Lodowiec Szelfowy Shackletona

Lodowiec Szelfowy Shackletona[1] – siódmy pod względem wielkości lodowiec szelfowy Antarktyki. Znajduje się na wybrzeżu Ziemi Wilkesa. Rozciąga się daleko w głąb morza, w zachodniej części na 145 km, a we wschodniej na 64 km. Roszczenia terytorialne do terytorium obejmującego ten lodowiec zgłasza Australia.

Lodowiec Szelfowy Shackletona jest zaznaczony na jasnobrązowo
Zdjęcie satelitarne (maj 2009)

Nazwa pochodzi od Sir Ernesta Shackletona, irlandzkiego podróżnika i badacza Antarktydy. Lodowiec został odkryty przez wyprawę Charlesa Wilkesa w lutym 1840 r., zbadała go i nazwała australijska ekspedycja pod dowództwem Mawsona, która miała miejsce w latach 1911-14. Rozmiary tego lodowca zostały poznane dopiero dzięki amerykańskiej Operacji Highjump z lat 1946-47 i późniejszym kartowaniom radzieckiej wyprawy z 1956 roku[2].

PrzypisyEdytuj