Lotus 25 – samochód Formuły 1, zaprojektowany przez Colina Chapmana dla Team Lotus w 1962 roku[1]. Pierwszy samochód Formuły 1 wykorzystujący monocoque. Dzięki temu modelowi Lotus dwukrotnie zdobył tytuł mistrza świata w klasyfikacji kierowców i konstruktorów.

Lotus 25
Ilustracja
Richard Attwood w Lotusie 25 podczas Grand Prix Niemiec 1965
Kategoria Formuła 1
Konstruktor Lotus
Projektant Colin Chapman
Dane techniczne
Nadwozie monocoque z aluminium
Zawieszenie
przednie
podwójne wahacze, wewnątrz sprężyny śrubowe/amortyzatory
Zawieszenie
tylne
wahacze z drążkiem reakcyjnym, na zewnątrz sprężyny śrubowe/amortyzatory
Silnik Climax 1.5 V8
BRM 1.5 V8
BRM 1.9 V8
BRM 2.0 V8
Skrzynia biegów ZF 5DS10, ręczna, 5 biegów + wsteczny
Paliwo Esso
Opony Dunlop
Firestone
Historia
Debiut Grand Prix Holandii 1962
Kierowcy Jim Clark
Trevor Taylor
Mike Spence
Chris Amon
Mike Hailwood
Richard Attwood
Używany 19621967
Mistrzostwa
Kierowców 1963Jim Clark
1965 – Jim Clark
Konstruktorów 1963, 1965
Wyścigi
Wyścigi 49
Wygrane 14
Pole position 18
Najszybsze okrążenie 14

KonstrukcjaEdytuj

Lotus 25 był pierwszym w Formule 1 samochodem wykorzystującym nadwozie monocoque. Ta idea jest wykorzystywana w Formule 1 do dzisiaj. W samochodzie układ rur zastąpiony został płaszczyznami z blachy aluminiowej wzmocnionymi stalowymi przegrodami, które miały jednocześnie służyć jako punkty mocowania zawieszenia i silnika. Takie rozwiązanie spowodowało znacznie większą sztywność nadwozia (25 był trzy razy sztywniejszy niż Lotus 21) oraz jego mniejszą masę (450 kg)[2]. W rezultacie samochód był bardzo niski i wąski.

25 w wyścigachEdytuj

Niektóre prywatne zespoły kupujące samochody Lotus były niezadowolone z faktu, że Chapman odmówił udostępnienia im modelu 25, oferując w zamian Lotusa 24. Kiedy 25 zadebiutował w Grand Prix Holandii 1962, John Cooper spytał się Chapmana, gdzie ten umieścił podwozie.

Samochód dał Jimowi Clarkowi pierwsze zwycięstwo w Grand Prix Belgii. Następnie Clark triumfował w Wielkiej Brytanii i USA. Clark był jednym z pretendentów do tytułu, ale w 1962 zepsuł mu się silnik i mistrzem został Graham Hill.

W 1963 roku Clark został mistrzem świata, wygrywając siedem wyścigów: w Belgii, Francji, Holandii, Wielkiej Brytanii, Włoszech, RPA i Meksyku. Ponadto Lotus zdobył swój pierwszy tytuł w klasyfikacji konstruktorów. Co więcej, 25 został wystawiony do wyścigu Indianapolis 500. 25 był używany także w sezonie 1964, a Clark wygrał nim trzy wyścigi. W ostatnim wyścigu, o Grand Prix Meksyku, silnik Climax zepsuł się Clarkowi na ostatnim okrążeniu i tytuł zdobył John Surtees.

Ostatnim wyścigiem modelu dla fabrycznego zespołu było Grand Prix Francji 1965, zanim został on zastąpiony Lotusem 33. W sumie samochód wygrał 14 wyścigów[3].

Wyniki w Formule 1Edytuj

Rok Zespół Silnik Opony Kierowcy 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Pkt. Msc.
1962 Team Lotus Climax V8 D NLD MCO BEL FRA GBR DEU ITA USA ZAF 36* 2
  Jim Clark 9 NU 1 NU 1 4 NU 1 NU
  Trevor Taylor 8 NU 12 NU
1963 Team Lotus Climax V8 D MCO BEL NLD FRA GBR DEU ITA USA MEX ZAF 54 1
  Jim Clark 8 1 1 1 1 2 1 3 1 1
  Trevor Taylor 6 NU 10 13 DK 8 NU NU 8
  Mike Spence 13
  Pedro Rodríguez NU NU
Brabham Racing Organisation   Jack Brabham 9
1964 Team Lotus Climax V8 D MCO NLD BEL FRA GBR DEU AUT ITA USA MEX 37 3
  Jim Clark 4 1 1 NU 1 NU NU
  Peter Arundell 3 3 9 4
  Mike Spence 9 NU 4
  Gerhard Mitter 9
Reg Parnell Racing BRM V8   Mike Hailwood 6 12 8 NU NU 8 NU 8 16 3 8
  Chris Amon NZ 5 NU 10 NU NU NU NU NU
  Peter Revson DK NW
1965 Team Lotus Climax V8 D ZAF MCO BEL FRA GBR NLD DEU ITA USA MEX 54** 1
  Jim Clark 1
  Mike Spence 8
  Gerhard Mitter NU
  Moisés Solana 12 NU
Reg Parnell Racing BRM V8   Tony Maggs 11 2 8
  Richard Attwood NU 14 13 12 NU 6 10 6
  Mike Hailwood NU
  Innes Ireland 13 NU NU 10 9 NU
  Chris Amon NU NU
  Bob Bondurant NU
1966 Reg Parnell Racing BRM V8 F MCO BEL FRA GBR NLD DEU ITA USA MEX 13*** 5
  Mike Spence NU NU NU NU 5 NU 5 NU NW
Phil Hill Climax V8   Phil Hill NW 8**** 6
1967 Reg Parnell Racing BRM V8 F ZAF MCO NLD BEL FRA GBR DEU CND ITA USA MEX 6**** 8
  Piers Courage NU
  Chris Irwin 7

* 6 punktów zdobył Lotus 24.
** 45 punktów zdobył Lotus 33.
*** 9 punktów zdobył Team Lotus.
**** Wszystkie punkty zdobył Team Lotus.

PrzypisyEdytuj

  1. Leo Breevoort, Mattijs Diepraam: Grand Prix car designers (ang.). forix.autosport.com. [dostęp 2012-03-08].
  2. Lotus-Climax 25 (pol.). f1ultra.pl. [dostęp 2012-03-08].
  3. Lotus 25 (ang.). chicanef1.com. [dostęp 2012-03-08].