London Busesspółka zależna należąca do Transport for London (TfL), zarządzająca komunikacją autobusową na terenie Wielkiego Londynu. Autobusy działające w jej ramach są zobowiązane posiadać ten sam czerwony schemat kolorów i zgodny system opłat.

London Buses
Ilustracja
Państwo  Wielka Brytania
Siedziba Londyn
Data założenia 1999
Udziałowcy Transport for London
brak współrzędnych
Buses roundel.svg

W ramach London Buses działają 673 linie autobusowe, obsługujące około 19 000 przystanków. Flotę stanowi 7500 autobusów[1]. Usługi wykonywane są przez 15 prywatnych firm wyłonionych w przetargach, które podpisały kontrakty z Transport for London[2].

DziałalnośćEdytuj

Do kluczowych zadań Transport for London wykonywanych w ramach London Buses należą[1]:

  • planowanie tras,
  • monitorowanie jakości usług,
  • określanie poziomu usług,
  • zarządzanie przystankami i dworcami autobusowymi,
  • wspieranie kierowców w przypadku zmian tras czy wypadków drogowych,
  • dostarczanie informacji pasażerom w formie rozkładów jazdy i map,
  • udostępnienie internetowego serwisu umożliwiającego planowanie podróży,
  • drukowanie map w formie ulotek dostępnych na stronie Transport for London oraz w punktach informacyjnych, bibliotekach itd.,
  • zarządzanie z centrum kontroli CentreComm, znajdującym się w Southwark.

Opłaty i ulgiEdytuj

W autobusach akceptowane są zarówno papierowe Travelcard, jak i elektroniczne karty Oyster. Do 2014 możliwe były również opłaty gotówkowe, niezależne od długości trasy, jednak Transport for London postanowił zrezygnować z tego rozwiązania, uzasadniając to faktem, iż niewiele osób korzystało z tego rozwiązania oraz znacząco wydłużało ono załadunek pasażerów. Od 2000 opłaty były wyższe w pierwszej strefie taryfowej, jednak w 2004 ta różnica została wyrównana[3]. Ponadto od 2013 w autobusach istnieje możliwość uiszczenia opłaty za pomocą zbliżeniowych kart bankowych (od 2013 akceptowane były wyłącznie karty Barclaycard, w 2014 ten sposób płatności objął również inne typy kart).

W ramach Oyster card pojedyncza opłata ustalona jest za przejazd, jednak istnieje limit górny opłaty, która może być pobrana przez przewoźnika w ciągu doby (od 4:30 do 4:30 dnia następnego). Można również zakupić tygodniowe i miesięczne karnety, które ładowane są na kartę Oyster[4].

Dzieci poniżej 11 roku życia podróżują za darmo. Dzieci w wieku 11–15 lat również nie uiszczają opłat, jeśli posiadają kartę Oyster ze zdjęciem. W przypadku braku karty płacą pełną opłatę dla dorosłych. Istnieją również ulgi dla osób w wieku 16 do 18 lat[4].. Program Freedom Pass umożliwia osobom niepełnosprawnym podróżowanie bez opłat. System obejmuje również osoby, które przed 6 kwietnia 2010 osiągnęły wiek 60. lat. Dla pozostałych osób, które osiągnęły wiek 60 lat po 6 kwietnia 2010, muszą zostać spełnione kryteria podane na stronie internetowej przewoźnika[5].

PojazdyEdytuj

Poszczególne podmioty świadczące usługi autobusowe w ramach kontraktu dla London Buses, obsługują szeroką gamę pojazdów, których wymaganą cechą wspólną jest czerwony kolor. London Buses utrzymuje ścisłą kontrolę wieku i specyfikacji pojazdów. Przewoźnik wymaga również od operatorów osobnych drzwi wyjściowych, coraz rzadziej spotykanych w autobusach poza Londynem. W przypadku autobusów piętrowych schody muszą być proste, podczas gdy w pozostałych częściach kraju coraz częściej stosuje się zakręcone[6]. Dodatkowo, tablica z oznaczeniem numeru i miejsca docelowego musi być w formie nadruku na rolecie, a nie wyświetlacza LED[7].

PrzypisyEdytuj

  1. a b London Buses. Transport for London. [dostęp 2012-05-08].
  2. London area operators and their garages (ang.). London Bus Routes. [dostęp 2012-05-11].
  3. New Year, New Fares (ang.). Transport for London, 02.01.2004. [dostęp 2012-05-11].
  4. a b Tickets - Fares (ang.). Transport for London. [dostęp 2012-05-08].
  5. Tickets - Discounts for adults (ang.). Transport for London. [dostęp 2012-05-29].
  6. Bus staircase design (ang.). Transport Accessibility Committee. [dostęp 2012-05-11].
  7. LED bus lighting (ang.). Transport for London. [dostęp 2012-05-11].

Linki zewnętrzneEdytuj