Longin Pawłowski

polski piłkarz

Longin Pawłowski, właściwie Longin Korwin-Pawłowski (ur. 2 kwietnia 1909 w Wilnie, zm. 1 listopada 1983 w Toronto, Kanada) – polski żołnierz zawodowy, uczestnik wojny obronnej 1939, kawaler Orderu Virtuti Militari V klasy, także piłkarz, ligowiec w barwach Śmigłego Wilno, reprezentant Polski w jednym spotkaniu.

Longin Pawłowski
Pełne imię i nazwisko

Longin Korwin-Pawłowski

Data i miejsce urodzenia

2 kwietnia 1909
Wilno

Data i miejsce śmierci

1 listopada 1983
Toronto

Wzrost

170 cm

Pozycja

napastnik

Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
1923 Strzelec Wilno
1924–1932 Pogoń Wilno
1933–1939 Śmigły Wilno
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1937  Polska 1 (0)
  1. Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.

Biografia wojskowa i emigracyjna

edytuj

Do Wojska Polskiego wstąpił w 1928, służył w 1 pułku piechoty Legionów w Wilnie. W 1937 rozpoczął naukę w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy, a następnie w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. We wrześniu 1939 walczył jako dowódca plutonu w 5 pułku piechoty Legionów, 13 września 1939 został mianowany podporucznikiem. Pod koniec września 1939 wraz ze swoim plutonem wszedł w skład Samodzielnej Grupy Operacyjnej Polesie. Walczył w bitwie pod Kockiem i za udział w tych walkach w rejonie Woli Gułowskiej został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy. Po kapitulacji przebywał w Oflagu II C Woldenberg, po jego ewakuacji w stalagu w Sadbostel i oflagu w Lubece. Odzyskał wolność 2 maja 1945, wstąpił do 2 Korpusu Polskiego, a w 1946 do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Następnie był działaczem polskiego sportu w Wielkiej Brytanii, m.in. należał do założycieli Związku Polskich Klubów Sportowych, działał także w paramilitarnej organizacji Brygadowe Koło Młodych „Pogoń”. W 1959 wyjechał do Kanady, gdzie działał w harcerstwie, m.in. w latach 1968-1969 był komendantem Chorągwi Harcerzy w Kanadzie.

Biografia piłkarska

edytuj

Występował w klubach wileńskich Strzelec Wilno (1924-1926), WKS Pogoń Wilno (1926-1930), WKS 1 p.p. Leg. (1930-1932), a po ich fuzji w Śmigłym Wilno (1932-1939), jako napastnik. W 1938 wystąpił w jedynym w historii Śmigłego sezonie w ekstraklasie, strzelając w 13 meczach 4 bramki, w tym pierwszą w historii tego klubu na szczeblu I ligi (19 kwietnia 1938 z Ruchem Chorzów). Był pierwszym piłkarzem pochodzącym z Wilna, który zagrał w reprezentacji Polski. Było to 12 września 1937 w towarzyskim spotkaniu z Danią, wygranym 3:1[1][2].

Przypisy

edytuj

Bibliografia

edytuj
  • Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017
  • Andrzej Gowarzewski i inni Lwów i Wilno w ekstraklasie, wyd. GiA, Katowice 1997 (jako tom 4 kolekcji klubów)
  • Bogusław Szwedo Na bieżni i w okopach. Sportowcy odznaczeni Orderem Wojennym Virtuti Militari 1914–1921, 1939–1945, wyd. IPN, Rzeszów 2011