Otwórz menu główne

ŻyciorysEdytuj

Formuła AbarthEdytuj

Ghiotto rozpoczął karierę w jednomiejscowych samochodach wyścigowych w wieku 16 lat w 2011 roku w Formule Abarth. Tu właśnie w europejskiej serii po raz pierwszy stanął na podium - był trzeci podczas wyścigu na torze w Misano. Włoską serię ukończył na dziewiątej, a europejską na szóstej pozycji. Rok później zarówno w serii europejskiej, jak i w serii włoskiej zdobył już tytuły wicemistrzowskie.

Formuła Renault 2.0Edytuj

W 2012 roku Ghiotto rozpoczął także starty w Północnoeuropejskim Pucharze Formuły Renault 2.0 oraz w Alpejskiej Formule Renault. W obu tych seriach Włoch podpisał kontrakt z włoską ekipą Prema Powerteam. W serii alpejskiej uzbierał 22 punkty, co mu dało 17 pozycję, zaś w północnoeuropejskim pucharze z dorobkiem 7 punktów uplasował się na 44 pozycji w klasyfikacji generalnej.

Na sezon 2013 Ghiotto przedłużył kontrakt z Prema Powerteam na starty w Europejskim Pucharze Formuły Renault 2.0 oraz Alpejskiej Formule Renault. W edycji europejskiej raz wygrywał i dwukrotnie stawał na podium. Z Dorobkiem 69 punktów został sklasyfikowany na dziewiątym miejscu. Zaś w serii alpejskiej miał na koncie pięć zwycięstw i osiem miejsc na podium. Uzbierane 210 punktów pozwoliło mu zdobyć tytuł wicemistrzowski.

Formuła Renault 3.5Edytuj

W sezonie 2014 Ghiotto podpisał kontrakt z włoską ekipą International Draco Racing. W ciągu siedemnastu wyścigów, w których wystartował, uzbierał łącznie 26 punktów, co dało mu siedemnaste miejsce w końcowej klasyfikacji kierowców.

Seria GP3Edytuj

W 2014 roku wystartował w dwóch rundach GP3 - w Belgii i we Włoszech Włoch dołączył do stawki serii GP3 reprezentował rodzimą ekipę Trident. Zaimponował podczas debiutanckich kwalifikacjach, w których sięgnął po pole position. Nie zdobył jednak punktów w żadnym ze startów.

W sezonie 2015 był już etatowym zawodnikiem włoskiego teamu. Włoch stoczył pasjonujący pojedynek o tytuł mistrzowski z Francuzem Estebanem Ocon. Włoch wygrał pięć wyścigów w stosunku do jednego Francuza, jednak stanął tylko osiem razy na podium w porównaniu do czternastu wizyt Estebana. Rywalizacja rozstrzygnęła się w Abu Zabi, gdzie skuteczniejszy okazał się rywal Ghiotto i to On sięgnął po mistrzostwo. Pokonał Lucę różnicą ośmiu punktów. W trakcie sezonu uzyskał pulę 245 punktów, pięciokrotnie sięgał po pole position oraz aż dziewięciokrotnie uzyskał najszybszy czas okrążenia.

Seria GP2/Formuła 2Edytuj

W roku 2016 Włoch awansował do zespołu Trident Racing startującego w GP2. Pierwsze punkty odnotował w trzeciej rundzie sezonu na torze w Baku, gdzie zajął dziewiątą lokatę w sobotnim wyścigu. W kolejny weekend, na austriackim torze Red Bull Ring, dojechał tuż za podium. Jeszcze lepiej spisał się na angielskim torze Silverstone, gdzie był piąty i drugi. Do ostatnich metrów walczył z lokalnym faworytem Jordanem Kingiem. Po bezpunktowym weekendzie na Hungaroringu, na Hockenheimringu po raz pierwszy stanął na średnim stopniu podium w sobotniej rywalizacji. Włoch regularnie zdobywał punkty do finałowego wyścigu w Abu Zabi (nie ukończył jedynie drugiego startu na włoskiej Monzie). W międzyczasie dwukrotnie stanął na podium w sprincie - zajął trzecią pozycję na torze Spa-Francorchamps oraz odnotował pierwsze w karierze zwycięstwo na malezyjskim Sepang. Odniósł go po zaciętym pojedynku ze swoim rodakiem, Raffaele Marciello. Luca miał szansę nawet na piątą pozycję w końcowej klasyfikacji, jednak brak punktów w finałowej eliminacji na torze Yas Marina poskutkował pozostaniem na 8. miejscu. Ghiotto został jednak najlepszy debiutantem sezonu, co mógł uznać za zadowalającą wiadomość.

W sezonie 2017 GP2 przekształcone zostało w Formułę 2, natomiast Ghiotto przeniósł się do rosyjskiej ekipy Russian Time w miejsce Nowozelandczyka Mitcha Evansa. Pierwszy wyścig na torze Sakhir zakończył na siódmej pozycji. Dzień później wykorzystał drugą pozycję na starcie i na takiej też dojechał. Włoch długo prowadził w wyścigu, jednak ostatecznie musiał uznać wyższość Monakijczyka Charlesa Leclerca. Na hiszpańskim torze w Katalonii Ghiotto ponownie stanął na średnim stopniu podium. I tym razem jednak musiał uznać wyższość Leclerca. Weekend na ulicznym torze w Monte Carlo zakończył z solidnym dorobkiem punktowym. Pierwszy wyścig ukończył jako piąty, natomiast w drugim czwarty, do końca naciskając Szweda Gustava Malję. Słabiej spisał się na innym ulicznym obiekcie, w azerskim Baku. Pierwszy wyścig zakończył dopiero na szesnastej lokacie. W drugim starcie zanotował wysoki awans na siódme miejsce. Na austriackim Red Bull Ringu ponownie zaliczył nieudany start w sobotniej rywalizacji. W niedzielę jednak znowu popisał się skuteczną jazdę i udanymi manewrami wyprzedzania, dzięki czemu awansował z czternastej aż na czwartą lokatę. Na brytyjskim torze Silverstone sobotni start zakończył na szóstej lokacie, z kolei niedzielny na drugiej. Tym razem musiał uznać wyższość Kanadyjczyka Nicholasa Latifiego. Na kolejne podium czekał do powakacyjnej eliminacji na belgijskim torze Spa-Francorchamps. Punkty za drugie miejsce otrzymał jednak dopiero kilkadziesiąt minut po wyścigu - po tym, jak okazało się, że bolidy Leclerca i Brytyjczyka Olivera Rowlanda nie przeszły kontroli technicznej, za co zostali zdyskwalifikowani. Ghiotto do końca musiał jednak bronić się przed rodakiem Antonio Fuoco. W niedzielnej rywalizacji Włoch zanotował udany start i prezentował wysokie tempo, dzięki czemu zdołał pokonać w walce o najniższy stopień podium Francuza Normana Nato. Dokonał tego w odpowiednim czasie, gdyż okrążenie później z powodu wypadku Japończyka Nobuharu Matsushity wyścig został dokończony za samochodem bezpieczeństwa. Wysokimi umiejętnościami jazdy w deszczu popisał się w pierwszym starcie w domowej rundzie na torze Monza. Po kiepskich kwalifikacjach startował spoza czołowej dziesiątki, jednak szybko awansował do czołówki. Dzięki lepszej strategii i stanowi opon zdołał wyprzedzić Leclerca i Holendra Nycka de Vriesa na ostatnich okrążeniach, dzięki czemu odniósł drugi triumf w karierze. Luca pomógł sobie jednak ścięciem pierwszej szykany toru - sędziowie uznali, że zyskał dzięki temu przewagę, za co dostał karę pięciu sekund doliczenia do wyniku, przez co w konsekwencji spadł na czwartą pozycję. Włoch dopiął swego i sięgnął po zwycięstwo w niedzielnej rywalizacji. Po starcie z piątej lokaty jechał bardzo skutecznie i z pewną przewagą nad Brazylijczykiem Sérgio Sette Câmarą dojechał do mety. Na hiszpańskim torze Jerez de la Frontera bliski podium był podczas sprintu. Do ostatnich metrów naciskał Rowlanda. Podczas finałowej eliminacji, na torze Yas Marina, podchodził z iluzorycznymi szansami na podium klasyfikacji generalnej. Luca w sobotnich zmaganiach dojechał czwarty za zawodnikami, którzy znajdowali się przed w tabeli - Rowlandem, Leclerciem i swoim zespołowym partnerem, Rosjaninem Artiomem Markiełowem. Okazało się jednak, że pierwszy z nich został zdyskwalifikowany z powodu zbyt cienkiej deski wyściełającej podłogę pojazdu, dzięki czemu Włoch awansował na najniższy stopień podium oraz otrzymał niepowtarzalną okazję do zajęcia trzeciego miejsca w końcowej klasyfikacji. Włoch ostatecznie dojechał piąty, natomiast Brytyjczyk siódmy, co uniemożliwiło jednak dokonanie tej sztuki. W trakcie sezonu Ghiotto zdobył sto osiemdziesiąt pięć punktów.

WynikiEdytuj

GP2Edytuj

Rok Zespół Wyniki w poszczególnych eliminacjach Punkty Pozycja
2016 Trident  
ESP
 
ESP
 
MON
 
MON
 
AZE
 
AZE
 
AUT
 
AUT
 
GBR
 
GBR
 
HUN
 
HUN
 
GER
 
GER
 
BEL
 
BEL
 
ITA
 
ITA
 
MAL
 
MAL
 
ARE
 
ARE
111 8
NU 12 NU 14 9 12 4 9 5 2 17 NU 2 4 7 3 6 NU 7 1 11 19

GP3Edytuj

Rok Zespół Wyniki w poszczególnych eliminacjach Punkty Pozycja
2014 Trident  
ESP
 
ESP
 
AUT
 
AUT
 
GBR
 
GBR
 
DEU
 
DEU
 
HUN
 
HUN
 
BEL
 
BEL
 
ITA
 
ITA
 
RUS
 
RUS
 
ARE
 
ARE
4 20
- - - - - - - - - - 18 14 21 13 - - - -
2015 Trident  
ESP
 
ESP
 
AUT
 
AUT
 
GBR
 
GBR
 
HUN
 
HUN
 
BEL
 
BEL
 
ITA
 
ITA
 
RUS
 
RUS
 
BHR
 
BHR
 
ARE
 
ARE
245 2
2 8 1 3 4 7 1 4 5 1 NU 3 1 8 4 1 5 4

Formuła Renault 3.5Edytuj

Rok Zespół Wyniki w poszczególnych eliminacjach Punkty Pozycja
2014 International Draco Racing  
ITA
 
ITA
 
ARA
 
ARA
 
MON
 
BEL
 
BEL
 
RUS
 
RUS
 
DEU
 
DEU
 
HUN
 
HUN
 
FRA
 
FRA
 
JER
 
JER
26 17
16 4 16 NU 14 6 NU 16 14 NU 15 11 19 7 16 13 NU

PodsumowanieEdytuj

Sezon Seria Zespół Wyścigi Zwycięstwa PP NO Podium Punkty Pozycja
2011 Europejska Formuła Abarth Prema Powerteam 14 0 0 1 4 65 6
Włoska Formuła Abarth 14 0 1 2 1 42 9
2012 Europejska Formuła Abarth Prema Powerteam 24 7 8 9 11 246 2
Włoska Formuła Abarth 175 2
Północnoeuropejski Puchar Formuły Renault 2.0 2 0 0 0 0 7 44
Alpejska Formuła Renault 2.0 4 0 0 0 0 22 19
2013 Europejski Puchar Formuły Renault 2.0 Prema Powerteam 13 1 1 1 2 69 9
Alpejska Formuła Renault 2.0 14 5 2 6 8 210 2
2014 Formuła Renault 3.5 International Draco Racing 17 0 0 0 0 26 17
Seria GP3 Trident 4 0 1 0 0 4 20
2015 Seria GP3 Trident 18 5 5 9 8 245 2
2016 Seria GP2 Trident 22 1 0 2 4 111 8

BibliografiaEdytuj