Kołobrzegiem przez Białogard. W całości położona w granicach województwa zachodniopomorskiego oraz na obszarze Oddziału Regionalnego PKP PLK w Szczecinie, Zakładu Linii Kolejowych w Szczecinie.

Linia kolejowa nr 404
Szczecinek - Kołobrzeg
Mapa przebiegu linii kolejowej 404
Dane podstawowe
Zarządca PKP PLK
Numer linii 404
Tabela SRJP 340[1]
Długość 99,803 km
Rozstaw szyn 1435 mm
Sieć trakcyjna 3000 V DC
Prędkość maksymalna 100 km/h
Zdjęcie LK404
Linia 404 w okolicach Białogardu
Portal Portal Transport szynowy

Spis treści

Historia do 1945 r.Edytuj

Po otrzymaniu koncesji przez Hinterpommersche Eisenbahn czyli Tylnopomorską Kolej Żelazną na budowę linii ze Stargardu do Koszalina (dziś linia nr 202), ta sama spółka postanowiła wybudować także odgałęzienie linii do Kołobrzegu, ze stacją węzłową w Białogardzie. Obydwie linie oddano do użytku w czerwcu 1859 r.

Pozostałą część linii z Białogardu do Szczecinka, zbudowaną już przez Preußische Ostbahn (Pruską Kolej Wschodnią), oddano do użytku niespełna 20 lat później, w listopadzie 1878 r. Rok później także odcinek do Kołobrzegu został przejęty przez Ostbahn.

Według rozkładu jazdy Deutsches Kursbuch z ostatniego roku trwania wojny (1944/45, tabela 124r) całą linię ze Szczecinka do Kołobrzegu pokonywały 2 pary pociągów. Dodatkowo 4 pary kursowały między Kołobrzegiem a Białogardem i jedna między Białogardem a Szczecinkiem.

Nazwy stacji obowiązujące pod koniec II wojny światowej (linki prowadzą do artykułów o miejscowościach, linki do stacji znajdują się w infoboksie):

Historia po 1945 r.Edytuj

Od wybudowania linia 404 stała się najkrótszą drogą kolejową łączącą Poznań z Morzem Bałtyckim oraz jedną z dwóch głównych linii (obok linii nr 202) wyjazdową (lub wjazdową) z/do Koszalina w kierunku Poznania i miast południowej Polski (Wrocław, Katowice, Kraków).

Na początku lat 80. XX wieku po całej trasie kursowały: 3½ pary pociągów osobowych oraz kilka par w różnych relacjach pomiędzy stacjami Szczecinek – Białogard i Białogard – Kołobrzeg a także 2 pary osobowych przyspieszonych (w tym m.in. relacji Łódź KaliskaTrzebiatów). Pociągi pospieszne kursowały w relacjach: Wrocław Gł. – Słupsk – (Ustka), (Tarnów) – Kraków Gł. – Kołobrzeg, Katowice – Ustka, Poznań – Kołobrzeg/Ustka oraz Poznań – Koszalin (z powrotem ze Słupska).

W czerwcu 1988 r. zainstalowano sieć trakcyjną na odcinku z Kołobrzegu do Białogardu, a 1,5 roku później, w grudniu 1989 r., z Białogardu do Szczecinka.

 
Tablica pamiątkowa upamiętniająca wjechanie pierwszego pociągu elektrycznego

Statystyki liniiEdytuj

Prędkość maksymalna dla składów wagonowych 90 km/h jest dozwolona na odcinkach od Szczecinka do Grzmiącej oraz za Podborskiem do Kołobrzegu; na pozostałej trasie wynosi 70 km/h. Autobusy szynowe i elektryczne zespoły trakcyjne na każdym odcinku mogą jechać z prędkością większa o 10 km/h od pasażerskich, a pociągi towarowe z prędkością mniejszą o 20 km/h. Cała linia jest jednotorowa.

Minimalny (hipotetyczny) czas przejazdu całej linii z maksymalną dozwoloną prędkością wynosi 1:03 h dla autobusów szynowych (średnio 95,4 km/h), 1:10 h dla pasażerskich (średnio 85,3 km/h) oraz dla towarowych 1:32 h (średnio 65 km/h).

Porównanie czasu przejazdów dla pociągów osobowych w wybranych latach (wartości uśrednione):
a) pomiędzy Szczecinkiem i Białogardem (63,5 km):

  • 1944/45 r.: ok. 1:45 h
  • 1948 r.: ok. 1:50 h
  • 1951/52 r.: ok. 1:25 h
  • 1967/68 r.: ok. 1:30 h
  • 1983/84 r.: ok. 1:20 h
  • 1989/90 r.: ok. 1:20 h
  • 1995/96 r.: ok. 1:05 h
  • 2002 r.: ok. 1:05 h
  • 2007 r.: ok. 1:05 h

b) pomiędzy Białogardem i Kołobrzegiem (36 km):

  • 1944/45 r.: ok. 0:55 h
  • 1948 r.: ok. 1:00 h
  • 1951/52 r.: ok. 0:50 h
  • 1967/68 r.: ok. 0:55 h
  • 1983/84 r.: ok. 0:50 h
  • 1989/90 r.: ok. 0:45 h
  • 1995/96 r.: ok. 0:40 h
  • 2002 r.: ok. 0:40 h
  • 2007 r.: ok. 0:35 h

CiekawostkiEdytuj

W latach 1895-2004 na odcinku ok. 8,5 km między Białogardem a wsią Moczyłki istniał tor wąski o rozstawie szyn 750 mm (do 1945 r.) później 1000 mm, równoległy do toru o normalnym prześwicie (1435 mm). Na tym odcinku istniało 6 przystanków[2] dla kolei wąskotorowej, podczas gdy dla kolei normalnotorowej był i jest tylko 1 – Białogard. W 2004 r. wąski tor został rozebrany.

Cała linia leży wzdłuż rzeki Parsęty od jej źródła (wieś Parsęcko na wysokości stacji Dalęcino) aż do ujścia w Kołobrzegu, jednak ani razu jej nie przekracza.

PrzypisyEdytuj

  1. Tabela obejmuje także odcinek Poznań Gł.-Szczecinek
  2. W 1996 r., ostatnim, w którym kursowały pociągi pasażerskie, były tylko 3 przystanki