Lothar Bolz

Lothar Bolz (ur. 3 września 1903 w Gliwicach, zm. 29 grudnia 1986 w Berlinie) – niemiecki działacz komunistyczny, przewodniczący Narodowo-Demokratycznej Partii Niemiec (1948–1972), minister spraw zagranicznych NRD (1953–1965).

Lothar Bolz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 3 września 1903
Gliwice
Data i miejsce śmierci 29 grudnia 1986
Berlin
Przewodniczący Narodowo-Demokratycznej Partii Niemiec
Okres od 1948
do 1972
Przynależność polityczna Narodowo-Demokratyczna Partia Niemiec
Następca Heinrich Homann
Minister Odbudowy NRD
Okres od 1949
do 1953
Przynależność polityczna Narodowo-Demokratyczna Partia Niemiec
Następca Heinz Winkler
Wicepremier NRD
Okres od 1950
do 1957
Przynależność polityczna Narodowo-Demokratyczna Partia Niemiec
Minister Spraw Zagranicznych NRD
Okres od 1953
do 1965
Przynależność polityczna Narodowo-Demokratyczna Partia Niemiec
Poprzednik Anton Ackermann
Następca Otto Winzer
Odznaczenia
Złoty Order Zasługi dla Ojczyzny (NRD) Srebrny Order Zasługi dla Ojczyzny (NRD) Srebrna Gwiazda Przyjaźni między Narodami (NRD) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Wojny Ojczyźnianej I klasy
Lothar Bolz (z prawej) w Genewie w 1959
Grób Lothara Bolza na cmentarzu w Berlinie

ŻyciorysEdytuj

Studiował prawo oraz historię literatury i sztuki na uniwersytetach w Monachium, Kilonii i Wrocławiu, po czym pracował jako referent sądowy, asesor i adwokat we Wrocławiu. W 1933 został wykluczony z Wrocławskiej Izby Adwokackiej za członkostwo w KPD (od 1929) i wyemigrował przez Gdańsk i Pragę do Związku Radzieckiego. W Kraju Rad pracował jako dziennikarz oraz wykładowca Instytutu Marksa, Engelsa i Lenina w Moskwie. W czasie wojny sowiecko-niemieckiej zatrudniony jako lektor i propagandysta w tzw. reedukacyjnych szkołach antyfaszystowskich (Antifa-Schulen) dla jeńców wojennych. Pisywał do gazety „Freies Deutschland” wydawanej przez Narodowy Komitet Wolnych Niemiec (Nationalkomitee Freies Deutschland, NKFD).

Po powrocie z ZSRR w 1947 delegowany do tworzenia Narodowo-Demokratycznej Partii Niemiec, której został pierwszym przewodniczącym (do 1972). Od 1950 zasiadał w Prezydium Frontu Narodowego i Izbie Ludowej NRD. Od 1949 pełnił obowiązki ministra odbudowy w rządzie Otto Grotewohla, a w latach 1950–1957 był wicepremierem. W 1953 objął obowiązki ministra spraw zagranicznych na miejsce aresztowanego członka CDU Georga Dertingera (do 1965). Z racji sprawowanych funkcji był „skoszarowany” w partyjno-rządowym osiedlu kierownictwa NRD wokół Majakowskiring w Berlinie-Pankow.

Po odejściu z pracy rządowej stanął w 1968 na czele Towarzystwa Przyjaźni Niemiecko-Radzieckiej (Gesellschaft für Deutsch-Sowjetische Freundschaft).

Pochowany na cmentarzu Dorotheenstadt w Berlinie (Dorotheenstädtischer Friedhof).

OdznaczeniaEdytuj

Publikacje (wybór)Edytuj

  • Es geht um Deutschland (przemówienia i referaty), Berlin 1955
  • Für die Macht des Friedens (przemówienia i referaty), Berlin 1959
  • Von deutschem Bauen, Berlin 1951

BibliografiaEdytuj