Ljutowid lub Ljutovid[a] – książę Zhumla po 1042.

Ljutowid
Władca Zahumla
Okres

od 1042

Poprzednik

Stefan Wojsław

Imię Ljutowida jako władcy Zahumla podaje Latopis popa Duklanina oraz sygillion wystawiony przez tego władcę około 1054 roku dla benedyktyńskiego klasztoru na wyspie Lokrum. Dokument ten, w świetle nowszych badań nie budzący wątpliwości co do jego autentyczności, będący łacińskim przekładem oryginału greckiego, tytułuje Ljutowida protospatarem, konsulem i strategiem Zahumla oraz Serbii[1]. Odpowiadająca bizantyńskiemu protokołowi tytulatura władcy wskazuje, że Ljutowid pozostawał w strefie wpływów probizantyńskich, wspierając politykę cesarską prowadzoną przez duksa Dracza przeciwko Dukli. Z uwagi na to że po 1042 roku źródła nie wspominają już na tronie Zahumla Stefana Wojsława, przyjmuje się, że objął władzę po ojcu około tej daty[b][2]. Z faktu, że Latopis popa Duklanina mówiąc o objęciu przez Michała I, księcia Dukli, władzy princepsa, nie wspomina o znajdującej się wcześniej pod zwierzchnictwem Dukli, Trawunii, przyjmuje się, że Ljutowid wykorzystał bunt Trawunian i w toku toczących się walk pomiędzy książętami duklańskimi a możnowładztwem trebińskim, przyłączył Trawunię do swojego państwa[3].

  1. Formy Ljutowid używa J. Leśny (Studia nad początkami, s. 35 i n.), formy Ljutovid – T. Wasilewski (Historia Jugosławii, s. 67)
  2. J. Fine datuje śmierć Stefana Wojsława na 1043 rok (The Early Medieval Balkans, s. 203)

Przypisy

edytuj

Bibliografia

edytuj
  • John Fine: The Early Medieval Balkans. Warszawa: The University of Michigan Press, 1991. ISBN 0-472-08149-7.
  • T. Wasilewski: Historia Jugosławii do XVIII wieku. W: W. Felczak, T. Wasilewski: Historia Jugosławii. Wrocław: Ossolineum, 1985. ISBN 83-04-01638-9.
  • Jan Leśny: Studia nad początkami serbskiej monarchii Nemaniczów: (połowa XI – koniec XII wieku). Wrocław: Ossolineum-Wydawnictwo PAN, 1989. ISBN 83-04-03136-1.