Lista postaci serialu i komiksów o Smerfach

lista w projekcie Wikimedia

SmerfyEdytuj

Smerfy są niebieskie, o budowie ciała podobnej do człowieka, „wzrostu trzech jabłek”, ale posiadają proporcjonalnie większe głowy i wydatne nosy oraz krótkie zaokrąglone ogonki. Ubierają się w białe spodenki połączone z butami, z wycięciem na ogonek, oraz białe czapki frygijskie. Pod czapką nie posiadają włosów na głowie (z wyjątkiem smerfetek), ale ten fakt jest ujawniany bardzo rzadko. Smerfy uzyskują pełnoletniość w wieku 150 lat[1], a w wieku 100 lat Papa Smerf był jeszcze smerfikiem[2]. Są nieśmiertelne dzięki Kamieniowi Długowieczności zakopanemu pod ich wioską. Małe smerfy przynosi bocian Piórek.

Zbierają między innymi smerfojagody. Dużo czasu spędzają przy naprawianiu tamy, która chroni ich wioskę przed strumieniem. Posługują się językiem „Smerf”, polegający na zastąpieniu wielu czasowników i przymiotników odmianami słowa „Smerf” np. „Smerfnij i przysmerfuj mi trochę smerfnego soku” (zamiast „Idź i przynieś mi trochę dobrego soku”). W Johan & Pirlouit oraz filmie „Smerfowy Flet” język smerfów był zwykle niezrozumiały przez ludzi i dłuższe próby porozumienia się w nim (bądź po prostu zrozumienia wypowiedzi jakiegoś smerfa) wprawiały ludzi w dezorientację i zawrót głowy.

Cechą wspólną wszystkich niemalże smerfów jest ogromna łatwowierność i naiwność. Często jest ona wykorzystywana przez Gargamela i innych wrogów smerfów, którzy z łatwością je nabierają nawet na oczywiste podstępy. Jedynym smerfem wyłamującym się jest w tym wypadku Papa Smerf. Jako prawie najstarszy i najbardziej doświadczony nie wierzy on ślepo w to, co widzi. To właśnie jego doświadczenie i zapobiegliwość ratują smerfy z opresji. Taki schemat jest szczególnie widoczny w pierwszych czterech seriach filmu.

Zarówno w komiksach, jak i w serialu animowanym, oficjalnie smerfów w wiosce jest 100 (od odcinka Setny smerf), ale później pojawiły się jeszcze inne smerfy, np. Dziadek i Dzikus. Niektóre smerfy mają wyróżniające je cechy szczególne, choć w pierwszych komiksach z wyjątkiem Papy i Ważniaka, wszystkie wyglądały identycznie i wszystkie były nazywane po prostu jako „Smerf”. Z czasem poszczególne smerfy zaczęły się różnić imionami i charakterami, ale dopiero w wersji animowanej zyskały konkretne atrybuty (Pracuś - szelki, Osiłek - tatuaż itd.).

Postać Cecha wyróżniająca Opis
Papa Smerf (ang. Papa Smurf) Czerwona czapka, czerwone spodnie, siwa broda Ma 542 lata (niektórzy powiadają, że wygląda na 530), posiada wielką białą brodę, czerwoną czapkę i spodnie. W pierwszych komiksach Peyo umodelowany tak, by być karykaturą Karola Marksa. Papa Smerf, jako najmądrzejszy i prawie najstarszy ze wszystkich smerfów, oficjalnie pełni funkcję przywódcy wioski. Para się magią i posiada księgę zaklęć, używa jej bardzo często – zazwyczaj do obrony innych Smerfów, ale nigdy w niecnych celach. Często zajmuje się Smerfusiem i smerfikami. W krytycznych sytuacjach zawsze mówi „O Wielki Smerfie!!!” (warto dodać że jego imię w oryginale „Le Grand Schtroumpf” znaczy właśnie „Wielki Smerf”). W komiksach był o wiele bardziej nerwowy i często tracił cierpliwość (gdy np. Śpioch wymigiwał się od pracy), ale z czasem złagodniał. W oryginalnej wersji serialu głosu tej postaci użyczył Don Messick, natomiast do polskiego dubbingu Wiesław Michnikowski i Zygmunt Sierakowski.
Ważniak (ang. Brainy Smurf) Okulary Jako jedyny nosi okulary. Przemądrzały i apodyktyczny, chyba jedyny smerf niezbyt lubiany przez resztę mieszkańców. Stara się wszystkim narzucić swoje zdanie, chociaż z drugiej strony zawsze podpiera się autorytetem Papy Smerfa (Papa Smerf zawsze powtarza, że...) i często donosi mu na inne smerfy. Pisze książki. Zawsze są to tomy z serii „Złote myśli Smerfa Ważniaka” lub opowieści opiewające spryt i mądrość ich autora. Znak charakterystyczny: okulary, które nadają mu wygląd kujona. Często cierpliwość smerfów dla Ważniaka się wyczerpuje, a wtedy dosłownie wylatuje on z wioski z charakterystycznym okrzykiem „yyyyy!”, lądując nieopodal na głowie: bez większej szkody dla niego, z wyjątkiem pogiętych okularów (dla odmiany w komiksach i filmie „Smerfowy Flet” dostawał często młotkiem po głowie). Jest dyrygentem w philharmonic smurfestra. . Niektórzy twierdzą, iż początkowo w komiksach Peyo chciał poprzez jego postać ukazać karykaturę Lwa Trockiego. W oryginale Ważniakowi głosu użyczył Danny Goldman, a w polskiej wersji Mieczysław Gajda.
Smerfetka (ang. Smurfette) Długie blond włosy, sukienka, szpilki Jej hobby to hodowla kwiatów. Uwielbia podlewać je nucąc pod nosem. Nosi białą sukienkę i białe pantofle. Smerfetka została stworzona przy użyciu magii i alchemii złego czarodzieja – Gargamela. O ile w komiksie Smerfetka służyła jako narzędzie zemsty, gdyż Gargamel liczył na to, że złamie smerfom serca, o tyle w wersji animowanej jej celem było po prostu szpiegowanie smerfów. Gargamel stworzył ją, by czyniła zło, jednak po krótkim czasie „zaraziła się” ona dobrocią smerfów i przeszła na ich stronę. Początkowo miała czarne włosy i nie była specjalnie atrakcyjna, jednak dzięki operacji chirurgicznej Papy Smerfa (w kreskówce została przemieniona dzięki zaklęciu) przemieniła się w blond piękność. W komiksie była początkowo postacią jednorazową i na końcu odeszła z osady, ale ponieważ postać Smerfetki zyskała dużą popularność, w serialu animowanym zyskała stałe miejsce już od 1 odcinka (który opowiada właśnie niniejszą historię jej przybycia do wioski). W oryginale Smerfetce głosu użyczyła Lucille Bliss, a w polskiej wersji Halina Chrobak
Osiłek (ang. Hefty Smurf) Tatuaż na ramieniu Najsilniejszy ze smerfów, bardzo odważny i bojowy. O formę fizyczną dba ćwicząc na domowej siłowni. Na ramieniu ma tatuaż z wizerunkiem serca przebitego strzałą. Denerwuje go zuchwalstwo Ważniaka, jest autorytetem dla Złośnika. Jego najlepszym przyjacielem jest Pracuś. W oryginale Osiłkowi użyczył Frank Welker, a w polskiej wersji Ryszard Olesiński.
Łasuch (ang. Greedy Smurf) Czapka kucharska, chusta Zawsze wesoły łakomczuch. W komiksie jest smerf, który stale się objada (nazywany „Greedy”, czyli „chciwy"/"łakomy”), i smerf, który jest kucharzem (wyróżnia go kucharska czapka, fartuch i apaszka), to były dwa różne smerfy, ale w wersji animowanej zostały połączone w jednego. Łasuch często robi słodkie ciasta, które zazwyczaj sam zjada. Ten lokalny kucharz codziennie przygotowuje jedzenie dla wszystkich mieszkańców wioski. Wyróżnia go kucharska czapka i serwetka zawiązana na szyi. Jego największym przysmakiem są smerfojagody. W oryginale Łasuchowi głosu użyczył Hamilton Camp, a polskiej wersji Włodzimierz Press, Rafał Sisicki i Zbigniew Borek.
Harmoniusz (ang. Harmony Smurf) Trąbka Ma duszę muzyka, ale brak mu talentu. Ze swojej trąbki (a także z innych instrumentów) potrafi wydać jedynie dźwięk „tuuuuuuuuuut!”. Gra w philharmonic smurfestra. Zawsze chodzi ze swoją trąbką. W oryginale Harmoniuszowi głosu użyczył Hamilton Camp, a w polskiej wersji Jan Kulczycki i Zbigniew Suszyński.
Maruda (ang. Grouchy Smurf) Obniżone brwi pośrodku, zazwyczaj niezadowolona mina Czego by ktoś nie powiedział lub nie zaproponował, Maruda zawsze jest do tego negatywnie ustosunkowany i odpowiada: „Nie cierpię...”. To powiedzonko jest punktem wyjściowym jego wypowiedzi, nawet gdy coś mu się podoba, mówi: „Nie cierpię tego, no chyba, że ...”. Charakteryzują go zmrużone oczy i ściśnięte pięści opuszczone w dół (w kreskówce ma założone ramię na ramię). Choć pozoruje na zimnego smerfa bez uczuć, w gruncie rzeczy jest wrażliwy i kocha Smerfetkę i Smerfusia. W oryginale Marudzie głosu użyczył Michael Bell, a w polskiej wersji Andrzej Gawroński.
Ciamajda (ang. Clumsy Smurf) Czapka nasunięta na oczy Zawsze się przewraca, potknie i uderzy w głowę. Czasami niemądrze mówi i wolniej chwyta, w czym rzecz. Kolekcjonuje kamienie. Najlepszy przyjaciel Ważniaka, mimo wielu różnic. Nigdy się nie obraża, jest przyjacielski i ogólnie lubiany przez społeczność Smerfów. Czapkę ma zawsze naciągniętą na oczy. W oryginale Ciamajdzie głosu użyczył William Callaway, a w polskiej wersji Marek Robaczewski, Zbigniew Borek i Krzysztof Strużycki.
Zgrywus (ang. Jokey Smurf) Wybuchający prezent Uwielbia żarty i wygłupy. Jego stały dowcip to wybuchający prezent-niespodzianka, mimo tego inne smerfy wciąż się na niego nabierają (zwłaszcza Ważniak). W oryginale Zgrywusowi głosu użyczyła June Foray, a w polskiej wersji dubbingowali go Krzysztof Krupiński, Zbigniew Borek, Robert Rozmus i Tomasz Bednarek.
Laluś (ang. Vanity Smurf) Różowy kwiat powyżej każdego ucha, lusterko Zakochany w swojej osobie. Uważa się za najprzystojniejszego ze wszystkich smerfów. Nie rozstaje się z lusterkiem, gdyż uwielbia siebie oglądać. Bardzo dba o swój wygląd, lecz nie zawsze mu się to udaje. Do czapki ma przyczepiony różowy kwiat. W oryginale Lalusiowi głosu użyczył Alan Oppenheiner, a w Polsce Jarosław Domin, Zbigniew Suszyński i Grzegorz Wons.
Śpioch (ang. Lazy Smurf) Poduszka Gdziekolwiek położy głowę, momentalnie zasypia. W pracy nie ma z niego żadnego pożytku, gdyż Śpioch potrafi skupić swoją uwagę wyłącznie na jednej rzeczy – spaniu. Często widać go z poduszką. W oryginale Śpiochowi głosu użyczył Don Messick, a w Polsce Jarosław Truszczyński, Piotr Dobrowolski, Krzysztof Strużycki,Leszek Zduń i Grzegorz Kwiecień.
Malarz (ang. Painter Smurf) Paleta malarska, marynarka, mucha Uwielbia obrazy. Pięknie maluje, najczęściej Smerfetkę i krajobrazy. Jest ubrany w czerwony płaszcz z czarną muszką. Posiada francuski akcent. W oryginale Malarzowi głosu użyczył William Callaway, a w Polsce Andrzej Ferenc,Jerzy Mazur,Jacek Rozenek, Mirosław Jękot i Grzegorz Kwiecień.
Poeta (ang. Poet Smurf) Pióro Ma duszę artysty. Jednak kiedy zaczyna czytać swoje wiersze, inne smerfy uciekają z powodu niewrażliwości na piękno poezji. Zawsze nosi ze sobą czerwone pióro i kawałek pergaminu. Pisze wiersze na wszelakie okazje, które oddają akurat atmosferę chwili. Wena twórcza potrafi go napaść w każdym momencie, wtedy momentalnie zaczyna tworzyć nowy wiersz, poemat czy odę. Na każdą imprezę wymyśla okolicznościowy wiersz. W Polsce Poecie głosu użyczyli Zbigniew Kasprzyk, Andrzej Precigs i Tomasz Bednarek.
Pracuś (ang. Handy Smurf) Czapka z daszkiem, ołówek za uchem, spodnie z szelkami Smerf, który dyryguje wszystkimi pracami w wiosce. Uwielbia robić wynalazki, które nie zawsze się udają. Cały czas spędza na budowaniu nowych urządzeń, które mają pomóc innym w pracy. Wszelkiego rodzaju budowle, podnośniki, spychacze etc. są właśnie jego konstrukcji. To prawdziwa złota rączka. Charakterystycznym znakiem są szelki przy spodniach, daszek przy czapce i ołówek za uchem (na wypadek, gdyby akurat musiał zapisać nowy, genialny projekt). W oryginale Pracusiowi głosu użyczył Michael Bell, a w Polsce Aleksander Gawroński i Mieczysław Morański.
Marzyciel (ang. Dreamy Smurf) brak Smerf o dużej fantazji. Często śni na jawie. Uwielbia podróże w nieznane. Jest kapitanem statku „Smerf 2” (wkłada wtedy specjalną kapitańską czapkę, której nie nosi na co dzień). Lubi leżeć patrząc w niebo. W oryginale Marzycielowi głosu użyczył Don Messick, a dubbingują go Piotr Dobrowolski, Roman Szafrański i Janusz Wituch.
Dziadek Smerf (ang. Grandpa Smurf) Żółta czapka, żółte spodnie z szelkami, okulary, długa siwa broda Najstarszy ze wszystkich smerfów. W swojej młodości pełnił funkcję przywódcy wioski. Pojawia się na początku serii 6. kreskówki. Przybywa do wioski po 500 latach. Razem z Papą i kilkoma innymi smerfami wyrusza po 4 żywioły, by odnowić moc Kamienia Długowieczności. Nosi żółte ubranie i wbijające się w nos okulary. Ma długą siwą brodę, sięgającą do ziemi. Jest świetnym opowiadaczem historii przygodowych, dzięki którym znajduje sobie wielu słuchaczy. Powiedzenia, których często używa to: „Smerferemele!” i „Smerfetuti!”. Był poszukiwany przez czarownika Menezisa (ang. Nemesis), który chciał zdobyć Kamień Długowieczności, aby stać się nieśmiertelny, ale Dziadek pozbył się Menezisa raz na zawsze. W Polsce Dziadkowi głosu użyczyli Mieczysław Gajda i Stanisław Brudny
Sasetka (ang. Sasette) Rude włosy zawiązane na warkocz, piegi, różowe spodnie z szelkami Tak, jak i inne Smerfiki, pojawia się na początku 5 serii. Jedyna dziewczynka ze smerfików, do każdej sytuacji znajduje odpowiednie powiedzenie. Jest ubrana w różowe ogrodniczki i ma długie, rude warkocze. Do Papy Smerfa zwraca się per „Papcio”, co początkowo go denerwuje, w końcu jednak przystaje na taki przydomek. Można powiedzieć, że Gargamel jest jej ojcem chrzestnym. Sasetka nazywa go „Papciem Gargamelem”; stara się odnajdywać w nim to, co dobre i przekonywać inne smerfy, że tak naprawdę czarownik nie jest taki zły. Ponadto Sasetka uwielbia słuchać opowiadań Dziadka. W Polsce głosu użyczyła jej Barbara Bursztynowicz.
Nat (ang. Nat Smurfling) Słomkowy kapelusz, brązowe spodnie na jedną szelkę, brak butów Smerfik ten chodzi boso. Nosi czapkę zrobioną z wikliny i brązowe ogrodniczki. Jest bardzo miły i umie porozumiewać się ze zwierzętami. Przyjaźni się z różnymi zwierzątkami np. motylkiem Trzepotką. Jest wielkim miłośnikiem przyrody. Gdy był dorosły wszędzie chodził z motylami. W oryginale Natowi głosu użyczył Charles Adler. W Polsce dorosłego dubbingują Józef Mika i Krzysztof Szczerbiński, a małego Edyta Jungowska i Małgorzata Duda.
Gapik (ang. Slouchy Smurfling) Czerwona koszulka, pofałdowana czapka z guzikiem Jeden ze smerfików, wiecznie znudzony. Jest ospały, nierozgarnięty, powolny i zostaje z tyłu. Zawsze robi wszystko odwrotnie od reszty smerfików, np. uwielbia jeść warzywa i ciężko pracować przy ich uprawie, czego reszta nie znosi. Nosi czerwoną koszulkę, tenisówki i krzywo włożoną czapkę. Wydaje się być rozsądniejszy od reszty. W Polsce dubbingowali go Izabella Dziarska,Leszek Abrahamowicz i Artur Pontek.
Złośnik (ang. Snappy Smurfling) Żółta koszulka, zazwyczaj niezadowolona mina (podobnie jak Maruda) Jeden ze smerfików. Jest ubrany w żółtą koszulkę z obrazkiem chmury i pioruna. Jest bardzo nerwowy i często źle się zachowuje względem starszych. Jest egoistą, najchętniej widziałby dorosłych jako swoich służących. Uwielbia patrzyć jak Osiłek ćwiczy. W przyszłości chce być taki jak on. Gdy był dorosły charakteryzowały go brwi naciśnięte na oczy. W Polsce Złośnika dubbingują Joanna Wizmur,Leszek Abramowicz i Stefan Każuro.
Smerfuś (ang. Baby Smurf) Mniejszego wzrostu, całościowe ubranie 4 lata, wciąż niemowlę. Najmłodszy ze smerfów, sprawia dużo kłopotów, najbardziej kocha go Smerfetka. Oprócz niej najczęściej opiekuje się nim Papa Smerf lub Maruda. Smerfuś posiada zdolności magiczne: jest odporny na wszelkie złe zaklęcia, czasami potrafi coś wyczarować. Gdy miał wypowiedzieć pierwsze słowo powiedział: „Ga...Ga...Gargamel”. Smerfy uważają, iż w przyszłości zostanie przywódcą wioski. Jedynym wyjątkiem jest Ważniak, który uważa tylko siebie za godnego przywódcę.

InniEdytuj

Postać Opis
Gargamel Zły łysy czarodziej, mieszkający w zrujnowanym zamku na obrzeżach lasu. Główny czarny charakter w kreskówce. Zawsze chce złapać smerfy. W oryginale Peyo celem Gargamela było złapać smerfy by przetopić je w rycynie na złoto, dzięki zaklęciu które odkrył w jednej ze swoich ksiąg, a w dalszych komiksach po prostu próbował się na nich zemścić za wcześniejsze niepowodzenia. W animowanej wersji celem Gargamela bywa po prostu zjedzenie smerfów. Po porażkach zawsze wykrzykuje Jak ja nie cierpię smerfów! Innym często mówionym przez niego powiedzeniem jest Mamuśku! (gdy coś mu zagraża). Jest bardzo biedny, nie ma zazwyczaj czego jeść (zawsze liczy, że złapie wtedy smerfa) oraz chodzi w połatanym ubraniu. W oryginale Gargamela głosu użyczył Paul Winchell, a w Polsce Wiesław Drzewicz i Mirosław Wieprzewski.
Klakier Rudy kot Gargamela. Czasami mruczy ludzkim głosem. Bardzo niezdarny. Potrafi niekiedy zepsuć plany swojego pana. W oryginale jego imię to Azrael (imię anioła śmierci w islamie). W oryginale Klakiera głosu użyczył Don Messick, a w Polsce Joanna Sokołowska i Artur Kaczmarski.
Matka Natura Kieruje naturą. W razie kłopotów zawsze stara się pomóc smerfom. Posiada cztery magiczne różdżki, a każda służy do czarów innego rodzaju. Często przychodzi do niej Ojciec Czas. W oryginale głosu użyczyła June Foray, a w Polsce Aleksandra Koncewicz i Elżbieta Kijowska.
Ojciec Czas Staruszek który zajmuje się upływem czasu, m.in. zmienia pory dnia. W jednym z odcinków dzień się nie kończył, bo Ojciec Czas zasnął na rzece czasu kiedy łowił ryby. W jego domu-jaskini znajduje się wiele zegarów oraz rzeka czasu w podziemiach domu. W oryginale głosu użyczył Alan Oppenheiner, a w Polsce Wiesław Machowski, Włodzimierz Bednarski, Stanisław Brudny, Jacek Jarosz, Henryk Łapiński i Tomasz Grochoczyński.
Pasibrzuch Olbrzym, uwielbia jeść – zwłaszcza kamienie. Początkowo był zagrożeniem dla smerfów (chciał zjeść zupę a la smerf), potem się z nimi zaprzyjaźnił. Często daje się we znaki Gargamelowi. Jego ukochana to Nochala, która kiedyś obraziła się na niego, bo był źle wychowany. W oryginale głosu użyczył Lennie Weinrib, a w Polsce Cezary Julski, Krzysztof Kołbasiuk,Henryk Łapiński i Jan Kulczycki.

PrzypisyEdytuj

  1. Odcinek Przyjęcie u Ważniaka.
  2. Odcinek Fioletowy smerf.

Linki zewnętrzneEdytuj