Lubczyna (województwo zachodniopomorskie)

wieś w województwie zachodniopomorskim

Lubczyna (do 1945 Lübzin) – wieś w Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, w gminie Goleniów[1][2].

Artykuł 53°30′13″N 14°42′39″E
- błąd 38 m
WD 53°30'N, 14°42'E, 53°30'13.75"N, 14°42'41.58"E
- błąd 2278 m
Odległość 868 m
Lubczyna
wieś
Ilustracja
Lubczyna, widok na Jezioro Dąbie i Police.
Państwo  Polska
Województwo  zachodniopomorskie
Powiat goleniowski
Gmina Goleniów
Liczba ludności (2009) 542
Strefa numeracyjna 91
Kod pocztowy 72-105
Tablice rejestracyjne ZGL
SIMC 0775379
Położenie na mapie gminy Goleniów
Mapa konturowa gminy Goleniów, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Lubczyna”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko lewej krawiędzi u góry znajduje się punkt z opisem „Lubczyna”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Lubczyna”
Położenie na mapie powiatu goleniowskiego
Mapa konturowa powiatu goleniowskiego, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Lubczyna”
Ziemia53°30′13″N 14°42′39″E/53,503611 14,710833

Podział administracyjnyEdytuj

W latach 1945–1954 i 19731976 istniała gmina Lubczyna. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.

GeografiaEdytuj

Wieś położona nad jeziorem Dąbie, w Dolinie Dolnej Odry.

HistoriaEdytuj

Osadnictwo na tym terenie istniało już od epoki ceramiki sznurowej, na co wskazują liczne odkrycia archeologiczne. Wieś została założona na planie ulicówki, a w XIX wieku została rozbudowana do wielodrożnicy. Pierwsza wzmianka o niej pochodzi z 1124 roku. W XIII wieku książę Barnim I posiadał tutaj swoją letnią siedzibę, a w okolicznych lasach urządzał sobie polowania. To on sprowadził także na te ziemie osadników z Niemiec i z Holandii, którzy osuszali podmokłe tereny. W 1303 roku książę Otton II nadał wieś Janowi von Wussow. Do XIV w. jednak część wsi była w ciągłym posiadaniu miasta Szczecina. Przez Lubczynę biegła główna droga łącząca Szczecin z Goleniowem. Z tym pierwszym wieś posiadała także wodne połączenie handlowe przez jezioro Dąbie. W 1747 spadkobiercy rodziny von Wussow sprzedali wieś królewskiemu fiskusowi. Potem Lubczyna wróciła w posiadanie dawnego rodu, a następnie przechodziła z rąk do rąk rodzin von Schwinow, von Flemming i von Kurovsky. W 1805 wieś przeszła w posiadanie rodziny von Borgstade, której była własnością do 1939 roku. W ciągu XIX wieku wieś przeżywa ciągły rozwój, w 1867 zamieszkuje ją ponad 1630 osób. Większość mieszkańców stanowili rolnicy i rybacy, mniej było rzemieślników, handlarzy ryb i żeglarzy. W Lubczynie znajdował się nieistniejący już kościół, cmentarz i szkoła. W 1925 roku wieś z koloniami (m.in. Borzysławiec) liczyła sobie 1560 mieszkańców. W 1945 przeszła w ręce polskie. Po wojnie wieś nosiła przejściowo nazwę Lubczyn[3]. Nazwę Lubczyna wprowadzono urzędowo rozporządzeniem Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 roku[4]. Obecna zabudowa wsi pochodzi w większości z początków XX wieku, jednak wiele domów jest całkowicie nowych.

Obecnie 542 mieszkańców (2009)[5]. W północnej części wsi znajduje się lapidarium ewangelickie, utworzone w 2003 (rocznica 700-lecia wsi). Znajdują się tam krzyże i płyty nagrobne sprowadzone z wielu zniszczonych cmentarzy poniemieckich w gminie Goleniów. Jest to szczególne miejsce pamięci dla mieszkających w tych stronach przed II wojną światową Niemców. Pośrodku lapidarium znajduje się kamień pamięci, upamiętniający mieszkańców Lubczyny, którzy zginęli w I wojnie światowej. We wsi znajdują się: Ochotnicza Straż Pożarna ,punkt lekarski i szkoła .

TurystykaEdytuj

 
Plaża w Lubczynie

Lubczyna rozwija się przede wszystkim jako wieś turystyczna. Nad jeziorem Dąbie znajduje się szeroka, piaszczysta plaża, ulubione miejsce letniego wypoczynku mieszkańców Goleniowa i okolic[6]. Kąpielisko jest strzeżone, znajduje się tutaj akwarama i przebieralnie. Obok znajduje się port jachtowy i przystań. Lubczyna jest bazą sekcji żeglarskiej Goleniowskiego Młodzieżowego Domu Sportu. Obok stoi wypożyczalnia sprzętu pływającego. Przed II wojną światową z Lubczyny do Szczecina i Stepnicy kursowały statki białej floty. Obecnie prowadzi szlak kajakowego Meandry Iny z Goleniowa Iną do Odry, następnie przez jezioro Dąbie do Lubczyny. Przy plaży mieści się kilka punktów gastronomicznych i handlowych. Nieopodal ośrodki wypoczynkowe Ośrodka Sportu i Rekreacji (dawny Goleniowski Młodzieżowy Dom Sportu - GMDS).

OświataEdytuj

We wsi działa Szkoła Podstawowa im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego.

GospodarkaEdytuj

We wschodniej części Lubczyny znajduje się papiernia "Hersta". Jest także kilka sklepów spożywczych.

AdministracjaEdytuj

W Sołectwie Lubczyna oprócz wsi Lubczyna znajdują się inne miejscowości:

Przysiółek:

Części wsi Lubczyny:

Okoliczne miejscowości: Iwno, Czarna Łąka, Rurzyca, Kępy Lubczyńskie, Borzysławiec

PrzypisyEdytuj

  1. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  2. GUS. Rejestr TERYT
  3. Encyklopedia Szczecina. T. Suplement 2. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 2007, s. 170. ISBN 978-83-89341-53-2. (pol.)
  4. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262, s. 5)
  5. BDL. „Miejscowości - wszystkie cechy”. www.stat.gov.pl. 
  6. Czesław Piskorski, Pomorze Zachodnie, mały przewodnik, Warszawa: Wyd. Sport i Turystyka Warszawa, 1980, s. 174-175, ISBN 83-217-2292-X, OCLC 8032482.