Lotnictwo łącznikowe

Lotnictwo łącznikowe – jeden z rodzajów lotnictwa pomocniczego, spełniający ważną rolę w systemie łączności dowodzenia i współdziałania na rzecz dowódców i sztabów związków operacyjnych i taktycznych[1].

Pododdziały (oddziały) lotnictwa łącznikowego organizacyjnie mogą wchodzić w skład związków wszystkich rodzajów sił zbrojnych → Rodzaje sił zbrojnych w Wojsku Polskim. Lotnictwo łącznikowe realizuje swoje zadania wykorzystując samoloty łącznikowe.

Samolot szkolny RWD-8
Samolot wielozadaniowy Po-2

W polskim planie mobilizacyjnym „W” przewidziano utworzenie dwunastu plutonów łącznikowych oznaczonych kolejnymi numerami od 1 do 12. Jednostkami mobilizującymi były pułki lotnicze. Każdy z sześciu pułków formował dwa plutony. Cztery plutony były mobilizowane niejawnie przez 3 i 4 Pułk Lotniczy, natomiast pozostałe były formowane w I rzucie mobilizacji powszechnej[2]. Wszystkie pododdziały zostały zmobilizowane na przełomie sierpnia i września 1939 roku, i wzięły udział w kampanii wrześniowej. W toku działań wojennych zostały improwizowane kolejne dwa pododdziały → plutony łącznikowe II RP.

Plutony łącznikowe posiadały po trzy samoloty szkolne RWD-8 lub PWS-26 pochodzące z poszczególnych aeroklubów regionalnych oraz ośrodków szkolenia lotniczego. Personel latający stanowili żołnierze rezerwy. Jednym z pilotów był Bohdan Arct, późniejszy dowódca 316 Dywizjonu Myśliwskiego Warszawskiego.

„Załogi plutonów łącznikowych latając podczas Wojny Obronnej 1939 roku na powolnych i nie uzbrojonych samolotach, zapisały jedną z najpiękniejszych kart w historii polskiego lotnictwa, wykonując powierzone zadania z pełnym poświęceniem, w ustawicznym zagrożeniu od lotnictwa nieprzyjaciela, jak też niemieckiej obrony przeciwlotniczej oraz - niestety - własnej”[3].

Lotnictwo Ludowego Wojska Polskiego, w latach 1944-1945 występujące pod nazwą „Lotnictwo Frontu Wojska Polskiego”, miało w swoim składzie jeden oddział i siedem pododdziałów lotnictwa łącznikowego[4]:

Jednostki lotnictwa łącznikowego były zorganizowane według radzieckich etatów i wyposażone w radzieckie samoloty wielozadaniowe Po-2.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Mała Encyklopedia Wojskowa, s. 201.
  2. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń ..., s. 454, 457, 458, 460, 462, 463, 465.
  3. Jerzy Pawlak, Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939, s. 241.
  4. Strzałkami zaznaczono związki operacyjne i taktyczne w skład, których wchodziły jednostki lotnictwa łącznikowego.

BibliografiaEdytuj

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, tom II (K – P), Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1970.
  • Jerzy Pawlak, Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939, Biblioteczka Skrzydlatej Polski, tom 14, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1982, ​ISBN 83-206-0281-5​.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja, Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, Warszawa 2010, ​ISBN 978-83-86100-83-5​.