Otwórz menu główne

Lubuck (ros. Любутск, Любуцк, Любутеск) – dawny gród, obecnie resztki grodziska w Rosji, w obwodzie kałuskim, w rejonie fierzikowskim, w gminie wiejskiej Dugna (сельское поселение «Посёлок Дугна»), w pobliżu wsi Troickoje (Троицкое), na prawym brzegu Oki, 4 km od ujścia rzeczki Dugna. Od XIV wieku gród graniczny Wielkiego Księstwa Litewskiego. Nazwa Lubuck pochodzi od potoku Lubucza opływającego miejscowość z północnej i wschodniej strony.

Lubuck
Любутск
Ilustracja
Cerkiew wzniesiona na miejscu dawnego Lubucka (stan sprzed 1917 r.).
Państwo  Rosja
Obwód  kałuski
Położenie na mapie obwodu kałuskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu kałuskiego
Lubuck
Lubuck
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Lubuck
Lubuck
Ziemia54°25′58″N 36°54′31″E/54,432778 36,908611
Portal Portal Rosja

HistoriaEdytuj

Przed przyłączeniem do Wielkiego Księstwa Litewskiego tereny Lubucka należały księstwa briańskiego[1].

Po raz pierwszy wzmiankowany w 1372 r.[2], kiedy wielki książę litewski Olgierd wraz z wojskami Michała Twerskiego wystąpił przeciwko wielkiemu księciu moskiewskiemu Dymitrowi Dońskiemu, któremu jednak udało się zatrzymać armię sprzymierzeńców właśnie w okolicach Lubucka, gdzie zawarto rozejm[1].

W 1396 r. Lubuck wchodził w skład Wielkiego Księstwa Litewskiego, kiedy okolice grodu spustoszył książę riazański Oleg Iwanowicz[2][3]. Następnie księstwo riazańskie zostało najechane przez Witolda. W 1402 książę riazański Rodosław Olgowicz wyprawił się na Briańsk, ale pod Lubuckiem został pokonany i wzięty do niewoli przez litewskich książąt Lingwena i Aleksandra Patrykiejewicza[1].

Na początku XV w. Lubuck przechodził z rąk do rąk. Po wojnie litewsko-moskiewskiej 1406-1408 przejściowo znajdował się pod władzą Wielkiego Księstwa Moskiewskiego. Jednak już w 1442 należał do Litwy, gdzie stał się centrum namiestnictwa[1].

W 1462 w Lubucku gościł Kazimierz IV Jagiellończyk[1].

W 1480 Lubuck wzmiankowany jest jako punkt, który osiągnął Ahmed-chan w trakcie swojej wyprawy na Moskwę przez ziemie litewskie[1].

W 1473 r. moskiewski wojewoda Bieklemiszew najechał okolice Lubucka[1]. W trakcie litewskiej wyprawy odwetowej zginął książę Siemion Odojewski, uznający zwierzchnictwo Moskwy[2].

Podczas wojny litewsko-moskiewskiej (1492-1494), w sierpniu 1492 r. książę wojewoda Fiodor Telepień-Oboleński spalił Lubuck i uprowadził w niewolę 1,5 tys. mieszkańców. Na mocy układu pokojowego przy Litwie pozostała część Księstw Wierchowskich, w tym Lubuck[1][3].

Na początku następnej wojny Lubuck został zdobyty przez wojska moskiewskie Jakowa Zachariewicza Koszkina-Zacharina w 1503 r., a na mocy rozejmu wraz z resztą Księstw Wierchowskich znalazł się pod władzą Wielkiego Księstwa Moskiewskiego.

Iwan III Srogi nadał Lubuck swojemu synowi Andrzejowi Starickiemu.

W XVI wieku Lubuck stracił swoje strategiczne znaczenie, przestał być fortecę nad Oką i stał się posadą[1]. W 1566 r. wzmiankowany jako grodzisko[2].

Do dzisiejszych czasów w zachodniej części grodziska zachował się w wał obronny o wysokości 11 m i długości ponad 150 m[4].

W pobliżu znajdują się ruiny cerkwi z czasów Piotra I[5] oraz cmentarz[4].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i Любутск (ros.). ferzikovo.kaluga.ru. [dostęp 2014-08-10].
  2. a b c d И.В. Болдин: Археологические раскопки Любутского городища (ros.). Калужский областной краеведческий музей. [dostęp 2014-08-10].
  3. a b В. Темушев: Поездка по Поугорью и Верхней Оке. Любутск (ros.). История. Историческая география, 2010-05-23. [dostęp 2014-08-10].
  4. a b Древнерусский Любутск превращается в кладбище (ros.). kaluga.bezformata.ru, 2014-04-02. [dostęp 2014-08-10].
  5. А.В.Чекмарев, А.В.Слезкин: Троицкое (Любутское) (ros.). Niitag.ru. [dostęp 2014-08-10].

Linki zewnętrzneEdytuj